Prison Break

Ο Φλιφλ είχε κατεβάσει όλη την πρώτη σαιζόν του Prison Break και Πέμπτη το απόγευμα, μετά τη δουλειά, προτείνει στη Σόλομον να δούνε κανένα επεισόδιο.

-Ψιλοβαριέμαι έλεγε, η Σόλομον αλλά τελικά κάθονται και αρχίζουν να βλέπουν. Ξεκινάνε και δε σταματάνε ένα…δυο…τρία…τέσσερα…πέντε…έξι… εφτά… οκτώ…εννιά…δέκα…δεν ξεκολλούσαν με τίποτα.

Έφτασε Σάββατο ξημερώματα…έπρεπε να δουν τι θα γίνει στη συνέχεια δεν μπορούσαν να σταματήσουν… Θα αποδράσουν? Θα τους πιάσουν? Θα τους βοηθήσει ο D.B. Cooper? Είναι όντως αυτός? Θα τους προδώσει ο Τweener? Ποιος κρύβεται πίσω από τη συνομωσία? Αρχίσανε όμως να νυστάζουνε…και επίσης μένανε δυο τρία ακόμα επεισόδια. Τι θα γίνει? Είχαν χοντρό πρόβλημα. Μα για στάσου. Ο Φλιφλ είχε ένα γνωστό φαρμακοποιό. Τον παίρνει τηλέφωνο. Έρχεται λοιπόν ο Έιντζελ που έκανε ντελίβερι, και τους φέρνει αμφεταμίνες. Λύνεται έτσι το πρόβλημα του ύπνου.

-Τι θα γίνει όμως με τη συνέχεια? Ρωτάει η Σόλομον και στα χείλη της σχηματίζεται η λύπη.

Δεν είχαν κατεβάσει τη δεύτερη σαιζόν. Ο Φλιφλ σκέφτεται. Δεν άντεχε να βλέπει τη Σόλομον στεναχωρημένη. Κάτι έπρεπε να κάνει.

- Το βρήκα! Σε μερικές ώρες θα έχουμε και τη δεύτερη σαιζόν, της λέει.

Νάτη, επιστρέφει η χαρά στα όμορφα της μάτια.

-Πως? Τον ρωτάει…

Ο Φλιφλ είχε τα κλειδιά του εργαστηρίου που δούλευε. Το σουκού δεν πατούσε κανείς το πόδι του. Πηγαίνει λοιπόν και βάζει δεκαπέντε υπολογιστές να κατεβάζουν τη δεύτερη σαιζόν. Σε ένα δίωρο, με τη βοήθεια του θεού και τη μεγαλοσύνη του broadband internet κατεβάζει και τη δεύτερη σαιζόν. Επιστρέφει σπίτι και…η δράση συνεχίζεται.

Παίρνουν κι άλλες αμφεταμίνες. Κυνηγητό. Φόνοι. Ίντριγκα. Ρομάντζο. Ανατροπές. Μυστήριο. Κι άλλες ανατροπές. Τι θα γίνει? Θα βρει τρόπο να γλιτώσουν ο Σκόφιλντ? Πόσο κακός μπορεί να είναι ο Κέλερμαν? Τι χαζό αυτό από μέρους της Σάρα, δεν κατάλαβε ότι είναι παγίδα? Ω, τους είδαν…γιατί δε φεύγουν? Δεκάδες ερωτήματα βασάνιζαν τον εγκέφαλο τους που έβραζε… συνεχίζουν να βλέπουν μέχρι το Σάββατο το βράδι.

Τελειώνει και η δεύτερη σαιζόν. Ωστόσο, η αγωνία μέσα στο Φλιφλ και τη Σόλομον δεν έχει κοπάσει. Δεν έχει επέλθει η λύτρωση. Δεν δόθηκαν όλες οι απαντήσεις. Τι θα γίνει?

-Δεν έχει κι άλλο? Ρωτάει η Σόλομον.

- Η τρίτη σαιζόν τώρα άρχισε να παίζεται, υπάρχουν μόνο δυο επεισόδια, απαντάει ο Φλιφλ. Αν θες τα κατεβάζουμε.

-Μόνο δυο…ε?

-Ναι, μόνο δυο, τη διαβεβαιώνει ο Φλιφλ και το δεξί τρεμάμενο χέρι του την ακουμπά στο δεξί ώμο.

Η Σόλομον βουρκώνει, ο Φλιφλ προσπαθεί να μη δείξει τη θλίψη του. «Οι άντρες δεν κλαίνε Φλιφλ» του είχε πει ο Τσαρλς Μπρόνσον στο όνειρο του, όταν ήταν μικρός. Ποτέ δε θα ξεχάσει αυτό το όνειρο. Ήταν το βράδι που είχε δει το Death Wish 1.

Κάτι όμως πρέπει να κάνει.

-Έχω ακούσει για μια άλλη σειρά, της λέει.

-Και?

-Λέγεται Lost και υπάρχουν ήδη τρεις σαιζόν, νομίζω. Μπορώ να πάω να τις κατεβάσω από το εργαστήριο και σε λίγες ώρες ωα δούμε τα δυο επεισόδια της τρίτης σαιζόν του Prison Break και να συνεχίσουμε με το Lost.

Και έτσι και έγινε.

Στο ενδιάμεσο βγήκανε μια βόλτα. Καθόλου δράση. Καμία ανατροπή. Όλα στη θέση τους. Καμιά αγωνία. Βαρεμάρα. Οι ίδιες φάτσες. Καμία προσδοκία. Καθόλου δράση. Καμία ανατροπή. Σπίτι καλύτερα. Prison Break.

Επιστρέψανε σπίτι αφού ο Φλιφλ είχε πάει να φέρει το new stuff. Πήρανε τις αμφεταμίνες τους και αρχίσανε.

Πέρασε και η Κυριακή και το Lost ήταν υπέροχο κι αυτό. Μυστήριο. Δράση. Φαντασία. Αναπάντητα ερωτήματα. Αγωνία-ηλεκτροσόκ.

Τελικά φτάνει Δευτέρα πρωί, έπρεπε να πάνε στη δουλειά. Όμως το Lost δεν είχε ακόμα τελειώσει. Έπρεπε να μάθουν τι θα γίνει στη συνέχεια…είναι αναγκαίο να μάθουν τι θα γίνει στη συνέχεια…πλάταινε η αγωνία σαν μελάνι πάνω σε χαρτομάντηλο…

Η Σόλομον τηλεφωνεί ένα φίλο της γιατρό και του ζητάει δυο ιατρικές βεβαιώσεις…τηλεφωνούν ο καθένας στη δουλειά του και λένε πως έπαθαν γαστρεντερίτιδα…οκ…συνεχίζουν ακάθεκτοι…

 

Πέρασαν βδομάδες ολόκληρες. Βάλανε broadband και αυτοί. Κατεβάζανε, κοιμόντουσαν λίγο, χαπακώνονταν πολύ και βλέπανε…σήριαλ…

Ότι σήριαλ βρίσκανε το κατεβάζανε και μετά μανίας το βλέπανε…μέχρι τελικής πτώσης…

 

Ο Φλιφλ και η Σόλομον μπήκαν σε κλινική απεξάρτησης από σήριαλ και τελικά μετά από εφτά χρόνια θεραπείας με ταινίες μικρού μήκους τα καταφέρανε. Τώρα ο Φλιφλ δουλεύει σαν κομπάρσος σε σκηνές με μυστικούς πράκτορες. Φοράει ωραία μαύρα κουστούμια και μαύρα γυαλιά που προσδίδουν μυστήριο. Η Σόλομον τα κατάφερε να γίνει αυτό που πάντα ήθελε, πιλότος αυτοκινήτων σε σκηνές καταδίωξης. Καλό μεροκάματο και με αρκετό ελεύθερο χρόνο.

Καζίνο Royal

Ο Πάκι δουλεύει σε περίπτερο. Ακριβώς απέναντι ήταν η στάση από όπου περνούσε το λεωφορείου του καζίνο R. Κάθε απόγευμα στις οκτώ περίπου και σχεδόν για ένα τρίμηνο, μαζεύονταν στη στάση συνταξιούχοι της περιοχής και επιβιβάζονταν στο λεωφορείο. «Ρε, γαμώτο» σκεφτόταν ο Πάκι «τόσο μεγάλη σύνταξη παίρνουν που τους φτάνει για να παίζουν και στο καζίνο;». Μέχρι που το μυστήριο λύθηκε. Μια μέρα ο Πάκι ρώτησε την κυρία Νίτσα (σταθερή επισκέπτρια του καζίνου και πελάτισσα του Πάκι) περί τίνος πρόκειται. Α, του λέει αυτή. Το καζίνο έχει προσφορά. Δωρεάν μεταβίβαση και επιστροφή. Δωρεάν ποτό και φαί και δέκα ευρώ για να παίξεις.

Πηγαίνανε λοιπόν οι συνταξιούχοι στο καζίνο, παίρνανε τη μάρκα των δέκα ευρώ, τρώγανε, πίνανε τσάμπα, και όταν στις τέσσερεις το πρωί το λεωφορείο αναχωρούσε, εξαργυρώνανε τη μάρκα και τσουπ, επιστρέφανε με δέκα ευρώ στην τσέπη.

-600 ευρώ η σύνταξη, και 200 με 300 ευρώ από το καζίνο κάπως τα φέρνουμε βόλτα… είναι σα δεύτερη σύνταξη, του είπε η κυρία Νίτσα.

Το πάρτυ

Ο Φάνης είχε ένα γνωστό που τον προσκάλεσε σε πάρτυ υποψήφιας βουλευτού της αριστεράς και της προ(σ)όδου. Τη μέρα του πάρτυ, εμφανίστηκε και ο Παύλος, φίλος καρδιακός (είχε ένα φύσημα από μικρός) του Φάνη και αποφασίσανε να παραβρεθούν στο πάρτυ (τσάμπα ποτά δε θα ’χει?). Είχαν προηγουμένως διαβάσει και τις απόψεις της υποψήφιας Φένιας Β. στο blog της και τις είχαν βρει πολύ ενδιαφέρουσες. Η γυναίκα ήταν σπουδαγμένη, είχε ευαισθησίες, όχι αστεία, ήταν νέα με όρεξη και κέφι για δουλειά. Επαγγελλόταν πολιτική αναλύτρια, άρα κάτι θα ήξερε να κάνει αν έμπαινε στη βουλή.

Με το που φτάσανε στο πάρτυ, τους σταμάτησε ένας νεαρός, ολίγον μάπας, “Είμαι ο Τάκης ο αδερφός της Φένιας”…(σώπα ρε μεγάλε, φοβερή ιδιότητα)…”Η Φένια είναι στο βάθος”. Οι δυο φίλοι αδιαφόρησαν παντελώς για τις οδηγίες του αδερφού της Φένιας και προχώρησαν για να εποπτεύσουν το χώρο. Ήταν ακόμα σχετικά νωρίς και ο κόσμος λιγοστός, καθόταν σε καναπέδες και στη μπάρα και συζητούσε για σοβαρά θέματα…Ήταν κουφάλα ο Προύστ? Ακούει ο Ρολάν Μπάρτ Νανά Μούσχουρή? Την έπινε ο Μπουρντιέ ? Διαβάζει η Έφη Σαρή Λιακόπουλο?…

Ενώ βολιδοσκοπούσαν (τι γαμάτη λέξη) το χώρο εμφανίστηκε μια ψηλή, μαυροφορεμένη, ξανθιά (αγαπημένη παναγιά).

-Γεια σας…

-Γεια, απάντησαν με μια φωνή οι δυο φίλοι…και ύστερα κοιτάχτηκαν…

ακολούθησαν μερικές στιγμές σιωπής (γεμάτης νόημα)
-Είμαι η Φένια…

-Aαααα…ναί..ναί…

(στη φωτογραφία που υπήρχε στο blog έδειχνε πολύ καλύτερη…δόξα να ‘χει το photoshop)

-Εσείς?

Αφού συστηθήκανε και ξηγηθήκανε τους είπε μειδιώντας «Πάω τώρα σε κάτι γέρους…μη μας φύγουν και χάσουμε τους ψήφους…τα λέμε μετά»

Όσο τα είπε μαζί τους, άλλο τόσο τα είπε και μαζί σας.

 

Ο Φάνης και ο Παύλος αυτοσερβιρίστηκαν (ζόρικη λέξη, έτσι γράφεται?) και στη συνέχεια θρονιάστηκαν σε ένα στρατηγικό σημείο παρατηρώντας τον κόσμο που μπαινόβγαινε. Η Φένια έτρεχε πάνω κάτω για να υποδεχτεί τους καλεσμένους-υποψήφιους ψηφοφόρους της…αγκάλιαζε και φιλούσε τους πάντες, αντάλλασσε φιλοφρονήσεις και για να τους ξεφορτωθεί γρήγορα τους σύστηνε σε άλλους καλεσμένους και πάλι από την αρχή.

 

Μια ώρα ήταν αρκετή για τα νεύρα των δυο φίλων. Φάγανε στη μάπα όλους τους αριστερούς και προοδευτικούς φίλους και μη της Φένιας, ακούσανε τις ίδιες ατάκες που μάλλον η Φένια θα είχε προβάρει πολλές φορές το προηγούμενο βράδι, τους κοίταξαν με μισό μάτι κάτι μεσήλικες με φαρδιά λινά, ακριβά ρολόγια, ύφος χιλίων καρδιναλίων, ποτό και τσιγάρο στο χέρι (νταξει μεγάλε έχεις λεφτά το καταλάβαμε), τους λοξοκοιτάξανε νεαρές καλοντυμένες που χαμογελούσαν χωρίς να ακούνε κάτι το αστείο (γκόμενες όλο καμάρι…), τους σταβοκοιτάξανε διάφοροι γκόμενοι (…όλοι οι άντρες πρώην φαντάροι…) των ανωτέρω νεανίδων και στο τέλος σηκωθήκανε και φύγανε από αυτή την τόσο ευχάριστη βραδιά (…μια ζωή θητεία, ξεφτίλα και βόλεμα).

 

Είχε την πλάκα του (εν μέρει) συνομολόγησαν οι δυο φίλοι…δύσκολη η δουλειά του/της πολιτικού…πρέπει να έχεις μεγάλα ψυχικά αποθέματα για να παίξεις αυτό το ρόλο : «σας αγαπώ και ενδιαφέρομαι για όλους σας-ψηφίστε με», πρέπει τέλος, η αλλοτρίωση να έχει φτάσει στο μεδούλι και το ψέμα να βγαίνει αυθόρμητα από μέσα σου, σα να κλάνεις δυνατά σε γεμάτο ανσανσέρ και να ρωτάς αμέσως «σας αρέσουν τα πνευστά στο τρίτο μέρος της τέταρτης συμφωνίας του Μάλερ?»

 

Το ίδιο βράδι η Φένια γύρισε εξουθενωμένη (κωλοτάκουνα) στο σπίτι της. «Δύσκολη βραδιά» σκέφτηκε «αλλά θα τα καταφέρω…κι αυτός ο μαλάκας ο Π., όλο Φένια μου και Φένια μου και όλο με ‘πιανε από ’δώ κι από ’κεί, και έλα από το γραφείο να τα συζητήσουμε…ας όψεται η προεκλογική καμπάνια». Την πήρε ο ύπνος καθώς σκεφτόταν να γράψει ένα κείμενο για την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική εξουσία…

 

Καληνύχτα Φένια

 

Υ.γ. ο φίλος του Φάνη δεν εμφανίστηκε…η κουφάλα

 

 

Ευτυχώς γλιτώσαμε την ακυβερνησία

Να απαγορευτούν επιτέλους και οι πορείες

Ήδη από την περασμένη Παρασκευή το κέντρο της Θεσσαλονίκης είχε προφυλαχθεί καλά από ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα εν όψει της επίσκεψης του Πρώθυ, αλλά και των άλλων αρχηγών και αρχηγίσκων. Αι αστυνομικαί δυνάμεις περιφρούρουσαν κάθε νευραλγικό σημείο της πόλης που έχει χρησιμοποιηθεί παλιότερα ως ορμητήριο ενεργειών που απειλούσαν την τάξη και την ασφάλεια του πολιτεύματος. Έτσι, οι πορείες που διεξήχθησαν το Σάββατο ήταν ειρηνικές και εντός των αποδεκτών ορίων διαμαρτυρίας και δεν υπήρξαν παρεκτροπάς. Η αστυνομία παραθέτοντας κλούβες και άνδρες των ΕΚΑΜ εμπόδισε τους πορευόμενους ή έστω όσους από αυτούς το σκόπευαν, να εισέρθουν εις το πανεπιστήμιον. Άλλωστε όλες οι είσοδοι του αριστοτελείου φυλάσσονταν από άνδρες της ασφάλειας και εμποδίζονταν η είσοδος σε πεζούς και οδηγούς ήδη από την Παρασκευή το βράδι. Εφαρμόσθηκε στην πράξη η άρσις του πανεπιστημιακού ασύλου, που η μεγαλειώδης μεταρρύθμιση που φέρει το όνομα νόμος-πλαίσιο είχε ήδη επικυρώσει νομικά τον περασμένο Μάρτιο. Εξαίρεση αποτέλεσαν ολίγα μικροεπεισόδια το βράδι του Σαββάτου που ελέγχθηκαν και περιορίστηκαν ταχύτητα, με την είδοσο αστυνομικών στο πανεπιστήμιο και τη σύλληψη μιας νεαρής τρομοκράτισσας. Όπως δήλωσε ο εισαγελέας Θεσσαλονίκης κος Φλωρίδης, σε ερώτηση που του απηύθυναν εγκάθετοι δημοσιογράφοι σχετικά με το άσυλο:

-Τη νύχτα δεν υπάρχει άσυλο…

Στης βουλης τα εδρανα/αχ και ‘γω να εκλανα…

 

KΑΙ ΜΗ ΞΕΧΝΑΣ…ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΟ ΜΕΛΛΟΝ…

ΟΧΙ ΝΔ ΟΧΙ ΠΑΣΟΚ, ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΔΙΑΛΕΞΕ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ, ΟΧΙ ΑΚΥΡΑ-ΛΕΥΚΑ

 

Χαζεύοντας τα blogs, ειδα σε αρκετα να φιγουραρει η παραπανω προεκλογικη αφισα. Ωρε μπραβο…πρεπει να παγωσε το αιμα των στελεχων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ενω παραλληλα να αναπτερωθηκε το ηθικο των μικρων κομματων …ναι,ναι ειναι σιγουρο θα προκληθει τεραστια κριση…βεβαια η αφισα δε μας λεει τι ακριβως να ψηφισουμε (σιγουρα οχι ακυρα και λευκα) διαλεχτε λεει καποιο αλλο κομμα…

προτεινω λοιπον το κομμα: ΧΡΙΣΤΟΠΙΣΤΙΑ , γιατι ετσι κι αλλιως μας γαμανε την παναγια τουλαχιστον να το κανουν με τη βοηθεια του Χριστου…

ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=757499#_ednref1

“Στ’ αλήθεια…

δεν ξέρω αν είναι δυνατό να δεις μια πυρκαγιά χωρίς μιαν ορισμένη ευχαρίστηση”. Αυτό μου είπε ο Στεπάν Τροφίμοβιτς όταν γύρισε κάποτε από μια νυχτερινή πυρκαγιά όπου βρέθηκε τυχαία και όσο ήταν ζωντανές ακόμα μέσα του οι πρώτες εντυπώσεις από το θέαμα.

Τέλος έφεξε. το πρωινό ήταν συννεφιασμένο και σκυθρωπό. Η φωτιά έσβηνε, ο αέρας έπεσε ξαφνικά και ύστερα άρχισε να βρέχει.

-Η φωτιά είχε το λόγο της,-άκουγα να λένε δω και κει.

Μα οι περισσότεροι μέναν σιωπηλοί. Τα πρόσωπα ήταν σκυθρωπά, δεν παρατήρησα όμως μεγάλο θυμό. Πρέπει να παρατηρήσω πως δεν υπήρχε κανένας που να υποδαύλιζε το πλήθος. Θυμάμαι όμως ιδιαίτερα ένα ψηλό ξερακιανό νεαρό, ήταν σγουρομάλλης και μαύρος σα να’χε πασαλειφτεί με φούμο. Δεν ήταν μεθυσμένος, μα μόνος αυτός απ’ όλους φαινόταν να’ναι έξω φρενών. Μιλούσε ασυνάρτητα κι οι μόνες του φράσεις με νόημα ήταν σαν αυτές: “τι σημαίνουν λοιπόν όλ’ αυτά, αδέρφια; Δε θα σταματήσουν ποτέ;” και λέγοντας τα χειρονομούσε πλατιά.

Kaiafas Beach (ti Maiami kai malakies)

Στο Ε της σημερινης κυριακατικης διαβασα δακρυβρεχτες πατριωτικες ιστοριες και επισης ειδα υψηλης τεχνης φωτογραφιες απο τα καμμενα…very nice indeed…αρκετες σελιδες παρακατω απο τα συγκινητικα συναντησα ενα (διαφημιστικο) κειμενο για το Μaiami Beach. “Καταπληκτικες παραλιες, φοινικοδεντρα, ρομαντικα κτηρια, ωραια εστιατορια, απιστευτα bar, εξωτικα beach clubs και πολλα πολλα πλαστικα κοριτσια και αγορια…” τελεια πραγματα γενικως και με tips για το πως θα περασουμε καλα οταν με το καλο παμε και μεις στο Maiami Beach (μονο αυτο με τα ρομαντικα κτηρια με χαλασε λιγο). Και μου ηρθε η ιδεα: γιατι να τραβιομαστε στο Maiami Beach και να μην εκμεταλλευτουμε τα εδω beaches οπως αλλωστε ηδη γινεται? Η παραλία του Καϊαφα ειναι ιδανικη, ειδικα μετα το καψιμο ( φυγαν και οι βρωμεροι campers). Εκει να χτιστει ολο το μερος με ουρανοξυστες, γκλαμουρ μαγαζια, φοινικοδεντρα και νεον για να γουσταρουμε…να φερουν και τιποτα πλαστικα αγορια και κοριτσα, απο τις γυρω περιοχες, θα’ναι και φτηνα θα’ναι και ελληνικα. Ετσι θα υπαρχει αναπτυξη, θα αποκατασταθουν οι ζημιες, και ολοι οι ανεργοι της περιοχης θα βρουνε δουλεια .

(αραγε με αυτο το ποστ θα γινω συμβουλος κρατικης πολιτικης? εστω συμβουλος μεγαλης τουριστικης επιχειρησης)

(σερφαρει στο Μaiami ο χριστοδουλος? φτυνει και τα κουκουτσια η κουφαλα)

Εθνική τραγωδία ή business as usual

Κυβέρνηση και αντιπολιτευόμενα κόμματα, δημοσιογράφοι και ευαίσθητοι πολίτες, διανοούμενοι και σταρς πιπιλίζουν αυτιστικά την καραμέλα περί εθνικής τραγωδίας. Γιατί όμως οι πυρκαγιές είναι εθνική τραγωδία; Σύμφωνα με την διαδεδομένη αντίληψη ένα έθνος αποτελείται από τους πολίτες του (έλληνες στη συγκεκριμένη περίπτωση) οι οποίοι μοιράζονται τα ίδια συμφέροντα. Είναι όμως έτσι;

 

1. Στην Πάρνηθα αμέσως μετά τη φωτιά 62,59 στρέμματα αναδασωτέας έκτασης εξαιρούνται και «δωρίζονται» στο καζίνο μετά από απόφαση της βουλής (ΦΕΚ 336, 24/07/07), τη στιγμή που 27 άνθρωποι συλλαμβάνονται για διαμαρτυρία ενάντια στο καζίνο
2. Στην Πελοπόννησο βρίσκεται σε εξέλιξη το έργο Ιονία οδός (Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα και Λεύκτρο-Σπάρτη) με χρηματοδοτική συμβολή του ύψους 330 εκ. ευρώ και ανάδοχες εταιρίες τις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΔΟΜΙΚΗ Α.Ε., SpA., ΠANTEXNIKH A.E. και INTRACOM HOLDINGS του ομίλου ΜΩΡΕΑΣ. Οι φωτιές φυσικά σημαίνουν ένα πολύ απλό πράγμα: χαμηλότερες αποζημιώσεις για τη γη που απαλλοτριώνεται για το έργο ή πωλείται σε επιχειρηματίες που ασχολούνται με τον τουρισμό και το real estate.
3. Η World Trade Center Group επισκέφθηκε την περιοχή, έπειτα από πρόσκληση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Ηλείας (22 και 23 Αυγούστου). Ο όμιλος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, εκπροσωπήθηκε σε υψηλότατο επίπεδο, από τον αντιπρόεδρό του, David H. Lee, ενώ συνοδευόταν από τον Γ. Ταμπάκη, γενικό διευθυντή του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού στις ΗΠΑ, τον πρόεδρο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου Κορέας και μια σειρά εκπροσώπους κατασκευαστικών ομίλων, με κατεύθυνση τις ξενοδοχειακές υποδομές. Η ομάδα των επενδυτών επισκέφτηκε το λιμάνι του Κατάκολου, ολόκληρη την περιοχή της Ζαχάρως και τη λίμνη Καϊάφα, την αρχαία Ηλιδα, ενώ δεν παρέλειψαν φυσικά να επισκεφτούν και την αρχαία Ολυμπία. Οι ξένοι επενδυτές κατά τη διήμερη επίσκεψή τους – η οποία καλύφθηκε εκτενώς και με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από τον τοπικό Τύπο- πραγματοποίησαν συναντήσεις με εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της περιοχής, με τον Γενικό Γραμματέα του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, τον υφυπουργό Οικονομικών Χρ. Φώλια, τον πρόεδρο της Εταιρείας Τουριστικών Ακινήτων κ. Κοκκώση. Την επόμενη μέρα, οι ξένοι επιχειρηματίες έδωσαν συνέντευξη Τύπου, κατά τη διάρκεια της οποίας παρουσίασαν πιο συγκεκριμένα το τι θέλουν να κατασκευάσουν στην περιοχή. Είπε, λοιπόν ο αντιπρόεδρος του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου: «Η πρώτη φάση της κατασκευής περιλαμβάνει τα οικοδομήματα σχετικά με το Διεθνές Κέντρο Εμπορίου, το οποίο είναι το κτίριο μαζί με την υποδομή για το συνεδριακό κέντρο. Το δεύτερο είναι κατασκευές και οικοδομήματα τα οποία έχουν να κάνουν με τη φιλοξενία, όπως είναι οι ξενοδοχειακές μονάδες αλλά και εκτάσεις για γκολφ».
4. Μια απ’ τις μεγαλύτερες τουριστικές ιδιωτικές επενδύσεις συνολικά στη χώρα, ύψους 325 εκατ. ευρώ, πραγματοποιείται αυτή την περίοδο, στη Μεσσηνία. Σε έναν απ’ τους νομούς, που δέχτηκαν απ’ τα ισχυρότερα πλήγματα στις πυρκαγιές των τελευταίων ημερών, η κυβέρνηση της ΝΔ, με τη σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ, αποφάσισαν, από το Μάρτη του 2007 στη Βουλή, να ξεκινήσει το περίφημο Πρόγραμμα Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (ΠΟΤΑ) Μεσσηνίας, κυρώνοντας τα τέσσερα επενδυτικά σχέδια (έξι ξενοδοχειακές μονάδες των 5 αστέρων, συνεδριακό κέντρο 1.200 θέσεων, κέντρο θαλασσοθεραπείας (!!!) και αθλητικό κέντρο, δύο γήπεδα γκολφ) της εταιρείας ΤΕΜΕΣ ΑΕ και το οποίο θα ολοκληρωθεί το Δεκέμβρη του 2009.
5. Η Αγροτουριστική ΑΕ (ιδρύθηκε το 2001 και εποπτεύεται από το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης) προωθεί 7 «αναπτυξιακά προγράμματα» έχοντας ως σύνθημα: «Αγροτουρισμός ίσον τουρισμός 12 μήνες το χρόνο». Από το Γενάρη του 2005 μέχρι και το Μάη του 2006 είχαν απευθυνθεί στην εταιρεία «Αγροτουριστική ΑΕ» περίπου 600 ενδιαφερόμενοι – υποψήφιοι επενδυτές, με κύριο ενδιαφέρον στις περιφέρειες Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας.
6. Ήδη ο Καραμανλής δήλωσε: «Θα μπουν νέες αποδοτικές καλλιέργειες στην Ηλεία και θα χτιστεί νέο σύγχρονο αθλητικό κέντρο στην αρχαία Ολυμπία.»
7. Επίσης στο σχέδιο ανασυγκρότησης περιλαμβάνεται η «φοροαπαλλαγή επιχειρήσεων που θα στηθούν στις πληγείσες περιοχές».

 

 

Οι πυρκαγιές και το «σχέδιο ανασυγκρότησης» πέρα από την ευκαιρία για προεκλογικές δοσοληψίες είναι μια τεράστια μπίζνα. Δεν την πατάνε όλοι από τις πυρκαγιές, αντίθετα κάποιων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται με τον καλύτερο τρόπο. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι «το οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού», η «ασύμμετρη απειλή» κα άλλα τέτοια ωραία μπορεί να τα πραγματοποιήσει μόνο ο πιο οργανωμένος μηχανισμός που υπάρχει: το κράτος. Το γεγονός ότι η κρατική πολιτική αποψίλωσε τις πυροσβεστικές δυνάμεις και δεν έθεσε το στρατιωτικό μηχανισμό σε κίνηση δεν έχει να κάνει με πρόβλημα συντονισμού και άλλες τέτοιες εξαίσιες αηδίες. Έχει να κάνει με το απλό γεγονός ότι το κράτος ενδιαφέρεται απλά για την ανάπτυξη των διαφόρων επιχειρηματικών συμφερόντων (του κεφαλαίου γενικά) και μόνο αυτά προωθεί. Άρα τελικά δεν πρόκειται για κάποια εθνική τραγωδία, όπως μας τα ζαλίσανε αλλά για μια υπέροχη ευκαιρία…business as usual όπως λένε και εγγλέζοι.