Ο Φλιφλ είχε κατεβάσει όλη την πρώτη σαιζόν του Prison Break και Πέμπτη το απόγευμα, μετά τη δουλειά, προτείνει στη Σόλομον να δούνε κανένα επεισόδιο.
-Ψιλοβαριέμαι έλεγε, η Σόλομον αλλά τελικά κάθονται και αρχίζουν να βλέπουν. Ξεκινάνε και δε σταματάνε ένα…δυο…τρία…τέσσερα…πέντε…έξι… εφτά… οκτώ…εννιά…δέκα…δεν ξεκολλούσαν με τίποτα.
Έφτασε Σάββατο ξημερώματα…έπρεπε να δουν τι θα γίνει στη συνέχεια δεν μπορούσαν να σταματήσουν… Θα αποδράσουν? Θα τους πιάσουν? Θα τους βοηθήσει ο D.B. Cooper? Είναι όντως αυτός? Θα τους προδώσει ο Τweener? Ποιος κρύβεται πίσω από τη συνομωσία? Αρχίσανε όμως να νυστάζουνε…και επίσης μένανε δυο τρία ακόμα επεισόδια. Τι θα γίνει? Είχαν χοντρό πρόβλημα. Μα για στάσου. Ο Φλιφλ είχε ένα γνωστό φαρμακοποιό. Τον παίρνει τηλέφωνο. Έρχεται λοιπόν ο Έιντζελ που έκανε ντελίβερι, και τους φέρνει αμφεταμίνες. Λύνεται έτσι το πρόβλημα του ύπνου.
-Τι θα γίνει όμως με τη συνέχεια? Ρωτάει η Σόλομον και στα χείλη της σχηματίζεται η λύπη.
Δεν είχαν κατεβάσει τη δεύτερη σαιζόν. Ο Φλιφλ σκέφτεται. Δεν άντεχε να βλέπει τη Σόλομον στεναχωρημένη. Κάτι έπρεπε να κάνει.
- Το βρήκα! Σε μερικές ώρες θα έχουμε και τη δεύτερη σαιζόν, της λέει.
Νάτη, επιστρέφει η χαρά στα όμορφα της μάτια.
-Πως? Τον ρωτάει…
Ο Φλιφλ είχε τα κλειδιά του εργαστηρίου που δούλευε. Το σουκού δεν πατούσε κανείς το πόδι του. Πηγαίνει λοιπόν και βάζει δεκαπέντε υπολογιστές να κατεβάζουν τη δεύτερη σαιζόν. Σε ένα δίωρο, με τη βοήθεια του θεού και τη μεγαλοσύνη του broadband internet κατεβάζει και τη δεύτερη σαιζόν. Επιστρέφει σπίτι και…η δράση συνεχίζεται.
Παίρνουν κι άλλες αμφεταμίνες. Κυνηγητό. Φόνοι. Ίντριγκα. Ρομάντζο. Ανατροπές. Μυστήριο. Κι άλλες ανατροπές. Τι θα γίνει? Θα βρει τρόπο να γλιτώσουν ο Σκόφιλντ? Πόσο κακός μπορεί να είναι ο Κέλερμαν? Τι χαζό αυτό από μέρους της Σάρα, δεν κατάλαβε ότι είναι παγίδα? Ω, τους είδαν…γιατί δε φεύγουν? Δεκάδες ερωτήματα βασάνιζαν τον εγκέφαλο τους που έβραζε… συνεχίζουν να βλέπουν μέχρι το Σάββατο το βράδι.
Τελειώνει και η δεύτερη σαιζόν. Ωστόσο, η αγωνία μέσα στο Φλιφλ και τη Σόλομον δεν έχει κοπάσει. Δεν έχει επέλθει η λύτρωση. Δεν δόθηκαν όλες οι απαντήσεις. Τι θα γίνει?
-Δεν έχει κι άλλο? Ρωτάει η Σόλομον.
- Η τρίτη σαιζόν τώρα άρχισε να παίζεται, υπάρχουν μόνο δυο επεισόδια, απαντάει ο Φλιφλ. Αν θες τα κατεβάζουμε.
-Μόνο δυο…ε?
-Ναι, μόνο δυο, τη διαβεβαιώνει ο Φλιφλ και το δεξί τρεμάμενο χέρι του την ακουμπά στο δεξί ώμο.
Η Σόλομον βουρκώνει, ο Φλιφλ προσπαθεί να μη δείξει τη θλίψη του. «Οι άντρες δεν κλαίνε Φλιφλ» του είχε πει ο Τσαρλς Μπρόνσον στο όνειρο του, όταν ήταν μικρός. Ποτέ δε θα ξεχάσει αυτό το όνειρο. Ήταν το βράδι που είχε δει το Death Wish 1.
Κάτι όμως πρέπει να κάνει.
-Έχω ακούσει για μια άλλη σειρά, της λέει.
-Και?
-Λέγεται Lost και υπάρχουν ήδη τρεις σαιζόν, νομίζω. Μπορώ να πάω να τις κατεβάσω από το εργαστήριο και σε λίγες ώρες ωα δούμε τα δυο επεισόδια της τρίτης σαιζόν του Prison Break και να συνεχίσουμε με το Lost.
Και έτσι και έγινε.
Στο ενδιάμεσο βγήκανε μια βόλτα. Καθόλου δράση. Καμία ανατροπή. Όλα στη θέση τους. Καμιά αγωνία. Βαρεμάρα. Οι ίδιες φάτσες. Καμία προσδοκία. Καθόλου δράση. Καμία ανατροπή. Σπίτι καλύτερα. Prison Break.
Επιστρέψανε σπίτι αφού ο Φλιφλ είχε πάει να φέρει το new stuff. Πήρανε τις αμφεταμίνες τους και αρχίσανε.
Πέρασε και η Κυριακή και το Lost ήταν υπέροχο κι αυτό. Μυστήριο. Δράση. Φαντασία. Αναπάντητα ερωτήματα. Αγωνία-ηλεκτροσόκ.
Τελικά φτάνει Δευτέρα πρωί, έπρεπε να πάνε στη δουλειά. Όμως το Lost δεν είχε ακόμα τελειώσει. Έπρεπε να μάθουν τι θα γίνει στη συνέχεια…είναι αναγκαίο να μάθουν τι θα γίνει στη συνέχεια…πλάταινε η αγωνία σαν μελάνι πάνω σε χαρτομάντηλο…
Η Σόλομον τηλεφωνεί ένα φίλο της γιατρό και του ζητάει δυο ιατρικές βεβαιώσεις…τηλεφωνούν ο καθένας στη δουλειά του και λένε πως έπαθαν γαστρεντερίτιδα…οκ…συνεχίζουν ακάθεκτοι…
Πέρασαν βδομάδες ολόκληρες. Βάλανε broadband και αυτοί. Κατεβάζανε, κοιμόντουσαν λίγο, χαπακώνονταν πολύ και βλέπανε…σήριαλ…
Ότι σήριαλ βρίσκανε το κατεβάζανε και μετά μανίας το βλέπανε…μέχρι τελικής πτώσης…
Ο Φλιφλ και η Σόλομον μπήκαν σε κλινική απεξάρτησης από σήριαλ και τελικά μετά από εφτά χρόνια θεραπείας με ταινίες μικρού μήκους τα καταφέρανε. Τώρα ο Φλιφλ δουλεύει σαν κομπάρσος σε σκηνές με μυστικούς πράκτορες. Φοράει ωραία μαύρα κουστούμια και μαύρα γυαλιά που προσδίδουν μυστήριο. Η Σόλομον τα κατάφερε να γίνει αυτό που πάντα ήθελε, πιλότος αυτοκινήτων σε σκηνές καταδίωξης. Καλό μεροκάματο και με αρκετό ελεύθερο χρόνο.
Φούφουτε, ψευτο-φούφουτε είσαι δω; Εγώ δεν είμαι πια · για ρίξε μια ματιά στο κελί σου… Το χαιρέκακο post σου (άκου prison break!) με τους εγωπαθείς – όλο σιγουριά για το φρούριο που αποτρέπει κάθε επίδοξο δραπέτη- υπαινιγμούς σου, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Νόμισες πως θα με κρατήσεις για πολύ ε; Όμως γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος… Όχι δεν έσκαψα τούνελ πίσω από το πόστερ που είχα με τη Ρίτα, ούτε ήρθε να με πάρει ελικόπτερο, ψάξε – ψάξε δε θα το βρεις…
Και τώρα ακολουθώντας τις ράγες των τρένων στο δρόμο για τα δυτικά. Προχωράω που λέτε σφυρίζοντας “I d be safe an warm if I was in LA, California dreaming on such a winters day” και καθώς κάθισα να ξαποστάσω σε μια εκκλησία που βρήκα στο δρόμο, τι να δω. Έναν μπάρμπα με το μπάντζο του και τα μακριά του τα γένια να μπλέκονται στις χορδές και την καμπάνα από το ξεχαρβαλωμένο καμπαναριό για καπέλο να αράζει κάτω από μια μουριά.
«Σ’ αρέσει η Mama Cass;» με ρωτάει
«Ναι πολύ ωραία τραγούδια έχει η μπάντα της» του λέω και τον βλέπω να ξινίζει τα μούτρα του.
«Όλα τα τραγούδια μου τα ‘χουνε κλέψει, εδώ ακριβώς σ’ αυτή την εκκλησία. Κάνανε πως προσεύχονται και εγώ μόλις είχα δραπετεύσει απ’ τη στενή και κάθισα να αράξω, οπότε άρχισα να γράφω ένα τραγουδάκι…
Cops flying close behind you
30 wild dogs set loose to hunt you
Strange fruit hanging from the sycamore tree
I fear that gallows pole’s for me
Now I am free ‘n’ I have to find a job dear,
For the heavens don’t send any money I fear
But the sweatshop is a shitty place too
o god keep this nightmare for you …
Τ’ ακούνε που λες οι κουφάλες, τους άρεσε και μου κλέβουν τις παρτιτούρες, αλλάξανε τους στίχους και τα δώσανε στην Ε.Μ.Ι. να βγάλουνε λεφτά. Απορώ τι σ’ αρέσει, στίχοι είναι αυτοί που γράψανε; ».
«Δεν το πιστεύω! Κι εγώ σκαστός είμαι, από μια κουφάλα που μου ‘κλεψε το όνομα για να κάνει καριέρα. Παντού τα ίδια τελικά κολλητέ. Πως σε είπαμε; Εγώ είμαι ο φούφουτος».
« Mark Larx, χάρηκα, άραξε να πιούμε κανα μπα, και μετά μπαίνουμε μέσα, ή να σου βάλω ν’ ακούσεις τον καινούριο δίσκο που έβγαλα με τους Mark & The Dialectics ή να παίξουμε κανένα pro, ή άμα ψήνεσαι έχω να δούμε τα καινούρια επεισόδια του Law and Order»
«Αίσχος!» αντέδρασα πιάνοντας αμέσως με την οξυδέρκεια και την ευστροφία μου το απεχθές υπονοούμενο, «Ποιος είσαι; Ποιος σε έστειλε. Του ψευτο-φούφουτου πράκτορας είσαι, έτσι δεν είναι;»
Μα πριν προλάβει ν’ απαντήσει του φέρνω το μπάντζο κολάρο και όπου φύγει φύγει. Κι έτσι τώρα είμαι λέφτερος να ψάξω να βρω καμιά δουλειά.
Τρέμε ψευτο-φούφουτε κι εσύ κι οι συνεργάτες σου, οργανώνω την ανατροπή σου!
Ο πρώτος μου στόχος θα είναι κάποιος από την παρακάτω λίστα ανεξαρτήτως αύξοντος αριθμού
:
1. Πάκι ο Περιπτεράς
2. Μπέκυ Κοτρώνη
3.Φλιφλ ο κομπάρσος
4. Σόλομον η ραλίστα
5. Σαλμάν Ρουσντί
6. Colpocoquette
7. Anticallcenter
8. Nai
9.Κυρία Νίτσα
10.Gyftos Thrakhs
11.Mark Larx
12.Φάνης
13.Παύλος
14.Ο νέος, όμορφος, «δεν το κάνω για την εξουσία» υποψήφιος του Πα.Σο.Κ
-Agent Kellerman..?
-Yes Mr Fake-Foufoutos…
-Trace him and get him down!
-Its Done!
Αν εσείς οι 2 δε γνωρίζεστε, καλά θα κάνετε να γνωριστείτε, γιατί πιστεύω ότι μπορείτε να περάσετε την υπόλοιπη ζωή σας κάτω από ένα δέντρο λέγοντας ιστορίες ο ένας στον άλλον.Κ επειδή σας κόβω για τύπους που γουστάρουν να κάθονται και μάλιστα κάτω από δέντρα, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Επίσης θα ήθελα να μάθω το κονέ σας γιατί είναι κρίμα να κυκλοφορεί κάτι τόσο καλό και κανείς άλλος να μη γνωρίζει πού μπορεί να το βρει , εκτός από εσάς τους 2.
Τέλος θέλω να πω ότι το prison break είναι μια μαλακία και μισή και ότι δεν κάνει να βλέπετε τόση τν…..Έτσι μας παγιδεύουν και μετά δεν μπορούμε να ξεφύγουμε όσο και να προσπαθούμε…….
Φουφουτε, εθιξες μεγαλο θεμα. Αρχισες με το Prison Break και μετα Lost. Μεταξυ των 2, Lost και ξερο ψωμί. Και οποιος δε συμφωνει, είμαι έτοιμη για φασαρια.
Μέχρι κι οι γύφτοι σε πήρανε χαμπάρι.
Ωραίο παιχνίδι δεν μπορώ να πω.
Dr Jekyll & Mr. Hyde.
Ήταν καλή ιδέα.
Κι εγώ ήμουν αφηρημένος αλλα ευτυχώς τελικά το είδα το φανάρι.
Πρόσεχε τα whatever links σου
Γεια σου ρε Θρακη με τους ντετεκτιβ σου, που πιάνουν πουλιά στον αέρα…
Φίλε Γύφτε δεν είναι ρατσιστικό το σχόλιο όμως δυστυχώς έκανες λάθος. Το εγώ και το εσύ ωστόσο διαπλέκονται στον κοινωνικό ιστό, εκεί που το άτομο ξεφορτώνεται ενίοτε την κατασκευασμένη “αυτονομία” του και όπως λέει και ένα τραγούδι παλιό:
“Strangers passing in the street
by chance two separate glances meet
and I am you and what I see is me…”
Βουλωμενο γραμμα διαβαζεις ρε τσακαλε…
1.Τα πραματα ειναι απλα. Ο θύτης και το θύμα, ο κυνηγός και το θηραμα τεινουν να ταυτιστουν. Ειχα εναν θειο που κυνηγούσε λαγους…ε στο τελος αντι να περπαταει χοροπηδουσε σα λαγος. Διαβασε λιγο Freud ρε στραβακα, δες καμια χολυγουντιανη ταινια να καταλαβεις τι γινεται στον κοσμο, λύσε κανα σταυρολεξο, πλεξε κανα πουλοβερ…
2.Εχω και καλυτερα πραγματα να κανω απο το σχολιαζω τον εαυτο μου π.χ. να βλεπω σηριαλ
Τι έχουν τα λινκ μου?
R u a kind of a bipolar psycho? u keep talkin to yourself… i bet your life is really boring… you should really start watvhin prison break, heroes, nip/tuck and so on…
No Im not a bipolar phycho.It isnt my type of disorder. But, are you a bilingual?
links: to blog periodiko exei katargh8ei
Τι θα γίνει ρε αλήτη; Θα κάνεις κανενα κανούριο post ή τζάμπα σε πληρώνω; Αντε. Κάνουν όλοι Blog, κάνει κ η κουτση μαρία και μετά βάζει post κάθε 10 μέρες
αισχος
Που σαι ρε μαλάκα, που είσαι μαλάκα, ε, μαλάκα. Ξύπνα ρε μαλάκα τι κάνεις ρεεεεε;
Γιατί δε γράφεις ρε μαλάκα τι έπαθες, ε;
Έχεις δουλειά ρε πούστη, είσαι απασχολημένος;
Πηγαίνεις κάθε πρωί στη γαμημένη τη δουλειά σου και μετά είσαι ψόφιος μωρή κουφάλα.
Ή μήπως δεν έχεις δουλειά ε; Είσαι τεμπέλης ρε αρχίδι, είσαι άνεργος ρε μουνί τι είσαι ρε;
Τι πρόβλημα έχεις ρε μαλάκα, σου μιλάω ρε πούστη μίλα.
Τι δε σ’αρέσει ρε μαλάκα; Δε σ’αρέσει το πανεπιστήμιο ρε; Δε σ’αρέσει να βγαίνεις έξω ρε; Δε σ’αρέσει να πίνεις ρε καριόλη; Ε; πες ρε μαλάκα. Δε σ’αρέσεις να γαμάς, να αγοράζεις ρούχα, δε σ’ αρέσουν οι μπάφοι; Πες ρε. Γκρινιάζεις μαλάκα.
Πως θα ήτανε καλύτερα ρε μαλάκα;
Ου να μου χαθείς παλιόπουστα.
Τι έγινε ρε, έχεις άγχος για το μέλλον ρε αρχίδι; Ποιο μέλλον ρε καραγκιόζη. Άμα θες να έχεις λεφτά να μπορείς να ζήσεις θα κάτσεις να σε γαμάνε ρε. Και το στομάχι, μαλάκα, πρέπει να έχεις στομάχι, στομάχι μαλάκα να αντέχεις κάθε μέρα να μην κάνεις εμετό.
Παντού πόλεμος μαλάκα. Ο ένας κοιτάει να φάει τον άλλονε μαλάκα, ακούς; Και μην περιμένεις να βρεις κανένα κορόιδο να είσαι μαζί μαλάκα, ο καθένας μόνος του μαλάκα, τίποτα. Με τις γυναίκες ρε αρχίδι τι καταλαβαίνεις έχεις καταλάβει τίποτα ή κοιμάσαι ρε μαλάκα; Παίρνουν εκδίκηση μαλάκα, χωρίς να το καταλαβαίνουν βλάκα. Εκδίκηση για τη μανούλα σου πούστη, που σε είχε στα πούπουλα. Κι έμαθες έτσι μαλάκα, τώρα να σε δω.
Κι άμα δε σ’αρέσει να κάτσεις στην άκρη μαλάκα. Και να μην έχεις φράγκο μαλάκα, ούτε γκόμενα ούτε τίποτα. Σε λίγο ούτε νερό δε θα μπορείς να πιεις όχι τα ποτά που πίνεις τώρα.
Άντε και γαμήσου. Άντε. Αρχίδι.
Πολλά νεύρα διακρίνω “άντε γαμήσου”. Άραξε δικέ μου, πάρε κανα λεξοτανίλ, πιες κανα μπάφο αφού σ αρέσει -πρέπει όμως να βρεις τα χρήματα να τον αγοράσεις, τουτέστιν να δουλέψεις. Αλλά εσύ έτσι κι αλλιώς δεν έχεις ιδιαίτερο πρόβλημα, φαίνεσαι άτομο εργατικό και πειθήνιο, άτομο που δεν τρώει τα λεφτά του μπαμπά, την παλεύεις με το δόγμα “οφθαλμός έναντι οφθαλμού”. Τελικά, το δυνατό στομάχι σε κάνει να αποδέχεσαι την κατάσταση χωρίς πολλά πολλά. Ε, με λίγη γκρίνια παραπάνω το πολύ. Εύγε.
By the way, ευρηματικότατο το nickname σου.
Μην αναλώνεστε σε ανούσια debate φίλοι και εχθροί μου. Είναι απλό το θέμα. Προφανώς τον κατατρόπωσα τον ψευτο-φούφουτο με τις αποκαλύψεις μου…
σαν βγω απο αυτη τη φυλακη κανεις δε θα με περιμενει…