Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 2: O τρόπος του δράκου

2. O τρόπος του δράκου

 

 

Τον Τάδε μήνα του δείνα έτους, η κερδοφορία στον εγχώριο κλάδο των ειδών καθαριότητας βρισκόταν σε ύφεση. Οι πολύ χαμηλές τιμές των προϊόντων που εισάγονταν από την Κίνα, είχαν τσακίσει την εγχώρια παραγωγή. Η μόνη εταιρία που κατάφερε να επιβιώσει, χάρη στο μέγεθος και την ιστορία της, η «ΜισΗ αρχοντιΑ Α.Ε.» άρχισε να νιώθει ασφυκτικά στο πλαίσιο του ανταγωνισμού της με τις κινέζικες εταιρίες. Ο ιδιοκτήτης και διευθυντής της κος Μπάμι Πάνι, ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας που δούλεψε στις πιο σκληρές δουλειές για να φτάσει εκεί που έφτασε. Θυσίασε τόσους και τόσους για να τα καταφέρει. Η συνείδηση του ήτανε βαριά και κουρασμένη από τις δύσκολες αποφάσεις που έπαιρνε κάθε τόσο σχετικά με ποιο πτώμα να πατήσει (εξαιρετικά επικίνδυνο, όπως η σκηνή στο Ιντιάνα Τζόουνς το τρία, όπου πρέπει να διασχίσει το διάδρομο πατώντας πάνω στα σωστά γράμματα της λέξης Τζεχώβα). Ο Μπάμι αγαπούσε την οικογένεια του-μα τι λέω, τη λάτρευε- παρόλο που μπέρδευε τα ονόματα των παιδιών του (Τζούντι και Τάκης) και τους έβλεπε κυρίως σε κάτι φωτογραφίες που πάντα είχε στο γραφείο του. Θα έκανε τα πάντα γι’ αυτούς και για τις τραπεζικές του καταθέσεις και δεν μπορούσε να τους δει να ζουν με τα λίγα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που προσέφερε για εξαγορά, μια κινέζικη εταιρία. Εδώ και δυο μήνες, ο Κινέζος αντιπρόσωπος του επιχειρηματικού κολοσσού «ΤSIN TSAN TSON KYRLABRO», ονόματι Χίρο Τάκα, του είχε γίνει στενός κορσές. Ένιωθε σαν τη Τζίνα Βαρώνη, το ανερχόμενο αστέρι του λαϊκού πενταγράμμου.

 

Χίρο: Λοιπόν κύριε Μπάμι, πήρατε επιτέλους μια απόφαση σχετικά με την προσφορά μας? Όπως ξέρετε μπορούμε να σας γονατίσουμε οικονομικά, ακόμη και να σας κάνουμε να χρεοκοπήσετε, σε βάθος χρόνου βέβαια…είναι κρίμα να χάσετε αυτά τα λεφτά. Όπως γνωρίζετε οι μέθοδοι παραγωγής μας είναι πατροπαράδοτες, σχεδόν φεουδαρχικές, δεν υπάρχει περίπτωση να μας ανταγωνίζεστε για πολύ ακόμη. Πόσο ακόμα θα μειώσετε το κόστος εργασίας? Δεν θα τα καταφέρετε. Εμείς θα φέρουμε δικούς μας…είναι ένα είδος εργατικής δύναμης ασυναγώνιστο. Δουλεύει σχεδόν χωρίς σταματημό και με ελάχιστη ανταμοιβή.

ΜπAμι: Μα, είστε άκαρδος? Σκεφτείτε πόσο ιδρώτα και αίμα έκανα να χύσουν οι εργάτες μου, αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια που τα έχω σαν παιδιά μου, πόσες περικοπές, πόσο χάλια φαί στην καντίνα, πόσες απολύσεις…θα τους πάρετε αυτό που έχουν, την οικογένεια τους…ναι την οικογένεια τους, γιατί αυτή η επιχείρηση είναι και δικιά τους, είναι η οικογένεια τους.

ΧΙΡΟ: Ξεχνάτε κύριε Μπάμι πως ως λειτουργός του κεφαλαίου δεν έχω καρδιά, μου έχουν αφαιρεθεί οι ευαισθησίες με βελονισμό και τρια master στα economics and management, ο ανθρωπισμός και τα συναισθήματα σας δεν πάνε τα πράγματα μπροστά, they never did, σκεφτείτε λογικά, μη σκέφτεστε σαν πατέρας, σκεφτείτε σαν επιχειρηματίας.

ΜΠΑΜΙ: Μου είναι αδύνατον, μόνο 85 εκατομμύρια ευρώ? ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΘΕΕ ΜΟΥ? ΠΩΣ?…

XIΡO: Moments are the elements of profit, αρκετό χρόνο σπατάλησα μαζί σας, ή μέχρι την εκπνοή 72ώρων θα έχετε δώσει μια θετική απάντηση ή…

ΜΠΑΜΙ: Έξω από εδώ που θα με απειλήσεις βρωμοκιτρινιάρη, έπρεπε να σας έχουν ξεπαστρέψει όλους τότε στο Βιετνάμ. ΕΞΩ!!!

ΧΙΡΟ (εντελώς κουλ): Χαίρεται, περιμένω τηλεφώνημα σας…

[to be continued...]

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ!

Αποκαλύφθηκε η πραγματική ταυτότητα του αληθινού φούφουτου.

Του Χέρνερ Βάιζενμπεργκ

Ο αληθινός φούφουτος εδώ και καιρό προσπαθούσε να δυσφημίσει το χρηστοήθες blog του (ψευτο)φούφουτο και μάλιστα επιδίωξε να φορτώσει ένα αποτρόπαιο έγκλημα σε αυτό το έντιμο μέλος της κοινωνίας μας. Ο αποκεφαλισμός του αληθινού φούφουτου οφείλεται στο βαρυτικό πεδίο της γης, χάριν του οποίου λειτούργησε η λεπίδα της καρμανιόλας, αποφάνθηκαν ειδικοί εμπειρογνώμονες του Ινστιτούτου Φυσικής Μάικ Λαμάρ . Ωστόσο, το ερώτημα (με δυο σκέλη) που πλανάται σαν άδικη κατάρα και στοιχειώνει τα μυαλά όλων είναι:

Ποιος ήταν ο αληθινός φούφουτος και γιατί οδηγήθηκε στο ικρίωμα?

Ο αληθινός φούφουτος δεν ήταν παρά ένας κομπάρσος, ένα εξιλαστήριο θύμα. Δεν ήταν παρά η τελευταία τρύπα του ζουρνά, μια απλή τρίχα στον ασκό της γκάιντας.
Ο γκάιντας, ο ζουρνάς, ο ηθικός αυτουργός, ο σκηνοθέτης όλων ήταν ο διαβόητος απατεώνας Arsen Lumpen. Ένας πανούργος άνθρωπος που σωστά στο παρελθόν τον αποκάλεσαν Πέτρο Στεπάνοβιτς. Είναι ένας δαιμονισμένος.

Ο αληθινός φούφουτος ήταν ένας απολυμένος υπάλληλος ξενοδοχειακής επιχείρησης (πιάστηκε να κλέβει σαπουνάκια και κρουασανάκια) στον οποίο προσφέρθηκε αυτή η ποταπή δουλειά, η οποία τελικά τον οδήγησε στο θάνατο. Πληρώνονταν με το κομμάτι και φυσικά χωρίς ένσημα. (τι ένσημα και μαλακίες, υγεία να έχουμε να δουλεύουμε μέχρι να πεθάνουμε). Το σχέδιο ήταν απλό και δοκιμασμένο: Να εκτεθεί με τις επιθέσεις του ο αληθινός φούφουτος, να αναγκαστεί η Οργάνωση του (ψευτο)φούφουτου να τον αιχμαλωτίσει, να δημιουργηθεί ντόρος γύρω από τη φυλάκιση του (Λευτεριά στον αληθινό φούφουτο, Διεθνής αμνηστία, επερώτηση στη βουλή από την βουλευτή Κατερίνα Στανίση), να δραπετεύσει ο αληθινός φούφουτος (με τη βοήθεια του Μάικλ Σκόφιλντ, τον οποίο είχε φυσικά μισθώσει ο Lumpen) να τον ξαναπιάσει η Οργάνωση του (ψευτο)φούφουτου (εδώ τον πιάσανε στο ξενοδοχείο, σιγά μην τα κατάφερνε να γλιτώσει από την Οργάνωση) και τελικά να αναγκαστεί να τον εκτελέσει. Όλη αυτή η αλυσίδα γεγονότων η οποία δούλεψε με μαθηματική ακρίβεια, οδηγούσε στην ανάρτηση της διεύθυνσης του blog του καταχθόνιου Lumpen, στο blog του (ψευτο)φούφουτου. ΑΙΣΧΟΣ!!!

Από τη μια και από την άλλη πλευρά, η Οργάνωση με δελτίου τύπου σχετικά με την αποκαλυφθείσα απάτη, δήλωσε:

Το λούμπεν προλεταριάτο και η λούμπεν μεγαλοαστική τάξη (λματ) λυμαίνονται τούτο τον άγιο κι ιερό τόπο. Είναι εχθροί της εθνικής ανάπτυξης, παρασιτούν σε βάρος του εθνικού πλούτου και οδηγούν τη χώρα σε οικονομική και εθνική υποτέλεια.

(εφημερίδα ¨Το Ξεστράβωμα¨, 26 Οκτωβρίου 2007)

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode one: Τα γαλάζια σου γράμματα

1. Τα γαλάζια σου γράμματα

Η αγαπημένη ταινία του Φομπ ήταν «Το Γεράκι Νο.2». Είχε νοικιάσει την βιντεοκασέτα 14 φορές για να απολαύσει τον αξεπέραστο Τζάκι Τσαν να χρησιμοποιεί την τεχνική του κλαψιάρη για να κατατροπώσει τον άσπρο γέρο από τους δυο κακούς. 14 φορές, κι όμως… «Αριστούργημα…» μονολογούσε κάθε φορά καθώς έπεφταν οι τίτλοι τέλους με τον Τζάκι γονατιστό δίπλα στο νεκρό, άσπρο γέρο από τους δυο κακούς. Σε κάποια φάση ο βιντεοκλαμπάς του πρότεινε να του τη χαρίσει, αλλά ο Φομπ δεν δέχτηκε.

-Ρε φίλε, τόσες φορές την έχεις νοικιάσει…άμα θες πάρτη, έτσι κι αλλιώς μόνο εσύ τη νοικιάζεις τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια.

-Ευχαριστώ αλλά δε θέλω, φοβάμαι μήπως χαθεί, εδώ είναι ασφαλής.

Γύρισε την πλάτη του και έφυγε. (αυτή είναι η χρησιμότητα της πλάτης, να μπορείς να φεύγεις).

Ένα απόγευμα γυρνώντας στο σπίτι από τη δουλειά τον φώναξε η μάνα του. «Αγόρι μου, ήρθε ένα γράμμα» του είπε προτείνοντας του ένα ταχυδρομικό φάκελο. Ο Φομπ τον πήρε στα χέρια του φανερά έκπληκτος μια και τριάντα ολόκληρα χρόνια από τότε που γεννήθηκε το μόνο γράμμα που είχε λάβει, ήταν από τη στρατολογία. Άνοιξε αμέσως το φάκελο και ξεδίπλωσε μια κόλλα Α4 που είχε τυπωμένα με γαλάζια γράμματα τα εξής:

 

Στην ταινία Fearless Hyena ΙΙ (γνωστή και ως Το Γεράκι Νο.2) η οποία γυρίστηκε το 1983 δεν συμμετείχε ποτέ ο Τζάκι Τσαν. Ο δημιουργός της ταινίας Lo Wei, χρησιμοποίησε κομμάτια φιλμ από την αρχική Fearless Hyena (γνωστή και ως Το Γεράκι Νο.1) και τα μοντάρισε με καινούρια κομμάτια φτιάχνοντας έτσι το sequel της πρώτης ταινίας.

Ένας φίλος

Ξαφνικά σκοτείνιασε. Την επόμενη στιγμή άνοιξε τα μάτια του και είδε τη μάνα του να του ρίχνει νερό. «Τι έπαθες παιδί μου;», «Τίποτα μάνα, μάλλον κάτι θα με πείραξε από αυτά που έφαγα».

Το γράμμα του προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση και δεν μπορούσε να το βγάλει από το μυαλό του. Ακούς εκεί, να μη παίζει ο Τζάκι…Γιατί, γιατί μου το αποκάλυψαν? Ποιος πούστης μου το έκανε αυτό? Γιατί, γιατί? Δεν μπορεί να είναι αλήθεια…Κι όμως ήταν αλήθεια…ξαναείδε την ταινία και το μοντάζ των δυο διαφορετικών φιλμ ήταν κάτι περισσότερο από εξόφθαλμο…

Περνούσαν μέρες και νύχτες, αλλά ο χρόνος ήταν ο χειρότερος γιατρός. Στη δουλειά άρχισε να τα χάνει, ο προϊστάμενος του στο λογιστήριο της επιχείρησης, του έκανε συνέχεια παρατηρήσεις για την απροσεξία του. -Θα μας κάψεις. Εδώ έχεις να κάνεις με λεφτά, πολλά λεφτά δεν είναι παίξε γέλασε, η επιχείρηση δεν σηκώνει λάθη. Πρόσεχε Φομπ, τελευταία φορά που σε σώζω. Ο κύριος Μπάμι τα έχει πάρει στο κρανίο.

Αλλά το μυαλό του Φομπ ήταν κυριευμένο από απογοήτευση, λύπη και πάθος για εκδίκηση, όπως ακριβώς και του Τζάκι Τσαν όταν σκότωσαν το θείο-δάσκαλο του οι δυο κακοί (ο άσπρος γέρος και ο μαύρος γέρος). Έτσι, μια μέρα του ανακοινώσανε την απόλυση του και μάλιστα χωρίς να τον αποζημιώσουν και αν έβγαζε κιχ η επιχείρηση θα του ασκούσε δίωξη για τα τραγικά λογιστικά του σφάλματα τα οποία όμως θα μπορούσαν να εκληφθούν και σαν απόπειρες απάτης. Μια λαμπρή καριέρα σε λογιστήριο μεγάλης επιχείρησης ρίχτηκε στα σκουπίδια.

Κι όμως ο Φομπ δεν το έβαλε κάτω. Είχε έναν ξάδερφο που δούλευε στην αστυνομία. Όταν ήταν μικροί τον είχε σώσει από βέβαιο ξυλοφόρτωμα. Του το χρωστούσε ο ξάδερφος. Πήγε και τον βρήκε και του έδειξε το γράμμα.

-Πρέπει να με βοηθήσεις, του είπε του ξάδερφου, όποιος έγραψε αυτό το γράμμα πρέπει να πληρώσει…ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ!!!

-Ηρέμησε ξάδερφε, ηρέμησε…θα σε βοηθήσω να βρούμε τον ένοχο αλλά πρέπει να τον παραδώσουμε στη δικαιοσύνη…πρέπει να ακολουθήσουμε το γράμμα του νόμου…δεν πρέπει να σκέφτεσαι έτσι…

-Το ξέρεις, ξάδερφε πως θα πάρουν χρόνια ολόκληρα γραφειοκρατίας, χαρτούρας, δικηγόροι, ανακριτές, ψευδομάρτυρες που καπνίζουν στους διαδρόμους…και μέχρι τότε αυτό το κάθαρμα θα κυκλοφορεί ελεύθερο.

-Δεν γίνεται αλλιώς Φομπ, δεν γίνεται…αυτό που ζητάς…

-Θυμάσαι ξάδερφε τον Ξυλένιο? Τον έκοψε ο Φομπ…Ε? θυμάσαι?

Ο ξάδερφος κατέβασε το βλέμμα του.

-Ήρθε η ώρα να ανταποδώσεις, ξαναμίλησε ο Φομπ.

-Εντάξει, θα κάνω ότι μπορώ, είπε ο ξάδερφος.

 

Δυο μέρες μετά χτύπησε το κινητό του Φομπ. Ήταν ο ξάδερφος.

-Σε τρεις ώρες στη διασταύρωση Μάικ Νάιτ και 5^ης λεωφόρου. Υπάρχει ένα καρτοτηλέφωνο στη μια από τις γωνίες. Απέναντι υπάρχει ένα κατάστημα με είδη μπε-μπε. Δίπλα σε αυτό είναι το Gyros Club. Πήγαινε εκεί και παρήγγειλε δυο πίτα γύρους από όλα εκτός κρεμμύδι. Πρόσεχε…εκτός κρεμμύδι. Μέχρι να τους φας θα έχω έρθει.

Όταν συναντήθηκαν ο ξάδερφος του έδωσε ένα φάκελο.

-Εδώ είναι όλα όσα μπόρεσα να κάνω. Αυτή η συνάντηση δεν έγινε ποτέ. Δε με ξέρεις, δε με είδες, δε σου αρέσω. Καλή τύχη ξα.

Είπε και έφυγε.

 

Ο Φομπ σκούπισε τα λάδια από τα χέρια και τη μάπα του. Έβαλε το φάκελο στη μέσα τσέπη του τζάκετ του και έφυγε.Την ίδια στιγμή ο ξάδερφος έμπαινε στο αμάξι και χτυπούσε το κινητό του.

-Λοιπόν? ακούστηκε μια φωνή.

-Όλα εντάξει, πήρε το φάκελο…είπε με νόημα ο ξάδερφος.

 

[to be continued...]

Ι5

Ο Τάσος από τα Α΄ οξέα είχε ένα υπέροχο, σάπιο χαμόγελο. Έγραφε ποιήματα με ρίμα, ερωτικά ποιήματα, θύμιζαν κάτι από το μεσοπόλεμο. Του είχαν κλέψει την εγκυκλοπαίδεια του –ο ίδιος την έγραφε χρόνια τώρα- και ένα λεξικό, το Λεξικό των Πάντων. Μιλούσε με πολυτονικό σύστημα και ήθελε να ιδρύσει φιλοσοφικό ρεύμα. Το ψευδώνυμο του ήταν, Κάιζερ. Μιλούσε συνέχεια. Μιλούσε δίχως ανάσες. Εγώ κυρίως χαμογελούσα και ίσα που προλάβαινα να του κάνω καμιά ερώτηση. Έπινε συνέχεια. Φαλακρός, κοντός με το ένα μάτι μισόκλειστο, σαν χτυπημένο βρέφος. Όταν τον ρώτησα για το μάτι του, «Στο Βιετνάμ το έπαθα», είπε ανοίγοντας διάπλατα το χαμόγελο του. Του άρεσαν τα γεύματα με κρέας καρχαρία και ουίσκι. Αλλά λάτρευε τον ξιφία. Αυτόν που ήταν καρφωμένος στο μυαλό του.

 

Το μυστήριο της τσιπούρας

 

Εκείνη τη δύσκολη μέρα…

Ο κος Κολοκύθης λέκτορας της σχολής Μεγάλων Επιστημονικών Επιτευγμάτων (Μ.Ε.Ε.) με πτυχία, μεταπτυχιακά, διαδακτορικά, μεταδιδακτορικά, δημοσιεύσεις, διδασκαλίες, τετράθυρο οικογενειακό, χρυσό σταυρό και με κάθετη ρίγα πουκάμισο, καθόταν σκεπτικός στο γραφείο του. Αν εκείνη τη στιγμή έμπαινε ξαφνικά η γραμματέας του, κυρία Κιοφτέ, ήταν σίγουρο πως θα διέκρινε το σκυθρωπό βλέμμα του εργοδότη της. Ο κος Κολοκύθης, όπως κάθε καλός άνθρωπος που θέλει να ανέβει από τα χαμηλά στα ψηλά, στη σκάλα των πανεπιστημιακών θέσεων, έτρεχε (λέμε τώρα, γιατί ήταν και κάπως χοντρομπαλάς) κάποια project. Για να το πούμε πιο απλά έκανε κάποιες μπίζνες να βγάλει και αυτός και οι partners του το ψωμάκι τους, αλλά uber alles να πάει καλά η επιστημονική έρευνα.

Όμως τα πράγματα με τα πρότζεκτ δεν είναι πάντα ρόδινα. Άμα δεν είσαι ακόμα μούρη, άμα δεν έχεις καλές πλάτες (π.χ. σαν του κυρίου Σίλβιο Σταλόνε) δεν είναι εύκολο να πάρεις χρηματοδότηση. Και άντε και την πήρες, πρέπει να πληρώσεις από δω και από εκεί και τον κύριο Σταλόνε, πρέπει να βάλεις κάποιους να δουλέψουν…δράμα η κατάσταση. Επειδή τα budget δεν είναι πάντα πλουσιοπάροχα και επειδή πολλά είναι τα στόματα που πρέπει να τραφούν, από κάπου πρέπει να κόψεις, τι να κάνεις, αλλιώς δε γίνεται. Έτσι λοιπόν, αναγκάζεσαι, εκ των πραγμάτων, να κόψεις από αυτούς που δουλεύουν, γιατί αυτοί που βάζουν τις πλάτες τους, όπως ο κύριος Σταλόνε για παράδειγμα (προφέσορας μεγάλου κύρους) πρέπει να πληρώνονται ανά τετραγωνικό μέτρο πλάτης. Τα έφερνε από εδώ, τα έφερνε από εκεί ο Κολοκύθης και έβλεπε πως δεν έβγαιναν τα νούμερα. «Τόσα αυτός, τόσα εγώ, τόσα η άλλη, τόσα εκείνος, τόσα εγώ, τόσα ο Σταλόνε, τόσα εγώ…δεν βγαίνω…την παναχαϊκή μου μέσα», φώναξε και χτύπησε το τραπέζι στο χέρι του.

 

Η Κλάψη ήταν μια νεαρή γυναίκα χωρίς πολλές φιλοδοξίες. Είχε έρθει από την επαρχία, είχε σπουδάσει, έκανε ό,τι μπορούσε να τα βγάλει πέρα, έκανε μεταπτυχιακό και ω του θαύματος, σαν από μηχανής εσωτερικής καύσεως θεός εμφανίστηκε στη ζωή της ο κύριος Κολοκύθης. Καθηγητής της στο μεταπτυχιακό, τον άκουσε μια μέρα να ανακοινώνει ότι όποιος και όποια ενδιαφερόταν να δουλέψει στην έρευνα, (ναι στην έρευνα -έτσι το είπε), ας έρθει να με βρει στο γραφείο μου, αύριο δέκα με δώδεκα, δεύτερος όροφος γραφείο 3, έξω γράφει «welcome to the jungle», για όποιον δεν είναι αριθμομνήμων. Μπροστά στην καταπληκτική θέση σερβιτόρας σε συνοικιακή καφετερία, μια θέση, έστω και προσωρινή, στην έρευνα έμοιαζε ακόμα πιο καταπληκτική. «Και που ξέρεις..;», σκεφτόταν η Κλάψη, «μπορεί να με βοηθήσει…». Έτσι μπήκε στη δούλεψη του κυρίου Κολοκύθη, ώστε να βάλει κι αυτή το λιθαράκι της στην πρόοδο της έρευνας, για το καλό της ανθρωπότητας, του ηλιακού συστήματος και του γαλαξία. Στην αρχή, χωρίς λεφτά, αλλά με υποσχέσεις, μετά με κάτι μισθούς για κλάματα και με υποσχέσεις, μετά με άλλες υποσχέσεις και με μισθούς για κλάματα (βέβαια ας μην είμαστε αχάριστοι της έδωσε 100ευρώ δώρο χριστουγέννων –το οποίο μετά κράτησε από τον τελευταίο της μισθό), μέχρι που πέρασε ενάμισης χρόνος. Η δουλειά, δε λέω, με φοβερό ενδιαφέρον, είχε τον υπολογιστή της, ευχάριστη ατμόσφαιρα, ερευνούσε τα ανεξερεύνητα, άλλαζε τις παραμέτρους από ένα πρόγραμμα, έβγαζε φωτοτυπίες, φόρτωνε τα data (πολύ βαριά τα ρημάδια, πιάνεται η μέση σου) πήγαινε πλήρωνε και κανένα λογαριασμό του κυρίου Κολοκύθη, γιατί ο κύριος Κολοκύθης είχε πολλές δουλειές δεν προλάβαινε. Όλο αυτό τον καιρό τα πράγματα στένευαν, και ενώ ζητούσε κανα φράγκο παραπάνω, υπήρχαν πάντα προβλήματα με τα grands και θα δούμε, πήγαινε τώρα κάνε μου αυτό και τα ξαναλέμε…

 

Εκείνη τη δύσκολη μέρα (που έλεγα στην αρχή), ο κύριος Κολοκύθης, φώναξε την Κλάψη στο γραφείο του.

–Άκου Κλάψη, όπως ξέρεις έληξε η σύμβαση σου και προς το παρόν λόγω του γεγονότος ότι ναι ο κύριος Σταλόνε βέβαια από την άλλη μετά αφού ύστερα και ως εκ τούτου, κοίταξε…ναι, πρόσεξε όπως θα ξέρεις εκείνη τη φορά…το πρότζεκτ που τρέχαμε, 36 κόκκινο και δυστυχώς δεν μπορούμε άμεσα να την ανανεώσουμε…

-Δηλαδή?

-Δηλαδή θα χρειαστεί να δουλέψεις κάποιο καιρό χωρίς αμοιβή…

-Μα…

-Κοίταξε καταλαβαίνω, ήμουν και εγώ κάποτε στη θέση σου και χρειάστηκε να το κάνω αυτό, βέβαια από την άλλη υπάρχουν οι ανάγκες πρέπει και εσύ να επιβιώσεις αλλά τι να κάνουμε το τοπίο είναι εκ φύσεως θόλο, και είσαι νέα μπορείς να δουλέψεις τώρα, ναι να επενδύσεις τώρα και στο μέλλον, ναι ναι στο μέλλον θα μπορείς να γράφεις και εσύ προτάσεις για πρότζεκτ, καθώς θα κάνεις το διδακτορικό σου, εγώ επενδύω πάνω σου Κλάψη μου, και βέβαια θα λάβεις λαγούς με πετραχήλια και στο σπίτι σήμερα ήρθε ο παππούς μου με τα μούσια…

-Ζει ακόμη ο παππούς σας?

-Μα βέβαια!!! δε στο ‘χα πει? Είναι μαθουσάλας! Εκατόν εξηντατεσσάρων ετών, και τα έχει τετρακόσια ο άτιμος, σφύζει από υγεία, αφού να φανταστείς έφαγε τρεις τσιπούρες ΝΑ!

-…τσιπούρες?..

-Ναι, η γυναίκα μου τις μαγείρεψε, στο φούρνο…

-Με λαδολέμονο φαντάζομαι…

-Ναι ναι όπως το λες…ωραία λοιπόν από αύριο θα χρειαστεί να κάνεις αυτό, εκείνο και το άλλο και όσο για τη σύμβαση με την πρώτη ευκαιρία θα την ανανεώσουμε, μην ανησυχείς Κλάψη, εσύ δούλεψε τώρα και στο μέλλον…όλα θα γίνουν με τη σειρά τους.

-Εντάξει κύριε Κολοκύθη

-Μπορείς να πηγαίνεις…α…και φώναξε μου και τον Τέρι…κι η δικιά του σύμβαση έληξε…

 

 

 

Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι είναι οι ειδήσεις των εννέα του Channel 758,4, με τον Βαρόνο Μινχάουζεν….

…Νεκρός βρέθηκε ο 39χρονος λέκτορας της σχολής M.E.E. κύριος Κολοκύθης στο γραφείο του. Ο ειδεχθής θάνατος του προκλήθηκε από 32 κιλά τσιπούρα, μαγειρεμένη στο φούρνο με λαδολέμονο. Ο άτυχος άντρας φέρεται να είχε φάει όλη αυτή την ποσότητα ψαριού με αποτέλεσμα να επέρθει διάλυση του στομάχου και πρόκληση εσωτερικής αιμορραγίας με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στο θάνατο. Η αστυνομία ερευνά αν η τσιπούρα εισάχθηκε από χώρες που βρίσκονται στον κατάλογο των χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία. Έγκυρες πηγές λένε πως πιθανόν να είχε αλιευθεί στον Περσικό Κόλπο. Στην ερώτηση του ρεπόρτερ μας Νίλς Μπόρ για τον αν πρόκειται για τρομοκρατικό χτύπημα, ο διευθυντής Ασφάλειας, Ησυχίας και Τάξης απάντησε:

-Ξέρωγω, ντάξει.

…Περνάμε στο δεύτερο θέμα μας. Δείγματα τσιμέντου ανιχνεύθηκαν στα ούρα του γνωστού λαϊκού τραγουδιστή Μπουχέ Σαρέμου…