Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 6: Παλιά φωτογραφία

6. Παλιά φωτογραφία

Στο σπίτι του Φομπ η τηλεόραση έπαιζε εκκωφαντικά, ώστε η Μπεατρίς, η μάνα του Φομπ, να μπορεί να την ακούει από την κουζίνα όπου ετοίμαζε μια ψυχεδελική σούπα. Πάνε χρόνια από εκείνο το ταξίδι στην Ταγγέρη όπου ένας γέρος Βέρβερος της είχε διδάξει αυτή τη συνταγή. Με απλά υλικά έφτιαχνε μια υπέροχη ψυχεδελική σούπα που όσο να πεις βοηθούσε την Μπεατρίς να αντέξει την μίζερη καθημερινότητα: μια βαρετή οκτάωρη δουλειά γραφείου, δουλειές του σπιτιού, δυο τρεις φίλες από τα παλιά (τώρα πια συζητάνε μόνο για τα παιδιά τους, για το πια δεκαετία του περασμένου αιώνα είναι τώρα της μόδας και για τα καταπληκτικά ρούχα που μόλις αγόρασαν), λίγες διασκεδάσεις και ένας γιος εντελώς απογοήτευση, σκέτο μαλακομπούκωμα.

Η τηλεόραση έπαιζε τις μεσημεριανές ειδήσεις, αλλά η Μπεατρίς δεν πρόσεχε, ήταν συγκεντρωμένη στη σούπα. Δεν έπρεπε να παραβράσει, γιατί θα καταστρέφονταν τα συστατικά και μετά άντε να την ακούσεις. Άλλωστε στις ειδήσεις τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Ποια μέτρα ετοιμάζει η κυβέρνηση, μεγάλη απειλή βροχοπτώσεων, χαλασμένα κρέατα από το εξωτερικό, αυξήθηκε ο αριθμός των μυγών, μεγάλη δωρεά φιλάνθρωπου επιχειρηματία, εγκλήματα της διπλανής πόρτας, μακάβριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…και αλλά τέτοια που η Μπεατρίς είχε ξανακούσει με την ίδια στωική βαρεμάρα. Ώσπου μια είδηση από τα διεθνή έλεγε κάτι για το Παρίσι. Η Μπεατρίς παράτησε τη σούπα και έτρεξε στο σαλόνι. Απεργίες στις συγκοινωνίες, διαδηλώσεις φοιτητών, μπλοκαρίσματα δρόμων, σε 400 εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται οι οικονομικές ζημιές δήλωνε η υπουργός οικονομικών, ενώ ο αρχηγός του κράτους (μια κοντή μαλακισμένη σκατόφατσα, σκέφτηκε η Μπεατρίς) έδινε απλόχερα υποσχέσεις ώστε να σταματήσουν οι αντιδράσεις…Η Μπεατρίς στεκόταν όρθια, παγωμένη μπροστά από την οθόνη. Σα να κοιτούσε αλλά και σα να μην κοιτούσε, κοιτούσε αλλά δεν έβλεπε, σα να κοιτούσε κάπου πέρα από την οθόνη, σα να είχε σχίσει το παρόν και βρισκόταν κάπου αλλού, σα να είχε καταφέρει μέσω μια χωροχρονικής σκουληκότρυπας να ταξιδέψει στο παρελθόν, σαν το αμόκ της μηχανής σου.

Η είδηση τέλειωσε, ακολούθησε η επόμενη που αφορούσε μια φοβερή επιστημονική ανακάλυψη του Διεθνούς Ερευνητικού Ινστιτούτου ¨Μαρκ&Όμπραξ¨ : «Πέρδεται η αμοιβάδα!», δήλωνε περιχαρής η πρωτοπόρος επιστήμονας Μαγ Οσισέ, η οποία ξόδεψε δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια μελέτης και έρευνας για να στηρίξει αυτή τη συνταρακτική της ανακάλυψη. «Πέρδεται με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο?», ρώτησε ο δημοσιογράφος. «Ναι, είναι εντυπωσιακό! Πέρδεται με περιοδικότητα 1 κλανιά ανά 274 ημέρες, 2 ώρες, 42 λεπτά και 12 δεύτερα!», τόνισε η επιστήμονας. Η ανακάλυψη αυτή –σχολιάζουν οι ειδικοί- θα επιφέρει τεράστιες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις. Ακολουθούν αθλητικά.

Η Μπεατρίς πάτησε το Off. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Ξεκόλλησε από το χωροχρονικό της τριπάκι και έτρεξε προς το σκρίνιο. Έπεσε στα γόνατα. Άνοιξε τα κάτω ντουλάπια, μετακίνησε μερικά κουτιά, πέταξε δίπλα της πέντε έξι φακέλους και έβγαλε ένα κοντόχοντρο σημειωματάριο. Τον άνοιξε και από μέσα του χύθηκε μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Παρίσι, 1968. Στη φωτογραφία η Μπεατρίς, όρθια, να μιλάει σε ένα κατάμεστο χώρο, μάλλον αμφιθέατρο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από πίσω της. Δεν φαίνεται το πρόσωπο της, αλλά είναι αυτή.Έχει σηκωμένο το αριστερό χέρι σα να κρατάει το κεφάλι της. Το σώμα της νέο, ζωντανό. Γύρω της όρθιοι. Aνολοκλήρωτες μορφές, μέλη και πρόσωπα, αγνώστων ανδρών και γυναικών. Στο βάθος ένας εξώστης γεμάτος ανθρώπους που μοιάζει να ξεχειλίζει και να γεμίζει όλο το χώρο μέχρι το μπροστά μέρος της φωτογραφίας. Και αυτή, σαν να την έχει σηκώσει η άνωση του ρευστού πλήθους διακρίνεται δεξιά, ψηλότερα από τους άλλους.

Η Μπεατρίς είχε πάει στο Παρίσι, ένα χρόνο πριν τραβηχτεί η φωτογραφία, για σπουδές στην αρχιτεκτονική. Εκεί μπλέχτηκε στο κίνημα. Εκεί γνώρισε και τον Μπράσιν, μερικούς μήνες μετά τις ταραγμένες μέρες του Μάη. Αυτός τελείωνε τις σπουδές του στα οικονομικά και της μιλούσε φλογερά για την κοινωνική επανάσταση και αυτή του έλεγε για φωτεινές νύχτες. Τα φτιάξανε, πήγαν ταξίδι στην Ταγγέρη, πηδήχτηκαν και η Μπεατρίς έμεινε έγκυος. Ο Μπράσιν εξαφανίστηκε από προσώπου γης όταν το έμαθε, ο καπότας. Η Μπεατρίς αναγκάστηκε να παρατήσει τις σπουδές και «γύρισε με ένα μούλικο», όπως είπε ο πατέρας της. Βρήκε μια μαλακισμένη δουλειά γραφείου, την βοήθησε η μάνα της με το παιδί και επιβίωσε.

Πολλά χρόνια μετά, είδε σε μια εκπομπή τον Μπράσιν να φιγουράρει. Ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ της κλάσεως του Πίκου Απίκου, του έπαιρνε συνέντευξη. Ο Μπράσιν, ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής, εξηγούσε την αναγκαιότητα για ριζική αλλαγή του κοινωνικού γίγνεσθαι, την οποία μόνο το κόμμα του μπορούσε να πραγματοποιήσει (ήταν δυο μήνες πριν τις εκλογές):

-Εκπαίδευση, ασφάλιση, υγεία, πρέπει να αναδιαρθρωθούν ριζικά. Όλα αυτά είναι δικαιώματα του ατόμου, τα οποία το άτομο πρέπει να βρίσκει ελεύθερα στην αγορά, όπως ακριβώς και το δικαίωμα του στην εργασία. Πρέπει να εφαρμόσουμε την αξιοκρατία, που τόσα χρόνια παραμένι απλό ευχολόγιο. Το ΑΤΟΜΟ που εργάζεται, που προσφέρει, που συντελεί στην ανάπτυξη του τόπου (έλεγε με έμφαση ο Μπράσιν) δικαιούται να απολαμβάνει τα δικαιώματα στην υγεία, στην ασφάλιση και στην εκπαίδευση. Έναντι του ατόμου που παρασιτεί, που δεν προσφέρει, που ταλαιπωρεί τους συνανθρώπους του και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Διότι μας δένει τα χέρια μια απαρχαιωμένη και σάπια νομοθεσία, ένα σύνολο ξεπερασμένων σχέσεων στις οποίες πρέπει να βάλουμε βαθιά το μαχαίρι.

Ο Μπράσιν έγινε υπουργός. Η Μπέατρις σκέφτηκε να κάνει κάτι, αλλά ένας δικηγόρος φίλος της, της είπε ότι είναι χαμένη υπόθεση. Θέλει πολλά λεφτά για να καταφέρουμε να κάνουμε τον υπουργό να δώσει σπέρμα για να ταυτοποιήσουμε το DNA…

-…και άντε και το πήρες, το σπέρμα, ιστορία ολόκληρη να τα βρουν οι εργαστηριακοί που θα μισθώσουμε εμείς και θα βάλει και αυτός…Τρέχα γύρευε…της είπε ο δικηγόρος.

Έτσι η Μπεατρίς έμεινε με την πίκρα και φυσικά με το γιο, το σκέτο μαλακομπούκωμα.

Μέχρι εκείνη τη μέρα όμως. Εκείνη τη μέρα που αυτή η είδηση από το Παρίσι, την έκανε να θυμηθεί το παρελθόν, τον πόθο για εκδίκηση που έμενε άσβηστος τόσα χρόνια μέσα της.

Σωριασμένη στο πάτωμα, κρατώντας στα χέρια της την παλιά φωτογραφία, με τα μάτια δακρυσμένα αλλά γεμάτα οργή, κοίταξε στο πίσω μέρος της φωτογραφίας και διάβασε (από μέσα της):

Τίγρη, τίγρη φλογίζεσαι αστραφτερά

Στα δάση τα νυχτερινά

ποιο χέρι αθάνατο? Ή ποιο μάτι?

Μπορεί να σχεδιάσει

την έμφοβή σου συμμετρία

Η κάμερα παίρνει πλάνο από πάνω και η Μπέατρις σηκώνει αργά το κεφάλι της. Κοιτάζει την κάμερα και αφήνει να διαγραφεί ένα καταχθόνιο χαμόγελο.

Η σούπα παράβρασε και χάλασε.

[to be continued...]

ξαναμαναδημοσιεύσεις

Ούτε να αρρωσταίνεις, ούτε να τρελαίνεσαι

μόνο να δουλεύεις…

http://mutantjazs.blogspot.com/2007/11/blog-post_18.html

Σκοτώνουν τ’ άλογα στη δουλειά και όταν γεράσουν τα θάβουν ιδίοις εξόδοις

http://www.kokkinonima.gr/WelfareState.pdf

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 5: Πετραδάκι-πετραδάκι

5. Πετραδάκι-πετραδάκι

Στη λιτή τριώροφη βίλα, με 1,5 στρέμμα κήπο και πισίνα, του Μπάμι Πάνι, χτυπούσε το τηλέφωνο. Αν κάποιος βρισκόταν στο ισόγειο και κοιτούσε μέσα από τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού, θα έβλεπε μια ψηλή και κάπως ογκώδη γυναικεία φιγούρα, να το απαντάει. Είναι σούρουπο. Μέσα στο μεγάλο σαλόνι όπου μιλάει η γυναικεία φιγούρα στο τηλέφωνο, φέγγει μόνο ένα βαρύ πορτατίφ και δεν αφήνει πολλά να φανούν από έξω, όπου βρίσκεται ο κάποιος. Τα πόδια του κάποιου, που λέμε ότι θα κοιτούσε τη γυναικεία φιγούρα να μιλάει στο τηλέφωνο, είναι σίγουρο πως θα ένιωθαν με τα πέλματα το παχύ και περιποιημένο στρώμα γκαζόν, ακόμα και αν τα παπούτσια που ο κάποιος θα φορούσε είχαν παχιά σόλα. Πως όμως διατηρείται ένα τόσο περιποιημένο γκαζόν? Δυο είναι τα βασικά στοιχεία: σωστό και περιοδικό κούρεμα και αυτόματο πότισμα. Ο κάποιος, που θα βρισκόταν έξω από τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού και θα κοιτούσε τη γυναικεία φιγούρα που μιλάει στο τηλέφωνο, θα γινόταν μούσκεμα εξαιτίας αυτού του δεύτερου, απαραίτητου στοιχείου που χρειάζεται το γκαζόν, για να είναι περιποιημένο.

Ας περάσουμε όμως μέσα για να μη βρεχόμαστε.

Στο μεγάλο ισόγειο σαλόνι της λιτής βίλας, μια γυναίκα μιλούσε στο τηλέφωνο, όπως σίγουρα καταλάβατε. Βαριέμαι να περιγράψω το interior design του σαλονιού και άλλωστε δεν έχει καμιά σημασία για τη υπόθεση. Αυτή πάντως στεκόταν όρθια και το σώμα της βρισκόταν σε ένταση, μάλλον εκνευρισμός. Η τελευταία φράση που είπε κλείνοντας το ήταν

«…ρε, με το μαλάκα που μπλέξαμε, τι διάολο σκέφτεται να κάνει πάλι?». Για μια στιγμή η γυναίκα κοντοστάθηκε και στη συνέχεια σχημάτισε έναν αριθμό στο τηλέφωνο.

Αν είχαμε δυνατότητα αεροπορικών λήψεων, θα βλέπαμε από ψηλά ένα φαρδύ μητροπολιτικό δρόμο και η κάμερα θα επικέντρωνε με απότομα ασυνεχή πλάνα πάνω σε μια μεγάλη μαύρη μερσεντές, ενώ παράλληλα θα ακουγόταν το τραγούδι «τα χέρια σου συνάδελφε/όταν τα νοικιάζεις/ κακό τον εργοδότη σου/για άνθρωπο να λογιάζεις/όπως και ο εργοδότης σου/ για άνθρωπο αν σε πάρει/ το σύστημα τον ίδιο αυτόν/κάποτε θα φουντάρει/…» το οποίο όμως θα καλύπτονταν σταδιακά από το εκνευριστικό κουδούνισμα κινητού τηλεφώνου, καθώς το πλάνο τείνει να περιέχει μόνο τη μαύρη μερσεντές. Το επόμενο πλάνο μας δείχνει έναν άντρα που έχει σηκώσει το τηλέφωνο καθώς οδηγεί και λέει:

-Έλα. Σε πήρε?

-Ναι…

-Και?

-Και τίποτα, ο μαλάκας δεν δέχτηκε την πρόταση…

-Είναι σίγουρο?

-Ο Χίρο του έδωσε μια διορία, αλλά αυτός τα πήρε και τον πέταξε έξω…

-Ίσως να φοβήθηκε, να πιέστηκε τελικά, γι’ αυτό αντέδρασε έτσι…

-Δεν ξέρω,…δεν ξέρω τι σκέφτεται να κάνει…ίσως…

-Κοίτα, πάρε και τον υπουργό, αυτός άλλωστε είναι η μόνη του ελπίδα, αν το νομοσχέδιο περάσει τώρα, πριν πουλήσει, αποτύχαμε…

-…Ίσως…να δούμε και την άλλη λύση?

-ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΡΩΤΑ! Είπε και έκλεισε απότομα το τηλέφωνο γκαζώνοντας τη μεγάλη μαύρη μερσεντές.

Η κάμερα κινείται με μικρότερη ταχύτητα πίσω απο τη μερσεντές, η οποία απομακρύνεται μέχρι να γίνει μια δυσδιάκριτη κουκίδα.

[to be continued…]

Untitled

I know the power of words,
I know the tocsin of words.
They are not those that make theater boxes applaud.
Words like that make coffins break out
make them pace with their four oak legs.
It happens they are thrown out,
not printed, not published.
But the word gallops, its saddle girth tightened,
it rings through the ages and trains creep nearer
to lick… poetry’s toil-hardened hands.

Ριζοσπαστικά μέτρα για την επίλυση του ασφαλιστικού

Ριζοσπαστικά μέτρα για την επίλυση του ασφαλιστικού

του Ντολ Πιράκ

 

Ειδικοί επιστήμονες του Υπουργείου Άντλησης Υπεραξίας κατόπιν εμπεριστατωμένων ερευνών σχετικά με την μεταρρύθμιση του συστήματος ασφάλισης κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα:

 

1. Παρατηρήθηκε ότι το 50% των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση, αναπτύσσουν εντυπωσιακές δεξιοτεχνίες (βλ.φωτό). Το παραπάνω φαινόμενο οφείλεται στη συσσώρευση βαρεμάρας κατά τη διάρκεια της κανονικής εργασιακής θητείας, η οποία μετά το πέρας της θητείας αυτής, μετατρέπεται σε έκρηξη των παραγωγικών δυνατοτήτων. Έτσι, οι εργαζόμενοι που αναπτύσσουν τέτοιες κλίσεις μπορούν να συνεχίζουν να εργάζονται δίνοντας υπαίθριες παραστάσεις ακροβατικών, παίζοντας μουσική σε πανηγύρια και ταβέρνες, καταπίνοντας φωτιές ή πουλώντας χαρτομάντιλα και λαχεία. Με αυτό τον τρόπο μειώνεται στο 50% το ποσό των συντάξεων το οποίο, σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να καταβάλλεται σε αυτά τα άτομα.
2. Το υπόλοιπο 50% των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση, αναπτύσσει διάφορες σωματικές ή/και ψυχικές ασθένειες οι οποίες τους εμποδίζουν να ασκήσουν οποιασδήποτε παραγωγική δραστηριότητα. Το παραπάνω φαινόμενο οφείλεται στην εκ φύσεως αδυναμία αυτών των ατόμων, καθώς και στην έλλειψη ισχυρής βούλησης ώστε να αναπτύξουν οποιαδήποτε δραστηριότητα που δύναται να αποβεί κερδοφόρα. Αποτέλεσμα αυτής της αντιπαραγωγικής συμπεριφοράς είναι η καταβολή συντάξεων σε αυτά τα αντιπαραγωγικά άτομα , η συσσώρευση τους σε καφενεία και νοσοκομεία καθώς και η πρόκληση συνωστισμού στα μέσα μαζικής μεταφοράς δεδομένου ότι αυτά τα άτομα ξυπνάνε πολύ νωρίς και πραγματοποιούν άσκοπες περιπλανήσεις. Το κλιμάκιο των επιστημόνων προτείνει την ευθανασία ως το πιο αποτελεσματικό μέσο για τη λύση των προβλημάτων που προκαλούνται από αυτή τη μερίδα των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση.

 

Με αυτά τα απλά ριζοσπαστικά μέτρα, το ποσό των συντάξεων που πρέπει να καταβάλλεται ανά έτος ορίζεται σε μηδέν εκατομμύρια ευρώ.

 

(εφημερίδα το «Το Ξεστράβωμα»,14 Νοεμβρίου 2007)

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 4: Στου Λαμόγια

4. Στου Λαμόγια

Όταν ο Φομπ επέστρεψε σπίτι, πήγε στην τουαλέτα κάθισε στη χέστρα και άρχισε να κλάνει. Ήταν οι πρώτες κλανιές πριν το χέσιμο. Στα χέρια του κρατούσε ακόμα κλειστό το φάκελο που του είχε παραδώσει ο ξάδερφος. Ίδρωνε (από το ζόρι). Ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει από τι στιγμή που θα σκούπιζε τον κώλο του και θα άνοιγε με καθαρά χέρια, καθαρό μυαλό και καθαρό έντερο εκείνο το φάκελο. Μερικά λεπτά αργότερα στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη. Τα μάτια του πετάγανε φλόγες (λέμε τώρα). Τον είδε η μάνα του: «Τι έπαθες παιδί μου;», «Τίποτα μάνα, μάλλον κάτι θα με πείραξε από αυτά που έφαγα».

 Στο φάκελο βρισκόταν τα στοιχεία του υπουργού εθνικής οικονομίας και απασχόλησης, το ξενοδοχείο όπου διέμενε και μια φωτογραφία του καθώς σφίγγει το χέρι του πρωθυπουργού και κοιτάει προς τις κάμερες με ένα σφιχτό χαμόγελο. Υπήρχε και ένα σημείωμα σε κίτρινο χαρτάκι, γραμμένο από τον ξάδερφο:

 Ξα, αυτός είναι ο τύπος που σου κατάστρεψε τη ζωή, είναι υψηλά ιστάμενο πρόσωπο. Ξα, δεν ξέρω τι έχεις βάλει στο μυαλό σου, να τον σκοτώσεις; Να προσέχεις και ντύνεσαι καλά μη πουντιάσεις, ο Τάδε μήνας είναι επικίνδυνος για κρυολογήματα, μη σε ξεγελάει ο ήλιος, έχει δόντια. Ξα, αυτά τα χαρτιά να τα καταστρέψεις. Ντάξει;

 Ο ξάδερφος σου

 
(Σε αυτό το σημείο πιθανόν κάποιος εξυπνάκιας θα βρεθεί να πει, «Έλα ρε μαλάκα, και δεν αναρωτήθηκε ο Φομπ που κολλάει ο υπουργός;…και γιατί αυτός να του την έκανε;…Η απάντηση σε αυτή την κακεντρεχή ερώτηση η οποία έχει μοναδικό σκοπό να αποδείξει ότι η ιστορία πάσχει σεναριακά –γιατί από ηθοποιούς, σκηνοθέτη και φωτογράφο, πάμε καλά-βρίσκεται στο ότι ο Φομπ είχε αγαπημένη ταινία «Το Γεράκι νο.2» -ούτε καν το αυθεντικό, ο μάπας.) 

 Ο Φομπ είχε ήδη αποφασίσει το απονενοημένο του διάβημα (τι λε ρε μεγάλε). Ο υπουργός έπρεπε να πεθάνει, έπρεπε να πληρώσει με το αίμα του για το κακό που του έκανε. Δεν ήταν η απόλυση, ήταν η αποκάλυψη και η ακόλουθη απογοήτευση που γέμιζε το Φομπ με λυσσαλέο μίσος.

 Τη μέρα της ανακάλυψης πήγε στου Λαμόγια. Χάλασε 200 ευρώ σε κέρματα και άρχισε να παίζει ασταμάτητα το ΤΕΚΚΕΝ V. Έπαιζε ως το ξημέρωμα, τερματίζοντας το παιχνίδι με όλους του χαρακτήρες. Γύρω του είχαν συγκεντρωθεί πιτσιρικάδες, θαυμάζοντας το ταλέντο του. Ήταν έτοιμος, είχε μάθει ότι χρειαζόταν για να αντιμετωπίσει όποιον στεκόταν εμπόδιο στο δρόμο του.

 Φεύγοντας από του Λαμόγια, πήγε και αγόρασε μια στολή νίντζα και κατόπιν μια ανθοδέσμη. Το σχέδιο εξόντωσης του υπουργού μόλις άρχιζε.  

[to be continued...]

…γεφυρώνει πατρικά την απουσία του χαδιού…

Στον ύπνο μου κάτι ανάμεσα στον πατέρα και το Σαββόπουλο, να καθόμαστε δίπλα δίπλα και εγώ να έχω στα χέρια μου έναν μπαγλαμά (τζουράς μάλλον) και αυτός μια κιθάρα και να προσπαθούμε να παίξουμε τις πίσω μου σελίδες παρότι εγώ βαράω στο ρυθμό του μπάσου από ένα κομμάτι του χριστιανού τζαζ τραγουδιστή Κώστα Χατζή και ο πατέρας-σαββόπουλος χτυπάει ακόρντα στο ρυθμό του για τα παιδιά που χάθηκαν προσπαθώντας ταυτόχρονα να τραγουδήσει όλαρια ολαρά

Καραγκιόζη Σαββόπουλε

Μαλάκα πατέρα

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 3: Κίνησε η γερακίνα

3. Κίνησε η γερακίνα

Σε μια πολυτελή σουίτα, στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Χάμιλτον, ο υπουργός εθνικής οικονομίας και απασχόλησης, ρουφούσε την τέταρτη γραμμή κόκας που ήταν απλωμένη πάνω στο αστραφτερό μαύρο μαρμάρινο τραπεζάκι. He was high. Από το hi-fi ηχοσύστημα ακούγονταν οι στίχοι μιας αλησμόνητης άριας:

Money, get away.
Get a good job with good pay and you’re okay.
Money, it’s a gas.
Grab that cash with both hands and make a stash.
New car, caviar, four star daydream,
Think I’ll buy me a football team.

Γύρω του τα αντικείμενα του πόθου περίμεναν με στοργική διάθεση πότε θα νιώσουν το απαλό χάδι του υπουργού. Πότε τα υπέροχα, αφράτα δάχτυλα του θα αγγίξουν τις επιφάνειες τους. Ο υπουργός ετοιμαζόταν να ανοίξει την ρομπ ντε σαμπρ του και να αποκαλύψει το γυμνό του σώμα, όταν χτύπησε το κινητό του.«…το χριστουλάκο μου, τώρα βρήκαν…» μουρμούρισε και σήκωσε το τηλέφωνο.

-Εμπρός?

-Μπάμι εδώ.

-Κοιτά θα σου τηλεφωνήσω εγ…

-Άκου δεν έχουμε και πολύ χρόνο, θα μιλήσουμε τώρα, πρόσταξε ο Μπάμι.

-Τι θες?

-Όπως γνωρίζεις, με πιέζουν οι Κινέζοι για να πουλήσω την εταιρία. Δίνουν ψίχουλα. Εγώ δεν ξεπουλιέμαι έτσι, έχω αρχές εγώ, δεν μπορεί να έρχεται το ξένο μεγάλο κεφάλαιο και να τρώει το μικρό το ντόπιο κεφαλαιάκι, πετώντας τους ντόπιους εργαζόμενους στην ανεργία, πρέπει σύσσωμοι να αντισταθούμε στον κινεζικό ιμπεριαλισμό. Σύντροφε πρέπει να με βοηθήσεις. Δεν μπορεί να αφήσουμε τον Bruce Lee να λυμαίνεται την πατρίδα μας.

-Μα αυτός πέθανε…

-Δεν έχει σημασία, υπάρχουν οι συνεχιστές του. Τόσοι αγώνες για εθνική ανεξαρτησία της αστικής τάξης θα πάνε χαμένοι? Δεν το ανέχομαι, κάτω από 100εκτομμύρια δεν πέφτω με καμιά χριστοπαναγίτσα.

-Εντάξει Πάνι, άσε τον πρόλογο, τι θέλεις?

-Σε τρεις μέρες να έχεις περάσει το νόμο για την επέκταση του ωραρίου στις βιομηχανίες ειδών καθαριότητας, το διευθυντικό δικαίωμα απόλυσης -χωρίς αποζημίωση- εργαζομένων με χαμηλή παραγωγικότητα, το δικαίωμα μιας επιχείρησης να δοκιμάζει έναν νέο εργαζόμενο άμισθα για ένα μικρό χρονικό διάστημα π.χ. τρία χρόνια και τη μείωση των επιτοκίων για δανειολήπτες που σχετίζονται με τη βιομηχανία ειδών καθαριότητας.

-Κοίτα αυτά που ζητάς είναι κάπως δύσκολα, θέλουν χρόνο, όχι ότι δεν τα έχουμε στο σχέδια αλλά. Χρειάζεται…

-Κόψε τις μαλακίες, αν δεν γίνει ότι λέω, σε λίγες μέρες θα φιγουράρεις στα πρωτοσέλιδα και θα είσαι το κεντρικό θέμα στις μεσημεριανές εκπομπές. Πως θα σου φαινόταν ο τίτλος «Υπουργός ερωτευμένος με το καπάκι της τουαλέτας» ή «Αποκλειστικό: Υπουργός την έβρισκε με το λαβομάνο»…

-ΣΤΑΜΑΤΑ!!!

-Εγώ σταματάω αλλά εσύ αρχίζεις ΤΩΡΑ…ήταν τα τελευταία λόγια του Μπάμι πριν κλείσει το τηλέφωνο.

Στη σουίτα, ο υπουργός είχε πέσει γονατιστός πάνω στο παχύ περσικό χαλί και από τα δάκρυα του τρέχανε μάτια τα οποία κυλούσαν πάνω στο δασύτριχο στήθος του, στα πλατιά του μπράτσα, λιώνω σα φλόγα την αυγή σαν με κοιτάς. Ο υπουργός έπασχε από μια βαριά ασθένεια, ήταν φετιχιστής του εμπορεύματος. Την έβρισκε με είδη υγιεινής και είδη καθαριότητας, ο Μπάμι δυστυχώς είχε ανακαλύψει το μυστικό του όταν σε ένα κοσμικό πάρτυ τον έπιασε επ’ αυτοφώρω να φοράει πλαστικά γάντια καθαρισμού και να γαμάει έναν κάδο σκουπιδιών ενώ καθόταν στη λεκάνη της τουαλέτας. Είχε ξεχάσει να κλειδώσει…τραγικό σφάλμα. Από τότε αναγκάστηκε να κάνει κάποιες διευκολύνσεις στον Μπάμι, αλλά και εκείνος με τη σειρά του συνέχισε να του στέλνει τα προϊόντα του και μάλιστα δωρεάν. Ήταν σχεδόν φίλοι. Τώρα όμως αυτό που ζητούσε ήταν εξαιρετικά δύσκολο. «Damned Chinese» σκέφτηκε και το πρόσωπό του το χάραξε η οργή.

Εκείνη την ώρα, απέναντι από το ξενοδοχείο Χάμιλτον, πάρκαρε ένα αυτοκίνητο. Ένας νίντζα βγήκε, διέσχισε το δρόμο και μπήκε στο ξενοδοχείο. Στα χέρια του κρατούσε μια ανθοδέσμη.

-Είναι για τον κύριο υπουργό, από τη γυναίκα του. Σήμερα έχουν επέτειο. Κλείνουν τριάντα χρόνια χωρισμού.

Ο receptionist κοίταξε την κάρτα, χαμογέλασε και είπε. «Σουίτα 4, στον έβδομο όροφο»

-Ευχαριστώ, απάντησε ο νίντζα και προχώρησε προς το ασανσέρ.

Η πόρτα της πολυτελούς σουίτας, στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Χάμιλτον, όπου βρίσκονταν ο υπουργός εθνικής οικονομίας και απασχόλησης, χτύπησε δυο φορές. Ο υπουργός έριξε μια πρόχειρη βελέντζα πολυτελείας πάνω στα αντικείμενα του πόθου του. Κούμπωσε τη ρόμπα και προχώρησε προς την πόρτα.

-Ποιος?

-Άνθη για τον κύριο υπουργό, ακούστηκε η φωνή από έξω.

Με το που άνοιξε την πόρτα ένιωσε ένα γερό σπρώξιμο που τον έριξε στο πάτωμα. Η πόρτα ξαναέκλεισε. Μπροστά του είδε ένα νίντζα που κρατούσε μια ανθοδέσμη. Ο νίντζα άφησε την ανθοδέσμη να πέσει στο πάτωμα και μια κραυγή οργής βγήκε από το στόμα του καθώς έπαιρνε τη στάση του γερακιού…

[to be continued...]

Γειά σου Σανιδά με τη σανίδα σου

Εγκύκλιος του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, που πυροδοτεί θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνον επιτρέπει αλλά και προτρέπει τις διωκτικές αρχές να χρησιμοποιούν τις κάμερες, ως «βουβούς μάρτυρες» για την καταγραφή των επεισοδίων, προκειμένου το υλικό να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό μέσο στο δικαστήριο για την τιμωρία των δραστών.

…

Ο κ. Σανιδάς, αφού υπογραμμίζει ότι το δικαίωμα των πολιτών να συμμετέχουν σε πορείες και διαδηλώσεις πρέπει να γίνεται ησύχως και χωρίς όπλα, τονίζει ότι στην περίπτωση κατά την οποία τελούνται από τους διαδηλωτές εγκλήματα και μάλιστα με τη χρήση πολλές φορές όπλων, όπως βόμβες μολότοφ, σφενδόνες κ.λπ., τα αστυνομικά όργανα έχουν καθήκον και ευθύνη να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν τους δράστες των αυτόφωρων εγκλημάτων (κακουργημάτων ή πλημμελημάτων) και συγχρόνως να εξασφαλίζουν τα αποδεικτικά μέσα από τα οποία να βεβαιώνεται η έκνομη συμπεριφορά τους.

(ελευθεροτυπία, 1/11/2007)

 

Εύγε κύριε Σανιδά, επιτέλους εκσυγχρονισμός, όπως και στη Βρετανία, το λίκνο του καπιταλιστικού πολιτισμού. Τέρμα πια οι απλήρωτες σπασμένες τζαμαρίες των τραπεζών, αυτών των ευαγών ιδρυμάτων που μας δανείζουνε χρήμα και κατ’ επέκταση ζωή. Τέρμα πια οι ατιμώρητοι ταραξίες που τραυματίζουν ανυπεράσπιστους αστυνομικούς, οι οποίοι κάνουν το παν για να μας προστατέψουν από χίλιους δυο κινδύνους της καθημερινότητας. Τέρμα πια η αμαύρωση των ειρηνικών πορειών από διάφορους περιθωριακούς τεμπέληδες. Τέρμα πια στους σκοτεινούς κύκλους της ανωμαλίας. Ναι, στις πορείες λιτανείες, ναι στους διαδηλωτές με καθαρά, καινούρια ρούχα και καθαρό κούτελο. Όσο για αυτούς που αντιδρούν δήθεν από δημοκρατική ευαισθησία για την παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων, μην τους ακούτε κύριε Σανιδά, είναι οι πρώτοι που βγαίνουν να καταγγείλουν τους κουκουλοφόρους και τα επεισόδια. Και στο κάτω κάτω αν δεν είσαι σπάστης τι σε πειράζει να σε βιντεοσκοπούν; Αν είσαι ειρηνικός διαδηλωτής τι σε πειράζει να έχουν οι αρχές μερικά αναμνηστικά βίντεο με τη φάτσα σου; Πρέπει επιτέλους να διαχωριστούν οι καλοί από τους κακούς. Όλα αυτά είναι για το καλό μας.

 

Το πιο σωστό βέβαια θα ήταν να καταχωρούνται τα ονόματα και οι διευθύνσεις όσων κατεβαίνουν σε πορείες και να υπογράφουν μια υπεύθυνη δήλωση πως αποτάσσονται μετά βδελυγμίας τη βία και την αγριότητα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι δεν υπάρχει καν λόγος για να κατεβαίνεις σε πορείες, μια χαρά ωραία δημοκρατία έχουμε, ποιος ο λόγος να διαμαρτυρόμαστε. Όλα αυτά είναι για το καλό μας.