Fields of Wheat, Hills of Blood

Κατά τα χρόνια ανάμεσα στους Βαλκανικούς πολέμους και τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, για πολλούς κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας, το έθνος των Ελλήνων ήταν σε μεγάλο βαθμό μια αφηρημένη οντότητα, την οποία επικαλούνταν και συμβόλιζαν σημαίες, σχολεία, γιορτές και επίσημες επέτειοι. Όμως, για τους κατοίκους της περιοχής, η ύπαρξη του κράτους ήταν πολύ συγκεκριμένη και την ενσάρκωναν τα μέλη της διοίκησης, οι φοροεισπράκτορες και ι διορισμένοι στο χωριό χωροφύλακες. Η κοινότητα, που τοποθετούνταν ανάμεσα στην αφηρημένη έννοια του έθνους και το συγκεκριμένο κράτος, έγινε το βασικό πολιτικό πεδίο του εγχειρήματος οικοδόμησης ελληνικού έθνους. Τις δεκαετίες 1920 και του 1930 η διοίκηση της κοινότητας ήταν ένα πραγματικό τοπικό μικροκράτος, μια αυτοχρηματοδοτούμενη και σε μεγάλο βαθμό αυτορρυθμιζόμενη και συγκροτημένη κοινότητα με τους δικούς της κυβερνήτες εκλεγμένους αντιπροσώπους, φοροεισπράκτορες, δασκάλους και δυνάμεις ασφαλείας. Οι τζορμπατζήδες, που κατέληξαν να προσωποποιούν την ελληνικοί εξουσία στην κοινότητα, ήταν επίσης εργοδότες και ευεργέτες της κοινότητας, παρέχοντας τους μισθό και υπηρεσίες, καθώς και είδη μπακαλικής και πίστωση. Καθώς τα ζητήματα της πολιτισμικής αφομοίωσης και της εθνικής ομογενοποίησης είχαν προτεραιότητα μεταξύ των στόχων της ελληνικής κυβέρνησης στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, τα λόγια και τα έργα αυτής της αναδυόμενης τάξης των τοπικών ελίτ βοήθησαν να καλλιεργηθούν μεταξύ των κατοίκων της κοινότητας και μια ιδεολογία κοινότητας και μια συνειδητή ταύτιση με το ελληνικό έθνος κράτος.

Στην ερευνά, με επίκεντρο την πρώην μικτή κοινότητα (ελληνόφωνοι, τουρκόφωνοι, σλαβόφωνοι, πόντιοι) Γιουβέζνα-Άσσηρο και γενικότερα την περιοχή της ανατολικής μακεδονίας, η Αναστασία Καρακασίδου δείχνει πως κατασκευάζεται ιστορικά το έθνος ως συστατικό του κράτος καθώς και ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η οπτική της είναι γειωμένη στην κεντρική σημασία των υλικών παραγόντων που καθορίζουν την αναπαραγωγή της ζωής και την παραγωγή σε τοπική και ευρύτερη κλίμακα. Χρησιμοποιώντας υλικό τόσο αρχειακό/επίσημο όσο και συνεντεύξεις/επιτόπια έρευνα, πιάνει το νήμα από το τέλος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας μέχρι τις αρχές τις δεκαετίας του 1990, για να μας δώσει μια σφιχτή ιστορική αφήγηση ενάντια στην εθνική ιστοριογραφία που έχει την μαγική ιδιότητα: να συμπιέζει το χρόνο και να αιχμαλωτίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον στο έκταμα της, προωθώντας την επιβίωση του έθνους στο χώρο και στην ιδεολογία.

Ο δημοσιογράφος Σαράντος Καργάκος από τις σελίδες του οικονομικού ταχυδρόμου είχε αναλάβει τότε, να ξεμπροστιάσει την «κανίβαλο» Καρακασίδου επειδή προσπαθούσε να διαμελίσει το ελληνικό έθνος. Μιλάμε για αρχές τις δεκαετίας του 1990 όπου το μακεδονικό/σκοπιανό έπαιζε φουλ, όχι όπως τώρα που τα πράματα έχουν μαλακώσει γιατί οι μπίζνες πάνε καλά. Το βιβλίο κυκλοφορεί με τίτλο «Μακεδονικές ιστορίες και πάθη (1870-1990)» από τις εκδόσεις Οδυσσέας, σε μετάφραση Ελένης Αστερίου.

Το ενδιαφέρον δεν είναι να γυρίσει κανείς και να πει τι μαλάκες οι έλληνες, τι πατριώτες ή τι εθνικιστές, προβάλλοντας μια άλλη εθνική ταυτότητα ως «θύμα» και άρα ως «καλή» (μακεδονική, αλβανική, παλαιστινιακή ή εβραϊκή). Το ενδιαφέρον είναι να κατανοήσουμε οτι κάθε εθνική ταυτότητα συγκεκριμενοποιείται σε ένα κράτος-προστάτη αυτής  και υπακούει στους σχεδιασμούς που το κράτος πραγματοποιεί. Το ενδιαφέρον είναι να καταλάβουμε ότι ο εθνικισμός είτε είναι ελληνικός, είτε είναι μακεδονικός, είτε είναι αλβανικός έχει διεθνή χαρακτήρα: είναι ένας βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στους εκμεταλλευόμενους.

Σε ψάχνω…

…στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων…

παλιό αλλά καλό, ξύπνησα και μου ‘ρθαν στο κεφάλι οι στίχοι.

Πως να πετύχετε την ευτυχία (η ιστορία της Μ.)

η παρακάτω ιστορία (μαζί με τη φωτό) έφτασε στα χέρια μου μέσα από ακαθόριστες και μυστήριες συνθήκες. Ξυπνώντας ένα πρωι τη βρήκα πάνω στο γραφείο μου μαζί με ένα σημείωμα: Αν θέλεις τη δημοσιεύεις αλλιώς έχει κι αλλού πορτοκαλιές…με αγάπη Σ.

Η Μ. ήταν ένα κοριτσάκι, που προσπαθούσε να είναι γεμάτο χαρά για ζωή. Σε όλη της την παιδική ηλικία πάσχιζε-χωρίς κανένα αποτέλεσμα- να βρει μια θέση στον ήλιο, κάτι που να την κάνει σαν τα άλλα παιδάκια (ανέμελο και ηλίθιο), κάτι που να φωτίζει τις μέρες της και να της δίνει ένα λόγο να ξυπνάει το πρωί. Έπαιζε λυσσασμένα, μελετούσε σκληρά, έμαθε μουσική, χορό και ξένες γλώσσες, απέκτησε πολλούς φίλους(κάτι βαρετούς μαλάκες συμμαθητές και κάτι κοπρίτες από το πάρκο της γειτονιάς), αγωνιώντας να βρει το νόημα της ζωής…..

Δεν το βρήκε, και έτσι στην εφηβεία κατέληξε-με μεγάλη σιγουριά-πως το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι αυτό που έκανε μέχρι τότε ανελλιπώς: να βαριέσαι. Συνειδητά σταμάτησε να μελετάει σκληρά, να μαθαίνει χορούς και μαλακίες(το παιχνίδι είχε ήδη σταματήσει γιατί της ήρθε περίοδος), απέκτησε ακόμη περισσότερους φίλους(αρσενικούς κυρίως) και το ’ριξε στο ποτό και στο κάπνισμα , προσπαθώντας να ξεχάσει. Ξεχνώντας και μεγαλώνοντας, αναθεώρησε το προηγούμενο συμπέρασμά της περί βαρεμάρας, και το μετέτρεψε στο ότι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι σεξ.

Προς το τέλος της εφηβείας , και αφού είχε βαρεθεί πλέον και το σεξ, η Μ. κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη της, μιας και οτιδήποτε πλημμύριζε τους άλλους με ευτυχία, την άφηνε παγερά αδιάφορη, για να μην πούμε ότι την έκανε να πλήττει θανάσιμα. Θεωρώντας την πλειοψηφία των συνομηλίκων της επιεικώς ανώριμους, ξεκίνησε να συναναστρέφεται κάτι πουρά και έτσι ήρθε στη ζωή της η πολιτική. Της εξήγησαν -και κατάλαβε- ότι για όλα φταίει το σύστημα, η πουτάνα η κοινωνία, μάνα γιατί με γέννησες και τέτοια, και πείσθηκε ότι ο κόσμος μπορεί ν αλλάξει, μπορούμε εμείς με τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας να κάνουμε μπου στους κακούς και να ’ρθουν τα πάνω κάτω. «Καλύτερα πάνω» σκέφτηκε και ρίχτηκε στον αγώνα. Συζητήσεις, πορείες, διάβασμα, ακτιβισμοί, σκατά, τίποτα δε γινότανε , «μαλάκες είναι κι αυτοί», σκέφτηκε η Μ., «αν άλλαζε ο κόσμος, δε θα ’χαν φτάσει στα 50 να περιμένουν ακόμα. Θα περάσω στο πανεπιστήμιο».

Διάβασε, πέρασε , βρήκε κι ένα γκόμενο, βρήκε και μια δουλειά, πήρε πτυχίο, έδιωξε το γκόμενο, της έμεινε η δουλειά, όλοι ήταν χαρούμενοι, αλλά η δουλειά είναι μαλακία, κι έτσι η Μ. πεπεισμένη πλέον ότι πρέπει να περάσει σε μια άλλη διάσταση για να γίνει χαρούμενη, δοκίμασε τις αντοχές της, παράτησε τη δουλειά, ξαναδιάβασε και ξαναπέρασε-σε άλλη σχολή φυσικά- επιδιώκοντας τη νιρβάνα. Επειδή το πέρασμα ήταν σε άλλη σχολή και όχι σε άλλη διάσταση (όπως είχε ελπίσει η Μ. μετά από ένα εντελώς μεθυσμένο παραλήρημα), το αίσθημα του κενού διογκώθηκε και εμπλουτίστηκε με άγχος.

Προσπαθώντας να ξεφύγει από όλα αυτά, η Μ. επέστρεψε στις βάσεις: ξύδια , τσιγάρα, σεξ(ψέματα και βιντεοταινίες), βρήκε ακόμη έναν γκόμενο, και το πήρε απόφαση ότι η ζωή είναι μια σκέτη μελαγχολία γεμάτη επαναλήψεις . Μέχρι που μια μέρα, βαδίζοντας σκυθρωπή προς το κάτεργο στο οποίο σύχναζε, είδε το φως. Είδε ένα κίτρινο αστεράκι σε μαύρο φόντο να της χαμογελάει(ναι, το αστεράκι!). Ένιωσε τρομερή οικειότητα με αυτό το ουράνιο σώμα και διαβάζοντας ακριβώς από κάτω ένιωσε αγαλλίαση : «Πώς να πετύχεις την ευτυχία?»….

Ήταν μέχρι να το δει γραμμένο. Όλα φωτίστηκαν μέσα της. Η απάντηση ήρθε πηγαία, σα να υπήρχε πάντα εκεί και να περίμενε την κατάλληλη στιγμή : «ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΟ ΣΗΜΑΔΙ». Αυτό ήταν που έψαχνε από τότε που θυμόταν τον εαυτό της…Έκανε μεταβολή, πήγε σε ένα γνωστό της μαλάκα σεκιουριτά που της την έπεφτε καιρό , και αφού του έκανε τσιμπούκι για να τον αποβλακώσει εντελώς , καβάτζωσε το όπλο του και κατευθύνθηκε προς το κάτεργο.

Πρώτη φορά ένιωθε αυτό το σκίρτημα στο στομάχι(οι άγγλοι το λένε πεταλούδες).Όση ώρα περπατούσε σκεφτόταν αν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που ανέκαθεν την περιέβαλαν είχαν τόσο καλό σημάδι και γι αυτό ήταν τόσο κλασμένοι από τη χαρά τους. Κατέληξε πως δεν μπορούσαν να πλησιάσουν καν την ουσία του πράγματος (ως ηλίθιοι) , αφού ούτε το αστεράκι είχαν δει, ούτε είχαν ποτέ αναρωτηθεί γιατί πιάνουν χώρο σε αυτόν το μίζερο κόσμο. Έπρεπε κάποιος να τους δείξει, όμως , πώς γίνεσαι πραγματικά ευτυχισμένος…..

Μπήκε στο κάτεργο γελώντας δυνατά (χα .χα .αφού είμ εγώ παιδί…) .

Ο πρώτος ήταν ένας καθηγητής που γινόταν χαρούμενος πατώντας τους άλλους στο πάτωμα , αφού τους είχε ρουφήξει το αίμα . Ξαφνιάστηκε ,αλλά για λίγο, γιατί σχεδόν ακαριαία η σφαίρα διαπέρασε το σκατοκέφαλό του , το οποίο και πασαλείφτηκε σε όλον τον από πίσω τοίχο. Η Μ. γελώντας πάντα, δοκίμασε λίγο από το αίμα του για να διαπιστώσει αν ο τύπος ήταν ποτέ ζωντανός (δεν ήταν, είπαμε ρουφούσε αίματα, δηλ. βρικόλακας). Το αίμα του ήταν παγωμένο.

Η δεύτερη ήταν μια συνδικαλίστρια που οργάνωνε τις απεργίες για να παίρνει το κόμμα της ψήφια (επαναστατικό το κόμμα σου Τσούλα μου) και μετά προέτρεπε τους συναδέλφους της να μην απεργήσουν για να μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι . Αυτή δεν είχε καν αίμα.

Σειρά είχε μια παρδαλογκόμενα που έφτανε σε οργασμό τοποθετώντας στρας σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος και των ρούχων της μπορούσαν να δουν οι άλλοι. Η Μ. την είδε και θόλωσε. «Παρ τα μωρή ντισκομπάλα» ,φώναξε μέσα σε ντελίριο γέλιου, «γαμώ την παγιέτα σου μέσα». Από το σημείο που τη βρήκε η σφαίρα άρχισε να τρέχει χρυσόσκονη…

Τελευταίος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικός έμεινε ο Βεζύρης . Ο συγκεκριμένος τύπος ηδονιζόταν και μόνο στην ιδέα να παίρνει τη θέση του καθηγητή –βαμπίρ. Τώρα που ο βρικόλακας είχε πια πεθάνει, ο ηλίθιος ήταν πιο κοντά στη μαλακισμένη ευτυχία του. Από το δικό του κεφάλι βγήκαν σκατά.

Η Μ. εγκατέλειψε το κτίριο εκτελώντας μια σειρά από τροχούς, μεταξύ των οποίων πετούσε το όπλο στον αέρα και το ξανάπιανε(κατάλοιπα της ενόργανης), ενώ κόντευε να πνιγεί από παροξυσμούς γέλιου. Το μάτι της είχε γυαλίσει για τα καλά από την ευδαιμονία. Πήγε σπίτι, γάμησε τον γκόμενό της 5 απανωτές φορές, τον πήρε και πήγαν σε μια παραλία , μαζί με το αστεράκι από την αφίσα (το είχε κολλήσει στο βράχο για να φωσφορίζει το βράδυ…). Πήρε και το όπλο μαζί για να εξασκείται στο σημάδι, από φόβο μην την ξαναπατήσει και μείνει πάλι χωρίς χαρά….

Κι έτσι, ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα….

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 13: Αγάπη που ’γινες φωτιά

13. Αγάπη που ’γινες φωτιά

-Ορίστε, έκανε ο Χίρο και έδωσε στον Μπάμι ένα φάκελο.

Ο Μπάμι άνοιξε το φάκελο και άρχισε να διαβάζει προσεκτικά. Όντως, ο Χίρο είχε προσληφθεί από την TnT, την εταιρία των παιδιών του Μπάμι Πάνι, Τζούντι και Τάκη. Φαινόταν όλες οι μεταβιβάσεις κεφαλαίων μέσω τραπεζικών λογαριασμών και επίσης όλα τα έγγραφα της υποτιθέμενης κινεζικής εταιρίας που έστησε ο Χίρο με εντολή των Τάκη και Τζούντι. Ο Μπάμι καθώς διάβαζε έπινε το κονιάκ-ταβόρ, το οποίο ενήργησε άμεσα αποτρέποντας το βέβαιο τραμπάκουλο που θα ένιωθε οποιοδήποτε γονιός ανακάλυπτε πως τα ίδια του τα παιδιά, προσπαθούν να τον υπονομεύσουν. Το αριστερό βλέφαρο του Μπάμι άρχισε να παίζει νευρικά καθώς εκείνος έβαζε τα έγραφα πίσω στο φάκελο με σταθερές κινήσεις, Ακούμπησε το φάκελο πάνω στο τραπέζι και αποτελείωσε το ποτό του. Με το που το άφησε κάτω έκανε νόημα στο σερβιτόρο για δεύτερο. Εκείνο το βράδι θα έπινε ένα ολόκληρο μπουκάλι Ταβοραζιέ. Εκείνο το βράδι οι σκέψεις του θα γινότανε αμετάκλητες αποφάσεις, αλλά ας μην προτρέχουμε, ακόμα είναι στο δεύτερο.

-Κύριε Μπάμι νομίζω ότι καταλαβαίνεται πως πέραν της αμέριστης συμπαράστασης που αισθάνομαι για τα οικογενειακά σας προβλήματα αυτή η αποκάλυψη θα κοστίσει ένα εκατομμύριο ευρώ ακριβώς. Όχι τίποτα άλλο αλλά θα χρειαστώ πλαστικές επεμβάσεις, αλλαγή ονόματος, ταυτότητας διαβατηρίου, σπιτιού, πόλης και χώρας, διότι τα παιδιά σας θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω αδίστακτα – με το συμπάθιο. Εδώ τον ίδιο τους τον πατέρα πάνε να φάνε, σε εμένα θα κωλώσουν?

-Ίσως να μη χρειαστούν όλα αυτά! είπε ο Μπάμι με μια φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από πηγάδι (φοβερή παρομοίωση). Και έμεινε να κοιτάει αινιγματικά τον Χίρο.

-Τι?

-Τίποτα, τίποτα…έκανε ο Μπάμι και έβγαλε ένα πουγκί που μέσα του είχε ένα τσεκ επιταγών. Συμπλήρωσε σε μια τον αριθμό 1.000.000, υπέγραψε και την έδωσε στο Χίρο. Μπορείτε να πηγαίνετε κύριε, είπε στο Χίρο με αυστηρό ύφος.

Δε χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα και ο Χίρο-κολυμβητής, σηκώθηκε και την έκανε με κρόουλ.
Ο βλοσυρός Μπάμι Πάνι παρήγγειλε το τρίτο.

Την ίδια στιγμή που ο μυστηριώδης Χίρο Τάκα έβγαινε από το κλαμπ «Σαλούν», ο υπουργός Μπράσιν αποχαιρετούσε τον Φομπ στο ξενοδοχείο Χάμιλτον.

-Στο καλό γενναίε γιέ μου! Ύψωσε το ανάστημα σου στον εχθρό της οικογένειας μας, στον ποταπό εκβιαστή του πατέρα σου, στον αιμοβόρο πρώην εργοδότη σου που πλήγωσε την μεγάλη σου αγάπη για τον Τζάκι ανεπανόρθωτα!

-Κάτσε λίγο ρε πατέρα υπάρχει ένα πρόβλημα με το σενάριο που παίζουμε. Τα στοιχεία σου τα προμηθεύτηκα από έναν ξάδερφο μπάτσο, πως είναι δυνατόν να μου έδωσε τα δικά σου, δηλαδή λάθος στοιχεία και όχι του Μπάμι Πάνι? έκανε ο Φομπ σε μια σπάνια στιγμή διανοητικής έκλαμψης.

-Ε…χμμ…α…ναι…μα είναι απλό, είχε πληρώσει τον ξάδερφο σου για να σου φέρει τα λάθος στοιχεία! Ο Μπάμι Πάνι είναι πανίσχυρος, έχει διασυνδέσεις παντού και φυσικά και στις δυνάμεις ασφαλείας. Επίσης δεν θα του ήταν δύσκολο να ξεψαχνίσει το γενεαλογικό σου δέντρο. Θα βρήκε σίγουρα τη συγγένεια σου και περίμενε πως θα πήγαινες στον ξάδερφο σου. Άλλωστε τι σου λέω τώρα, τόσες κινηματογραφικές ταινίες τα έχουν δείξει, η διαπλοκή των εξουσιών είναι αναμφισβήτητη, το θέμα είναι ποιος έχει την ισχύ για να χειρίζεται την διαπλοκή προς όφελος του. Ως γνωστό η κυβέρνηση μας βρίσκεται σε ανοιχτό πόλεμο με κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα με κάποια άλλα no problem. Η κυβέρνηση μας επιδιώκει την κάθαρση, την επανίδρυση του κράτους για μια εξουσία που θα εκπορεύεται από το λαό, θα είναι για το λαό και ο λαός θα είναι αυτός για τον οποίο θα μεριμνούμε…για αυτόν το λαό τόσα χρόνια αγωνιστήκαμε…ναι…εγώ αγωνιζόμουν στο άλμα εις βάθος, άλλοι συνάδελφοι υπήρξαν δεινοί πρεφαδόροι…τι να σου πω παιδί μου…μου ’ρχονται χείμαρρος οι αναμνήσεις (σε αυτό το σημείο η φωνή του έσπασε)…τόσες θυσίες…τόσες μίζες…τόσο ψέμμα…(δεν άντεξε και ξέσπασε στο κλάμα).

-Όχι πατέρα, όρμηξε ο Φομπ και τον αγκάλιασε φιλώντας τον στα μάτια βουρκωμένα, παραπονεμένα, δίχως αγάπη και δάκρυ κανένας δε ζει.

-Όχι πατέρα (παρακάτω αυτό το είπαμε) τώρα είμαι εγώ εδώ, ο γιος σου! Μια θεία χειρονομία μας έφερε ξανά κοντά, ένα απόκοσμο κάλεσμα, σαν αυτό που επανάφερε τον Sean Connery στο Highlander νο.2 ενώ στο νούμερο ένα είχε πεθάνει (μιλάμε για τεράστια σεναριακή μαλακία).Τώρα πατέρα (συνεχίζει ο Φομπ) τώρα πατέρα ήρθε ο καιρός που θα συνεχίσω εγώ τον αγώνα σου, μετά από τόσες αναμετρήσεις πρέπει να πάρω τη σκυτάλη, μετά από πολλά καλοκαίρια πεθαίνει ο κύκνος. Πρέπει να ξαποστάσεις πατέρα. Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι, θα καθαρίσω τον Μπάμι και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι όπως ο Τζεπέτο με τον Πινόκιο, όπως ο Μπόλεκ με τον Λόλεκ, όπως η Μάτα με τον Χάρη…

-Αυτός είναι ο λεβέντης μου! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ! άρχισε να φωνάζει ο Μπράσιν δείχνοντας τον Φομπ και κοιτώντας δεξιά και αριστερά μέσα στο δωμάτιο σα να υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ! Πήγαινε αγόρι μου, πήγαινε πολεμιστή μου, εμπρός αήττητε μαχητή, δόξασε την οικογένεια σου και το έθνος!

-Γεια σου πατέρα, χάρηκα για τη γνωριμία και ευχαριστώ για όλα. Σύντομα θα τα ξαναπούμε.

Η πόρτα της σουίτας του εβδόμου ορόφου του ξενοδοχείου Χάμιλτον, έκλεισε. «Επιτέλους έφυγε ο βλακέντιος!» σκέφτηκε ο Μπράσιν με ανακούφιση και πέταξε τη ρομπ ντε σαμπρ του γλυκοκοιτώντας μια βούρτσα για τη χέστρα.
-Έχεις ανάψει και εσύ Πιγκάλ?

Την ίδια στιγμή, ο Μπάμι έπαιρνε το πέμπτο ποτό στο «Σαλούν». Ο μυστηριώδης Χίρο βρισκόταν στο αυτοκίνητο του τρέχοντας στην λεωφόρο Πόθος, σφυρίζοντας το «Let’s Misbehave» σχημάτιζε έναν αριθμό στο τηλέφωνο του.

-Έλα Χίρο τι έγινε? Ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

-Όλα εντάξει Γερτρούδη! Είπε ο μυστηριώδης Χίρο…

[to be continued…]

Alzheimer ή απαγωγή?

Τον περασμένο Δεκέμβριο σε μια κολόνα στην Μοναστηρίου τράβηξα την παρακάτω φωτό. Το όνομα του χαμένου μου θύμισε κάτι αλλά δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω άμεσα και έτσι το ξέχασα. Σήμερα όμως ξανακοιτώντας την εν λόγω φωτογραφία θυμήθηκα από που τον ήξερα. Θυμήθηκα ότι Αθανάσιο Στριγά λένε έναν συγγραφέα-ερευνητή (όπως αυτοσυστήνεται) θεωριών συνομωσίας και εθνικοπατριωτικών πονημάτων. Τα περισσότερα βιβλία του εκδόθηκαν από τη «ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ» (ο ίδιος εκδοτικός οίκος βγάζει και Κ. Πλεύρη). Στο internet εύκολα διασταυρώνεις στοιχεία για τον συγγραφέα-ερευνητή Στριγά. ΚΑΙ Ω! ΝΑΙ! είναι το ίδιο πρόσωπο με αυτό που χάθηκε.

…υπάρχει και ένα πιθανότατο σενάριο: Εξαιτίας των συνταρακτικών του αποκαλύψεων για τις μυστικές λέσχες εξουσίας και τους σκιώδεις πράκτορες που καιροφυλακτούν να κατασπαράξουν την ελλαδίτσα, να κινήθηκαν υπόγειοι και μυστικοί μηχανισμοί καταδίωξης, οι οποίοι ανάγκασαν τον Τζέημς Στριγά να μεταμφιεστεί ώστε να αποφύγει την αιχμαλωσία του. Ωστόσο, κανείς δεν διαφεύγει από τις μεγάλες μυστικές υπηρεσίες οι οποίες βρίσκονται στην υπηρεσία των ανθελληνοκομμουνιστοεβραίων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι οι εξωγήινοι Καραπιπερίμ που εδώ και 7.000 εκατομμύρια χρόνια βρίσκονται σε σύγκρουση με μια άλλη εξωγήινη φυλή, τους Ελόχ. Οι Ελόχ και οι Καραπιπερίμ συγκατοικούσαν στον πλανήτη Κανελίμ. Οι Καραπιπερίμ έκλεψαν τα δημιουργήματα των Ελόχ (έναν τροχό και μια σχάρα ψησίματος) και μετά τους να νοίκιαζαν πανάκριβα, οπότε οι Ελόχ αναγκάστηκαν να μεταπλανητήσουν (σιγά το αστείο) στη γη, γιατί στον Πλανήτη Κανελίμ σαν χρήμα χρησιμοποιούνταν οι τρίχες του σώματος (έλα όμως που οι Ελόχ ήταν αλώπεκες). Οι Ελόχ αναγκάστηκαν να μεταμφιεστούν σε ανθρώπους ώστε να μην τους βρουν οι οχτροί τους. Έγιναν οι αρχαίοι έλληνες και μεγαλούργησαν. Από την άλλη οι Καραπιπερίμ συνέχισαν να καταδιώκουν τους Ελόχ γιατί οι τελευταίοι χρωστούσαν πολλά ενοίκια. Ψάχνανε συνεχώς αλλά δεν καταλάβαιναν ποιοι από όλους τους ανθρώπους ήταν οι Ελόχ. Ώσπου ένας απεχθής προδότης, ο Νάιτμερ, κάρφωσε τους δικούς του (ήταν ένας Ελόχ με αραιό μουστάκι και τον είχαν στο δούλεμα). Οι Καραπιπερίμ μεταμφιέστηκαν σε πέρσες και η υπόλοιπη ιστορία είναι γνωστή…

Έτσι λοιπόν, ο Στριγάς είναι πιθανό να είναι αιχμάλωτος των Καραπιπερίμ.

[τόσο πιθανό όσο η ψύξη της επιφάνειας μιας λίμνης υπό 20 βαθμούς κελσίου και πίεση μιας ατμόσφαιρας]

Στον καθρέφτη κοιτάει και τα λέει?

 

Ήρθε ο Bill Gates για να κλείσει συμφωνία πώλησης λογισμικού της εταιρίας του, στο ελληνικό κράτος. Όπως ήταν αναμενόμενο εκτός από λογισμικό πούλησε και τα «φώτα» του. Ο φιλάνθρωπος γκουρού της τεχνολογικής εξέλιξης έδωσε συνέντευξη. Στο κέντρο της σελίδας της εν λόγω συνέντευξης φιγουράρανε δυο βαθυστόχαστα τσιτάτα του Gates:

«Σε δέκα χρόνια δεν θα υπάρχει πια υποχρέωση της φυσικής παρουσίας στο χώρο εργασίας μας»

Και παρακάτω:

«Το ίντερνετ συμβάλλει στη δημοκρατία και κάνει την υπόθεση λογοκρισία πάρα πολύ δύσκολη»

Διάβασα όλη τη συνέντευξη για να δω τι εννοεί με αυτές τις μαλακίες.

 Εφόσον έχει μιλήσει για την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας και τις επιπτώσεις της στην διασκέδαση και το διάβασμα, τον ρωτάνε για το τι επιπτώσεις θα υπάρξουν στον τρόπο με τον οποίο εργαζόμαστε,

 και λέει:

« Σίγουρα θα βοηθήσει να γίνει πιο παραγωγική η εργασία[…]στην Microsoft κάνουμε έρευνα, σχετικά με το πώς θα χάνεται όλο και λιγότερος χρόνος και πως η εργασία μπορεί να γίνεται περισσότερο παραγωγική» και «Σε δέκα χρόνια κάποιος θα έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί φορητή οθόνη τσέπης, να την προσαρμόζει, να την ανοίγει και να την κλείνει σαν πάπυρο, να ενημερώνεται και να επικοινωνεί»

 

Πέστα μεγάλε, αύξηση της παραγωγικότητας, άρα θα δουλεύουμε -όσοι δεν είμαστε στην δεξαμενή των ανέργων- όλο και περισσότερο ή όλο και πιο εντατικά. Τόσο πολύ μάλιστα που η φυσική μας παρουσία δεν θα χρειάζεται γιατί θα δουλεύουμε παντού (ρε μπας και έχει διαβάσει για το κοινωνικό εργοστάσιο που έλεγε ο παππούς μου?). Βέβαια υπάρχουν ορισμένα προβληματάκια στην καπιταλιστική ουτοπία του Bill. Δυστυχώς η εργασία έχει μια χοντροκομμένη υλικότητα που όσο και να την ψηφιοποιήσεις παραμένει το ίδιο σκατά. Ας πούμε, λέμε τώρα, άμα είσαι εργάτης σε ορυχεία μετάλλων απαραίτητων στην μικροηλεκτρονική? Άμα είσαι αυτή που συναρμολογεί τον κομπιούτερ ή το ρομπότ, τις μηχανές γενικότερα? Άμα είσαι αυτός που μεταφέρει τις κούτες με τους υπολογιστές? Άμα είσαι λιμενεργάτης που κουβαλάει τα κοντέινερ με τις κούτες υπολογιστών? Άμα είσαι ο οδηγός που παίρνει από το λιμάνι τις κούτες για να τις πάει στο μαγαζί? Άμα είσαι ο αποθηκάριος του μαγαζιού? Άμα είσαι η πωλήτρια που εξυπηρετεί τον πελάτη? Άμα είσαι ο τεχνικός που πρέπει να φτιάξει το σκάρτο μηχάνημα που πουλήθηκε και επιστράφηκε?… Δεν μπορεί να είσαι οπουδήποτε, πρέπει να πας στη δουλειά, σε ένα χώρο εργασίας. Φυσικά μια τέτοια αλληλουχία εργασιών, είναι ταπεινά υλική για τον ψηφιακό κόσμο του pc-πάπυρου του Gates. Τα λεγόμενα του Gates εκφράζουν την τάση του κεφαλαίου να απαλλαχτεί από το υλικό βάρος της ανάγκης του για ζωντανή εργασία, όπως θα έλεγε και ο παππούς μου (όλο κάτι τέτοια μυστήρια μου πετάει). Δυστυχώς η ζωντανή εργασία έχει προβλήματα όπως και ο ίδιος ο  Gates σημειώνει: σε πολλούς ανθρώπους δεν αρέσει η πειθαρχία κι επιθυμούν να έχουν τη δυνατότητα επιλογής για το πώς, πόσο και που θα δουλέψουν. Αλλά πόση ζωντανή εργασία μπορεί να αντικατασταθεί με νεκρή, ώστε να μπορέσει το κεφάλαιο να συνεχίσει να συσσωρεύεται, δηλαδή να μεγεθύνεται? Κρίμα Bill, εκτός από τα κυκλώματα του κεφαλαίου υπάρχουν και οι ηλεκτρικές καταιγίδας της ανυποταξίας του προλεταριάτου.

Σε ότι αφορά το δεύτερο απόφθεγμα του αφεντικού της microsoft είναι και αυτό απόλυτα εναρμονισμένο με τα προηγούμενα. Η δημοκρατία στην πληροφόρηση μας λέει δυσκολεύει το έργο της λογοκρισίας. Δε μας λέει όμως το ότι πέρα από το ότι μπορούμε να λέμε και να μαθαίνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς λογοκρισία, αυτή η συνήθως εύκολη και γρήγορη πρόσβαση αυξάνει τελικά την παραγωγικότητα μας. Γιατί, δε θα χρησιμοποιήσω τις δυνατότητες που μου προσφέρει το δίκτυο μόνο για να επικοινωνήσω με φίλους, να κατεβάσω μουσική ή να βρω ένα άρθρο για τις σχέσεις του facebook με τη cia και με την παροχή προσωπικών δεδομένων σε διαφημιστικές εταιρίες. Θα το χρησιμοποιήσω και στη δουλειά ή στο διάβασμα για τη σχολή κλπ. Αυτό μπορεί να το καταλάβει κανείς αν σκεφτεί το παράδειγμα μιας γραφίστριας ή μιας προγραμματίστριας. Έστω ότι θέλουν να κάνουν κάτι συγκεκριμένο (η μια να φτιάξει κάποια σχέδια για ένα εξώφυλλο, η άλλη να γράψει ένα πρόγραμμα). Ο χρόνος που θα χρειαστούν για να το κάνουν αν ανατρέξουν σε βιβλία ή αν προσπαθήσουν μόνες τους μειώνεται σημαντικά, αν ανατρέξουν σε συγκεκριμένες ιστοσελίδες. Έτσι η ελεύθερη πρόσβαση (εντάξει τώρα μη τρελαθούμε εντελώς, η microsoft έχει όλο το λογισμικό της κλειδωμένο, παρομοίως και το λογισμικό εταιριών ή τραπεζών έχει διαβαθμίσεις, η ασφάλεια και η δημοκρατία πάνε πακέτο) σε ένα μέρος της κοινωνικής παραγωγής (Η γενική νόηση! μου είχε πει αινιγματικά μια άλλη μέρα ο παππούς, καθώς έψαχνα πληροφορίες στο δίκτυο για το πώς λειτουργεί η κεντρική θέρμανση) και ταυτόχρονα η προσπάθεια ελέγχου και εμπορευματοποίησης του, εκφράζουν σε ένα δεύτερο επίπεδο την αντίφαση της σχέσης κεφάλαιο. Το κεφάλαιο προσπαθεί να αξιοποιήσει κάθε δραστηριότητα αλλά ταυτόχρονα έχει ανάγκη τις ελεύθερες ανταλλαγές της κοινωνικής συνεργασίας οι οποίες το τροφοδοτούν. Αυτό δηλαδή που έλεγα πριν με την ζωντανή εργασία και τις μηχανές (νεκρή ή παρελθούσα εργασία).

Το internet όπως το οραματίζονται ο Gates, οι διαφημιστικές ή τα κράτη συμβάλλει και με έναν ακόμη τρόπο στη δημοκρατία. Ο χρήστης του δικτύου είναι η προβολή του δημοκρατικού πολίτη. Του ατόμου δηλαδή με τα δικά του ατομικά χαρακτηριστικά, προτιμήσεις, πιστεύω, προσδοκίες και τελικά με τα δικά του ατομικά συμφέροντα. Δεν είναι τυχαία η στροφή των πωλήσεων παντός τύπου (από τα δάνεια μέχρι την εμφάνιση του pc) στα «ατομικά χαρακτηριστικά» του κάθε πελάτη. Ωστόσο, η πραγματικότητα ποτέ δεν ταυτίζεται με την ιδανική της μορφή. Η σχέση κεφάλαιο και η δημοκρατική της μορφή, τείνουν να μας υποβιβάσουν σε άτομα, αλλά η ανάγκη για ανθρώπινη κοινότητα, κοινότητα που δημιουργείται μέσα στους αγώνες ενάντια στην ύπαρξή μας ως άτομα, ως αντικείμενα προς εκμετάλλευση, (αλλά και στις φιλίες, στον έρωτα ή στη συναδελφικότητα, ακόμα και σε αυτή την αλλοτριωμένη οικογένεια) κάνει ορατή την ανάγκη για μια ζωή έξω από την κοινότητα του χρήματος.