Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 16: Τελευταίο και φαρμακερό

Ο Πόντιος βασιλιάς Μιθριδάτης ο 6^ος (132-63 π.Χ.) γνωστός και ως Μιθριδάτης ο Μέγας εκτός από στρατηλάτης, πολύγλωσσος και προστάτης της Ελλάδος και του ελληνικού πολιτισμού ήταν και ολίγον μάπας: προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο. Ενώ για πολύ καιρό λάμβανε μικρές δόσεις από ένα κοκτέιλ δηλητηριωδών ουσιών και παράλληλα είχε αναπτύξει ένα «παγκόσμιο αντίδοτο» αποτελούμενο από 54 συστατικά, σύμφωνα με τον εγκυκλοπαιδιστή και φυσιοδίφη Κέλσους, αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του με αυτό που τόσα χρόνια είχε συνηθίσει. Φυσικά το δηλητήριο δεν του έκλασε μια, σε αντίθεση με τα παιδιά και τις γυναίκες του που πέθαναν. Με τέτοιο βασιλιά πως μετά να μη βγαίνουν ανέκδοτα για τους πόντιους θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω.

Ο Μπάμι Πάνι δεν είχε κάνει ασκήσεις μιθριδατισμού, αν και με μια μεταφορική έννοια ομοίαζε στον πόντιο βασιλιά, ως προς την ανοχή που είχε αναπτύξει απέναντι στους ανθρώπους γενικά και στα παιδιά του ειδικότερα. Οι οικογενειακές αξίες, τις οποίες η εκκλησία, η μαφία, το Χόλυγουντ και οι ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη έχουν εξυμνήσει και προάγει συστηματικά, δεν συγκινούσαν τον Μπάμι Πάνι. Ενώ είναι θεμιτό να σκοτώσεις, να βασανίσεις ή να εκμεταλλευτείς ανθρώπους για χάρη της οικογένειας, ο Μπάμι προτιμούσε να σκοτώσει, να βασανίσει ή να εκμεταλλευτεί ανθρώπους για χάρη της πάρτης του, δηλαδή της ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου που είχε δημιουργήσει με κόπο, μόχθο, ιδρώτα και δάκρυα. Ήταν συναισθηματικός άνθρωπος, όσον αφορούσε τα λεφτά του. Η προσπάθεια των αχάριστων παιδιών του να τον καταστρέψουν οικονομικά, του θύμισε πόσο στοργικός πατέρας υπήρξε (τόσα χρήματα ξόδεψε για το μεγάλωμα, το σπούδαγμα και τις ανέσεις τους) και πόσο λάθος ήταν τελικά να είναι τόσο στοργικός μαζί τους. «Τα σημερινά παιδιά», σκεφτόταν «τα έχουν όλα και δεν ξέρουν τι θέλουν. Όχι σαν κι εμάς που εκείνα τα δύσκολα χρόνια, με ένα ξυλαράκι με ένα κουρελόπανο, φτιάναμε παιχνίδια. Αχ, εκείνα τα χρόνια τα μαύρα, τα γεμάτα κακουχίες…αλλά τι να πεις…τότε υπήρχε δίψα για μάθηση…ξυπόλητος πάνω στο χιόνι να πηγαίνω στο σχολείο που ήταν στο διπλανό χωριό, ήταν δύσκολα χρόνια, αλλά υπήρχε αγάπη…και ξξξξξξξξξξύλοοοο…». Τέτοια νοσταλγικά έρχονταν στο νου του καθώς ετοίμαζε το γεύμα. Επρόκειτο για ένα γεύμα πλούσιο σε κρέας, λαχανικά, τυριά, ψωμί, κάδμιο, αρσενικό και αντιμόνιο. Είχε μεγάλη έμπνευση, τα πιάτα ήταν λαχταριστά και από αισθητικής απόψεως. Τα χέρια του δούλευαν με μαεστρία ενώ τα χείλη του σιγοψιθύριζαν ένα παλιό τραγουδάκι που εκείνη την ώρα αναμετάδιδε το ραδιόφωνο:

Your cruel device
Your blood, like ice
One look could kill
My pain, your thrill

Είχε καλέσει τα παιδιά του σε γεύμα, ένεκα των γενεθλίων του. Τους υπηρέτες τους είχε απολύσει και έτσι η αποτρόπαια, από χριστιανικής απόψεως, πράξη του θα την γνώριζε μόνο ο ίδιος και ο θεός, στον οποίο δεν έδινε καμία σημασία. Τα δίδυμα, αν και στην αρχή αρνήθηκαν προφασιζόμενα «δουλειές», μετά τα παρακάλια και την ειδική περίσταση, πείστηκαν και δέχτηκαν την πρόσκληση του πατέρα τους. Ο Μπάμι τα είχε τακτοποιήσει όλα. Είχε ετοιμάσει για τον εαυτό του ένα αντίδοτο, είχε σκάψει δυο λάκκους στο βάθος του κήπου, είχε κλείσει εισιτήριο για το Μπουένος Άιρες, είχε τακτοποιήσει την πτώχευση της εταιρίας του και παράλληλα την μυστική εξαγορά μιας άλλης εταιρίας καθαριστικών ειδών στην Αργεντινή, είχε κάνει κράτηση σε έναν καλό πλαστικό χειρουργό, είχε αγοράσει καινούρια ταυτότητα και διαβατήριο, με λίγα λόγια θα γινόταν ένας καινούριος άνθρωπος, μόνος, ελεύθερος από τις οικογενειακές απειλές και πλούσιος.

Η μαύρη μερσεντές που μέσα της βρισκόταν τα δίδυμα έφτασε στην βίλα του Μπάμι Πάνι για το βραδινό γεύμα γενεθλίων. Η Τζούντι και ο Τάκης αγκάλιασαν τον πατέρα τους (σα να αγκάλιαζαν έναν σωρό σκατά), του ευχήθηκαν «χρόνια πολλά», του έδωσαν τα δώρα γενεθλίων (ένα χρυσό αναπτήρα 24άρων καρατιών, παρότι ο Μπάμι δεν κάπνιζε και μια υπέροχη πλεχτή μπλούζα, σε σκούρο μπλε, δυο νούμερα μικρότερη από το μέγεθος του πατέρα τους) και κάθισαν στο τραπέζι. Ο πατέρας σερβίρισε και αρχίσανε να τρώνε και να πίνουν κόκκινο κρασί. Για ένα τέταρτο της ώρας, κανείς δεν έβγαλε κουβέντα, μέχρι που ο Μπάμι σηκώθηκε και είπε «πάω να φέρω ένα ακόμη μπουκάλι». Στην κουζίνα ρούφηξε βιαστικά το αντίδοτο. Γύρισε, γέμισε τα ποτήρια και σηκώθηκε όρθιος για να κάνει πρόποση:

-Λοιπόν αγαπητά μου παιδιά…

[τα δίδυμα άρχισαν να νιώθουν δυσφορία και αίσθηση πυρετού]

-Ελπίζω να σας άρεσε το γεύμα…

[τα δίδυμα δέχτηκαν ισχυρούς πόνους στο στομάχι και στους μυς και διπλώθηκαν στις καρέκλες τους]

-Κωλόπαιδα νομίζατε πως θα με καταστρέψετε…

[τα δίδυμα έφτυναν και ξερνούσαν ασταμάτητα πρασινοκίτρινα υγρά]

-Είστε γελασμένοι, νομίζατε ότι θα μου γλιτώσετε…

[τα δίδυμα σωριάστηκαν στο πάτωμα παρασέρνοντας τα πιάτα]

-Στην υγεία μου λοιπόν…και στον ψόφο σας, είπε ο Μπάμι και ήπιε με ασυνήθιστη ευχαρίστηση το κρασί του.

[τα δίδυμα κείτονταν νεκρά]

Στη συνέχεια βαριόμαστε να περιγράψουμε με λεπτομέρειες το θάψιμο, την τακτοποίηση του σπιτιού, το πλύσιμο των πιάτων, την εξαφάνιση κάθε ίχνους της δηλητηρίασης, το μπάνιο που έκανε ο Μπάμι, πράξεις που γίνανε με ηρεμία και αίσθηση ανακούφισης. Κατόπιν αυτών, ο Μπάμι Πάνι, κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του και ξάπλωσε στο διπλό ανατομικό στρώμα του. Ένιωθε την ευτυχία να κατακλύζει κάθε ιστό του σώματος του. Αύριο άρχιζε μια καινούρια ζωή. Ο Μπάμι συνήθιζε, πριν κοιμηθεί, να διαβάζει λίγες σελίδες από κάποιο βιβλίο. Τελευταία διάβαζε για τρίτη φορά το «Πώς να πατήστε τους άλλους στο λαιμό και να σας λένε και ευχαριστώ». Άπλωσε το χέρι του να ανοίξει το πορτατίφ…

[Ειδήσεις των εννέα του Fake Channel]

- Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Έκρηξη σημειώθηκε χθες τη νύχτα στο σπίτι του γνωστού επιχειρηματία Μπάμι Πάνι, ο απεσταλμένος μας Μιχάλης Σπετζόπουλος θα μας μεταφέρει τις λεπτομέρειες. Τάκη ?

- Καλησπέρα Θανάση, καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Έκρηξη σημειώθηκε όπως είπες και εσύ Θανάση στο σπίτι του γνωστού επιχειρηματία Μπάμι Πάνι. Ο επιχειρηματίας βρέθηκε απανθρακωμένος από άντρες της πυροσβεστικής. Ο τραγικός θάνατος οφείλεται σε δολοφονία σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις. Δίπλα μου έχω τον αστυνόμο Χρήστο Νταβάκο ο οποίος θα μας εξηγήσει το τι ακριβώς συνέβη. Κύριε Νταβάκο, ποιος σκότωσε τον επιχειρηματία?

-Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα αγαπητέ, αλλά έχουμε εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό. Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για στυγερό έγκλημα. Στο υπόγειο του σπιτιού, το οποίο είχε μονωθεί καταλλήλως είχαν τοποθετηθεί είκοσι μεγάλες φιάλες βουτανίου οι οποίες ήσαν ανοιχτές. Με έναν απλό μηχανισμό, οι δράστες είχαν συνδέσει το πορτατίφ του δύστυχου επιχειρηματία με το υπόγειο. Το κλείσιμο του διακόπτη ήταν ο πυροκροτητής. Ένας μικρός σπινθήρας παραγόταν στο υπόγειο με αποτέλεσμα την ανάφλεξη και στην συνέχεια την έκρηξη.

-Τάκη, ρώτησε τον κύριο Νταβάκο, αν υπάρχουν άλλα στοιχεία σχετικά με την υπόθεση αυτή.

-Κύριε Νταβάκο, υπάρχει κάποιο άλλο στοιχείο άξιο λόγου?

-Ναι, αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά του δολοφονηθέντος, αλλά έχει σταθεί αδύνατο. Αν τυχόν μας βλέπουν αυτή τη στιγμή θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με την αστυνομία.

-Υπάρχει κάποια υποψία για τους ενόχους, κύριε Νταβάκο?

-Προς το παρόν όχι, αλλά είναι πιθανό το στυγερό έγκλημα να διαπράχθηκε από αλλοδαπούς.

-Κάτι άλλο κύριε Νταβάκο?

-Ναι…μάνα γεια σου, σε φιλώ. Θα έρθω το άλλο σαββατοκύριακο.

-Ευχαριστούμε κύριε Νταβάκο, πίσω στο Θανάση Μαντουάνα.

-Ευχαριστούμε τον Μιχάλη Σπετζόπουλο, για οτιδήποτε νεότερο θα μας κρατήσει ενήμερους.

Τα γενετικά τροποποιημένα κόπρανα ίσως να αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα της παγκόσμιας διατροφικής κρίσης. Επιστήμονες του Ινστιτούτου Μείωσης Κόστους της Εργατικής Δύναμης ισχυρίζονται ότι με συγκεκριμένη γενετική τροποποίηση και στη συνέχεια χημική επεξεργασία, τα κόπρανα μπορούν να μετατραπούν σε εύγευστη και κυρίως φθηνή τροφή…

[Μπουένος Άιρες]

Η Γερτρούδη, ο Πέτκο και ο Χίρο απολάμβαναν μια υπέροχη ζεστή βραδιά πίνοντας μοχίτο και κουβεντιάζοντας.

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Χθες διάβασα στο δίκτυο για το θάνατο του Μπάμι Πάνι, τελικά τα δίδυμα τα κατάφεραν…κάνανε και μια καλή πράξη στη ζωή τους.

ΧΙΡΟ: Δεν τους μάγκωσαν?

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Όχι γιατί ο Μπάμι πρόλαβε και τους δηλητηρίασε, πριν την έκρηξη. Βρήκαν τα πτώματα τους θαμμένα στον κήπο. Ο Μπάμι είχε αφήσει το κινητό στην τσέπη του Τάκη, έτσι τους εντόπισε η αστυνομία.

ΧΙΡΟ: Είχε το κινητό σήμα κάτω από το έδαφος? Εντυπωσιακό!

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Δεν ξέρω αν αυτό είναι φυσικώς δυνατό αλλά δεν θα χαλάσουμε τώρα το σενάριο, επειδή μπορεί να έχει και καμιά ανακρίβεια. Τα άλλα σήριαλ που παίζουνε είναι φουλ σε σεναριακά λάθη, επιστημονικές ανακρίβειες και φέσια.

ΠΕΤΚΟ: Τελικά όλα δούλεψαν ρολόι, καλύτερα από ότι τα περιμέναμε. Θα πάρω ένα ακόμη θέλετε?

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ κ ΧΙΡΟ (με μια φωνή): Ναι!

[Φομπ]

Το the night of the living dead είχε ιδιαίτερη επίπτωση στην ψυχοσύνθεση του Φομπ. Εγκατέλειψε κάθε ιδέα περί εκδίκησης και έγραψε τον πατέρα-υπουργό στα παπάρια του. Δεν θα καθάριζε κανέναν, άσε που ο Μπάμι σκοτώθηκε και έτσι δεν υπήρχε λόγος να εκπληρώσει ο Φομπ την υπόσχεση του. Μάλιστα, διηγήθηκε την ιστορία του στη μάνα του και αυτή του εξομολογήθηκε την δική της ιστορία με τον Μπράσιν στο Παρίσι. Δεν αποκάλυψε φυσικά το αποτυχημένο σχέδιο της. Ωστόσο, συνεργάστηκε με τον Φομπ στο δικαστικό κυνήγι του Μπράσιν. Τα κανάλια και οι εφημερίδες, σχολίαζαν για μια βδομάδα το εξώγαμο του υπουργού και την δικαστική περιπέτεια του. Αλλά την επόμενη βδομάδα ξεχάστηκε εντελώς το θέμα αφού προέκυψε ένα άλλο τερατώδες σκάνδαλο. Ο Υπουργός Μπαζών και Τσιμεντοποίησης έπεσε θύμα ενός πανούργου μηχανικού, γιατί δεν ήξερε πρόσθεση. “Είχα άδεια για δύο σπίτια των 65 τμ και χτίζω ένα των 110 τμ” δήλωσε ο αγαθός πολιτικός. Βγήκε δηλαδή χαμένος 20 ολόκληρα τετραγωνικά μέτρα. Ερευνάτε ακόμα το που έκρυψε ο μηχανικός αυτά τα 20 τετραγωνικά μέτρα.

Η Μπεατρίς και ο Φομπ κατάφεραν και απέσπασαν μια τεράστια αποζημίωση από τον Μπράσιν, αποζημίωση η οποία βοήθησε την Μπεατρίς να ξεπεράσει την απογοήτευση που της προκαλούσε ο γιος της. Ωστόσο, το πιο σημαντικό γεγονός ήταν η απαγκίστρωση (ξέρω ψαγμένες λέξεις) του Φομπ από τον Τζάκι Τσαν. Συγκεκριμένα, ο Φομπ κατάλαβε ότι οι ταινίες του Τζάκι ήταν σκέτες μαλακίες. Άρχισε να βλέπει μετά μανίας ταινίες με ζόμπι και στη συνέχεια με βρικόλακες. Έγινε κολλητός με τον βιντεοκλαμπά και επίσης αγόρασε ένα ποσοστό του μαγαζιού, με τα λεφτά που αυτός και η Μπεατρίς είχαν κερδίσει από τον Μπράσιν. Μάλιστα εξέδωσαν μαζί και ένα πόνημα με τίτλο «Ζόμπι και Βρικόλακες, μια συγκριτική μελέτη». Το βιβλίο πούλησε 4 αντίτυπα.

Έτσι ζήσανε (όσοι τα κατάφεραν) καλά και εμείς χειρότερα.

THE END

Η Οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 15: Τα ζόμπι δε βλέπουν Κουροσάβα

Το σχέδιο εκδίκησης της Γερτρούδη και του Πέτκο πήγαινε καλά. Η αλλαγή φύλου των δίδυμων δεν είχε κανένα αποτέλεσμα ως προς το πρόβλημα μπερδέματος των ονομάτων τους από τον ίδιο τους τον πατέρα. Τυφλό μίσος γέμισε τις ψυχές των Τζούντι και Τάκη, τυφλό μίσος που οι επιδέξιοι υπηρέτες μπορούσαν να καθοδηγήσουν με ευκολία.

Η δεύτερη πράξη της εκδίκησης συμπεριλάμβανε τον όχι πλέον μυστηριώδη Χίρο. Η Γερτρούδη πλευρίζοντας την Τζούντι αμέσως μετά το αποτυχημένο οικογενειακό γεύμα της είπε:

-Έλα μικρή μου, μην κλαις…αφού το ξέρεις ο μπαμπάκας σου έχει πολλές δουλειές, η προσοχή του είναι πάντα στο καλό της επιχείρησης, ώστε να μη σας λείψει τίποτα…

-Μα τι λες τώρα, αυτός μόνο για την επιχείρηση του νοιάζεται εμάς μας έχει γραμμένους κανονικά, ούτε καν την αλλαγή φύλου κατάλαβε, πάλι μας μπερδεύει, είναι σαν να μην υπάρχουμε για αυτόν!

-Μα τι είναι αυτά που λες γλυκιά μου, ο μπαμπάς σου νοιάζεται για σας.

-Νοιάζεται? Αυτός ο μαλάκας όταν πήραμε τα πτυχία μας στο εξωτερικό και του τηλεφωνήσαμε να έρθει, μπέρδεψε, τάχαμου, σε ποια χώρα ήμαστε και έκλεισε εισιτήριο για αλλού, έτσι έχασε την ορκωμοσία και όταν τον ξαναπήραμε για να δούμε γιατί αργεί μας είπε ότι είναι στην Ταϊλάνδη.

-Στην Ταϊλάνδη;

-Ναι στην Ταϊλάνδη, και καλά στεναχωρήθηκε όταν έμαθε ότι δεν φοιτούσαμε σε πανεπιστήμιο της Ταϊλάνδης . Παπαριές! απλά είχε πάει για διακοπές και μας έγραψε.

-Μα τι λες τώρα, μήπως μπέρδεψε τα ονόματα των χωρών;

-Σου φαίνεται πιθανό κάποιος να μπερδέψει το Βέλγιο με την Ταϊλάνδη;

Για να μην τα πολυλογούμε, αν και θα έπρεπε, τα δίδυμα με την υπόγεια καθοδήγηση των υπηρετών βρέθηκαν να στήνουν μια τεράστια κομπίνα για να αρπάξουν το χρήμα του πατέρας τους. Βιτρίνα, όπως αποκλείεται να θυμάστε ότι το αναφέραμε, ήταν ο Χίρο, αντιπρόσωπος της και καλά κινέζικης εταιρίας «ΤSIN TSAN TSON KYRLABRO», η οποία θα εξαγόραζε την «ΜισH αρχοντιA Α.Ε.», επιχείρηση καθαριστικών ειδών του Μπάμι Πάνι. Το θέμα ήταν πως η εξαγορά θα γινόταν με τα λεφτά του Μπάμι. Οι προσεκτικοί αναγνώστες του σήριαλ (δηλαδή εγώ, ο αληθινός φούφουτος και ένας φίλος μου που τον έχω πληρώσει για να τo διαβάζει- κάθε φορά που βρισκόμαστε του κάνω ερωτήσεις σε ανύποπτο χρόνο για να δω αν όντως διαβάζει όλα τα επεισόδια) θα θυμούνται ότι οι τραπεζικοί κωδικοί των λογαριασμών του Μπάμι είχαν υποκλαπεί από την ετικέτα του μαξιλαριού του. Η Γερτρούδη είχε ήδη καταγεγραμμένους τους κωδικούς, πολύ πριν οργανωθεί το σχέδιο εκδίκησης. Επίσης, αυτή ήταν που παρουσίασε τον Χίρο ως αυθεντία στις οικονομικές απάτες, φέρνοντας τον σε επαφή με τα δίδυμα. Τη γνωριμία της με τον Χίρο τη δικαιολόγησε λέγοντας πως έψαξε στο χρυσό οδηγό. Τα δίδυμα δεν είχαν ιδέα τι ήταν αυτό, αλλά για να μη φανούν άσχετα έκαναν πως κατάλαβαν. Ο Τάκης με σώμα Τζούντι έμαθε λίγο αργότερα πως πρόκειται για έναν κατάλογο με τηλέφωνο επαγγελματιών και εταιριών παντός είδους.

Μετά όμως από την αποκάλυψη του Χίρο στον Μπάμι, για το σχέδιο των παιδιών του να τον καταστρέψουν, τα δεδομένα φάνηκε να ανατρέπονται. Στην πραγματικότητα όλα πήγαν όπως είχαν σχεδιαστεί, από τους εγκέφαλους της εκδίκησης: την Γερτρούδη και τον Πέτκο. Η κίνηση του Χίρο να αποκαλύψει στον Μπάμι το σχέδιο καταστροφής του, ήταν ουσιαστικά το τρίτο μέρος της εκδίκησης. Το φινάλε της εκδίκησης δεν θα το διηγηθούμε σε αυτό το επεισόδιο για να κρατήσουμε και το απαραίτητο στοιχείο αγωνίας για τους αναγνώστες. Άλλωστε η εξέλιξη αυτής της ιστορίας στερείται, προς το παρόν, ενός προσχεδιασμένου τέλους.

Ας επιστρέψουμε και στον υποτίθεται κεντρικό χαρακτήρα αυτής της περιπέτειας. Ο Φομπ φεύγοντας από το ξενοδοχείο Χάμιλτον είχε δώσει την υπόσχεση στον πατέρα του, υπουργό Μπράσιν ότι θα εκδικούνταν τον εκβιαστή του Μπάμι Πάνι. Η οικογενειακή τιμή το απαιτούσε. Βέβαια η συνείδηση του Φομπ δεν καταλάβαινε από τέτοια, το θέμα ήταν η απογοήτευση του με τον αγαπημένο του Τζάκι Τσαν. Το μυαλό του είχε γίνει κόμπος και το στομάχι του ήταν άδειο και πεινούσε. Έπρεπε πρώτα να δώσει μια λύση στα άμεσα προβλήματα του και στη συνέχεια να δει τι θα κάνει με την υπόσχεση που έδωσε στον πατέρα του. Να σκεφτεί πως θα εξοντώσει τον πανούργο Μπάμι Πάνι.

Με βήμα αργό και βαρύ, ήταν και ενενήντα πέντε κιλά, κατευθύνθηκε πρώτα σε ένα σουβλατζίδικο, αγόρασε δεκαπέντε σουβλάκια, δυο πατάτες και ένα τζατζίκι, Τα κάνω πακέτο; Ναι!, και στη συνέχεια πήγε στο γνωστό βιντεοκλάμπ, δηλαδή από εκεί που ξεκίνησε αυτή η ιστορία. Όλα είναι κύκλος, θα μπορούσαν να πουν οι λάτρεις της κοινοτυπίας αλλά δε θα τους κάνουμε τη χάρη να επιβεβαιώσουμε τη μαλακία τους.

-Ρε καλώς το παιδί!

-Γεια, έκανε ψόφια ο Φομπ.

-Να σου φέρω το Γεράκι το δυο? Ρώτησε ο βιντεοκλαμπάς με έναν ανεπαίσθητο τόνο ειρωνείας στη φωνή του.

-Όχι ρε φίλε, θα ψάξω για τίποτα άλλο.

Ο βιντεοκλαμπάς ξαφνιάστηκε, σα να έφαγε κλωτσιά στα αρχίδια από ένα πεντάχρονο το οποίο είχε στριμώξει για να του πάρει τη σοκολάτα.

-Είσαι καλά; Ρώτησε τον Φομπ όταν συνήρθε από το χτύπημα.

Κάτι μουρμούρισε ο Φομπ το οποίο θα μπορούσαμε να μεταφράσουμε ως καλά.

-Τι καλά ρε φίλε, εσύ είσαι λες και ήρθες με τα πόδια από το Γιοχάνεσμπουργκ! Ο βιντεοκλαμπάς περίμενε πολύ καιρό για να βρει την κατάλληλη στιγμή που θα χρησιμοποιούσε αυτή την ατάκα. Ήταν χαρούμενος που επιτέλους τα κατάφερε.

Ο Φομπ συνέχισε να κοιτάει αδιάφορα τις προθήκες.

-Τι να σου πω και εγώ, συνέχισε ο βιντεοκλαμπάς λες και του ζήτησε κάποιος τη γνώμη του, έχω και άλλες ταινίες με τον Τζάκι Τσαν αυτές που έχει κάνει στο Χόλιγουντ, αλλά είναι ψιλομάπα ρε αδερφάκι μου. Δεν έχουν την μαγεία της κινέζικης παραγωγής, τις τέλειες, ρεαλιστικές όμως, κινήσεις εκείνων των παλιών παραγωγών, όπως το Γεράκι το 2 και τόσες άλλες. Σήμερα όλα εφετζίδικα, όλα με κουμπιούτερ γίνονται αδερφέ , τίποτα δεν είναι αληθινό, δεν τις κάνει τις κινήσεις ο Τζάκι Τσαν ρε, ο κουμπιούτερ τις κάνει.

Ο βιντεοκλαμπάς είχε όρεξη για αναλύσεις υψηλού επιπέδου. Ο Φομπ εξακολουθούσε να του έχει γυρισμένη την πλάτη. Μόνο μια φορά γύρισε το κεφάλι του και τον κοίταξε με την άκρη του ματιού, όταν αναφέρθηκε το Γεράκι το 2. Ο βιντεοκλαμπάς συνέχισε χωρίς να πτοείται παρότι εκτός από μια γυρισμένη πλάτη δεν τον άκουγε κανένας άλλος:

-Από την άλλη βέβαια θα μου πεις, χωρίς εφφέ πώς να φτιάξεις ταινίες με ζόμπι. Πώς να αναπαραστήσεις τους νεκροζώντανους να τρώνε ζεστή σάρκα, ή να τους πυροβολάνε στο κεφάλι οι αμόλυντοι. Ξέρεις αυτό είναι το μόνο τρωτό σημείο των ζόμπι αδερφέ, το κεφάλι, όπου αλλού και να τους χτυπήσεις δεν καταλαβαίνουν παναγίτσα. Από την άλλη οι βρικόλακες…

-Δώσε μου μια ταινία με ζόμπι! τον έκοψε απότομα ο Φομπ.

-Πως κι έτσι ζόμπι εσύ?

-Θέλω κάτι να μου ανοίξει την όρεξη.

Ο βιντεοκλαμπάς στράβωσε λίγο αλλά ο ρόλος του μαγαζάτορα υπερίσχυσε του ρόλου του κριτικού κινηματογράφου. Πήγε και έφερε μια ταινία.

-Ορίστε, Night of the living dead, αριστούργημα χαμηλού κόστους, είπε την εξυπνάδα του.

Ο Φομπ αποχώρησε βιαστικά ακούγοντας πίσω του «Είναι τριημέρου».

Στο σαλόνι του σπιτιού του ο Φομπ έχει μπροστά του απλωμένες άδειες λαδόκολλες, πλαστικά κεσεδάκια, λάδια στη μάπα του και πηγμένο ύφος. Πίνει κόκα-κόλα από ένα εναμισάλιτρο μπουκάλι και ανά διαστήματα ρεύετε. Στην τηλεόραση παίζει η ταινία και ο πρωταγωνιστής κατευθύνεται προς μια πόρτα, από όπου άκουσε κάποιον ήχο. Την ίδια στιγμή ανοίγει η πόρτα του σπιτιού του Φομπ και μπαίνει η Μπεατρίς. Εκπλήσσεται στον ήχο της τηλεόρασης και χωρίς να κλείσει την πόρτα πίσω της προχωράει μέχρι το σαλόνι αντικρίζοντας τον γιο της. Στέκει αμήχανα και ύστερα ρωτάει:

-Τι έπαθες παιδί μου; Είσαι καλά;

-Τίποτα μάνα, μάλλον κάτι θα με πείραξε από αυτά που έφαγα.

Η Μπεατρίς απομακρύνεται και το μυαλό της βομβαρδίζεται με ερωτήματα:

«Τον σκότωσε; Πως τη γλίτωσε αν τον σκότωσε; Μήπως τελικά το μετάνιωσε; Τι συνέβη; Παραβιάζουν τα μεσόνια την αρχή διατήρησης της ενέργειας;» Την ώρα που ο εγκέφαλος της προσπαθούσε να οχυρωθεί, ακουγόταν από την τηλεόραση ο πυροβολισμός του μπάτσου που σκοτώνει τον πρωταγωνιστή παίρνοντας τον για ζόμπι (σας είπα το τέλος είμαι σπαστικός), ενώ ταυτόχρονα ο Φομπ εκστόμιζε: «Όχι ρε πούστη μου τον φάγανε»…

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 14: Το πέταλο, το δρέπανο και το δεμάτιο

14. Το πέταλο, το δρέπανο και το δεμάτιο

Ο μυστηριώδης Χίρο δεν ήταν καθόλου μυστηριώδης. Ήταν στενός φίλος μιας φίλης της ξαδέρφης του θείου της Γερτρούδης. Ήταν ένας νεαρός προγραμματιστής με μεταπτυχιακό στην μακροοικονομία που δούλευε σε μια εταιρία πληροφοριακών συστημάτων μέχρι που βαρέθηκε τη ζωή του και αποφάσισε να τα παρατήσει και να παραδοθεί στην τεμπελιά. Το αφεντικό του, ένας νέος επιχειρηματίας που λάτρευε το μάνατζμεντ που βασιζόταν στην άμεση δημοκρατία, του είπε απορημένος:

-Που πας Χίρο? Την εταιρία σου δεν τη σκέφτεσαι?

-Την ΠΟΙΑ?

-Την εταιρία σου Χίρο, είναι τόσα project που τρέχουν, αυτά πως θα γίνουν χωρίς εσένα?

-Άκουσε Βαγγιολάκο, καταλαβαίνω βαθιά τις ανάγκες τις εταιρίας μου κι αυτή τη στιγμή η εταιρία μου χρειάζεται ξεκούραση. Ότι τρέχει θα σταματήσει να τρέχει και αυτό το πέρασμα από την κίνηση στην ακινησία δείχνει την δύναμη που κυοφορεί η εταιρία μου που δεν είναι παρά η εργατική μου δύναμη.

Ο Βαγγιολάκος, αυτό ήταν το μικρό όνομα του πρώην αφεντικού του Χίρο, έμεινε να τον κοίταζε με γουρλωμένα μάτια, σαν να είχε ξαφνικά συνειδητοποιήσει ότι η γη δεν είναι επίπεδη. Ο Χίρο, με μια θεατρική κίνηση, τον έπιασε από τους ώμους και τον φίλησε σταυρωτά. «Τσάο και μη με πάρεις τηλέφωνο» είπε και έφυγε.

Εκείνη την περίοδο, μόλις μετά την παραίτηση του από την εταιρία, του άρεσε να αυτοσαρκάζεται λέγοντας: «το να κάνω τζιβάνες τις επαγγελματικές μου κάρτες δεν είναι και πολύ ευνοϊκό για την καριέρα μου». Για κάποιο διάστημα, έζησε με τα λεφτά που είχε μαζέψει, πήγε μερικά ταξίδια, διασκέδασε, γνώρισε πολλούς ανθρώπους περιστασιακά, άκουσε πολύ μουσική, διάβασε λογοτεχνία, αλλά η κοινωνική περιθωριοποίηση, λόγω έλλειψης δουλειάς, τον έσπρωξε σύντομα να σκεφτεί τι θα κάνει για να δραστηριοποιηθεί. Η Γερτρούδη είχε πει στο θείο της, ονόματι Γκάους ο οποίος ζούσε στο Βερολίνο, πως ψάχνει ένα άνθρωπο που να του αρέσει το παιχνίδι και η περιπέτεια, να μισεί τη μισθωτή εργασία και να λατρεύει τον Bach παιγμένο όμως από τον Glenn Gould. Ο θείος της το είπε στην ξαδέρφη του την Φράντζι. Η ξαδέρφη το είπε στην φίλη της την Κλόντα η οποία τύγχανε να είναι καλή φίλη ενός στενού φίλου του Χίρο, του Βούρτς. Ο Χίρο, βρισκόταν για μερικούς μήνες στο Βερολίνο. Αποδέχτηκε την πρόκληση. Όταν συναντήθηκε ο Χίρο και η Γερτρούδη, εκείνη είπε:

-Δεν ξέρω αν πληρείς τις προϋποθέσεις.

-Δοκίμασε, απάντησε αποφασιστικά ο Χίρο.

-Που πέφτει η νύχτα? Άρχισε η Γερτρούδη.

-Στο Παλέρμο!

-Πόσες ήταν οι μέρες του Κόνδορα?

-Τρεις!

-Πόσο κάνει ένα και ένα?

-Σε ποια άλγεβρα?

-Τι είναι η θρησκεία?

-Η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου!

-Και οι κοιλάδες να ανοίγονται αποζητώντας τους σπασμούς.

-Τα φιλιά μέχρι τα απόκρημνα βράχια.

-Ποια είναι η αγαπημένη σου τέχνη?

-Της φούγκας.

Η Γερτρούδη ενθουσιάστηκε με τις σωστές απαντήσεις του Χίρο και χαμογέλασε. «Εντάξει λοιπόν μου κάνεις» του είπε και άρχισε να του εξηγεί το σχέδιο.

Όπως είχαμε περιγράψει στο επεισόδιο 8, η Γερτρούδη και ο Πέτκο είχαν αποφασίσει να εκδικηθούν τον Μπάμι Πάνι και τα κωλοπαίδια του. Αρκετά τους είχαν φάει στη μάπα. Η πρώτη πράξη του άψογου σχεδίου εκδίκησης που έστησαν στην οικογένεια Μπάμι ήταν η αλλαγή φύλου των διδύμων. Έχουμε ήδη τονίσει στο παρελθόν τη μεγάλη επίδραση που είχε για την Τζούντι και τον Τάκη το συνεχές μπέρδεμα των ονομάτων τους από τον Μπάμι Πάνι. Η ταυτότητα του κοινωνικού φύλου δεν μπορούσε να στεριώσει σε αυτά τα παιδιά με τίποτα. Η Τζούντι είχε αφήσει μουστάκι ενώ ο Τάκης ξύριζε τα πόδια του. Και άντε αυτός ήταν εντός μόδας, η άλλη με το μουστάκι? Και μόνο αυτό ήταν αρκετό για να τους κάνει να τον μισήσουν, πόσο μάλλον όταν ο Πάνι είχε κάνει και ότι άλλο μπορούσε για να ενισχύσει αυτό το μίσος. Τα έχουμε πει αυτά να μην τα ξαναλέμε και καταντάμε βαρετοί. Και μην περιμένετε να βάλουμε στο σενάριο χωροχρονικά ταξίδια ή πνεύματα, ή οποιονδήποτε μεταφυσικό παράγοντα, ώστε να τραβήξει η ιστορία σε μήκος. Δεν κλείσαμε συμβόλαιο και για τις επόμενες τρεις σαιζόν.

Η Γερτρούδη και ο Πέτκο ώθησαν με πλάγιο τρόπο τα δυο αδέρφια να κάνουν αλλαγή φύλου, ώστε ο Τάκης να γίνει Τζούντι και η Τζούντι Τάκης, σε μια ύστατη προσπάθεια να σταματήσει ο πατέρας τους να τους μπερδεύει. Το σχέδιο εκδίκησης πάτησε στο γεγονός ότι τα παιδιά είχαν ακόμα μέσα τους ένα μικρό κομμάτι αγάπης για τον πατέρα τους. Λίγα ψίχουλα αγάπης υπήρχαν. Ωστόσο, εξανεμίστηκαν ταχύτατα και έτσι το μίσος απέναντι στον πατέρα κατέλαβε το είναι τους. Αυτό το μίσος μπορούσε να εκφραστεί μέσω της δίψας για χρήμα, συγκεκριμένα για το χρήμα-του–πατέρα. Έτσι, θα εκπληρωνόταν ο συμβολικός θάνατος του πατέρα-ανταγωνιστή των παιδιών ως προς τη μητέρα-χρήμα. (και πιθανόν να επέρχονταν και ο βιολογικός θάνατος). Στη χρηματική σχέση, οι δεσμοί της προσωπικής εξάρτησης πραγματικά συντρίβονται και τα άτομα φαίνονται ανεξάρτητα· ελεύθερα να συγκρούονται μεταξύ τους και να ανταλλάσουν μέσα σε αυτή την ελευθερία· φαίνονται όμως έτσι μόνον σε αυτόν που κάνει αφαίρεση από τους όρους ύπαρξης κάτω από τους οποίους τα άτομα αυτά έρχονται σε επαφή.

Η Γερτρούδη και ο Πέτκο άφηναν προσπέκτους (δήθεν τυχαία πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, στο μπάνιο, στο διάδρομο, στην κουζίνα, στα υπνοδωμάτια, στον κήπο, στη βεράντα, στην πισίνα, στη σκάλα και στη σάλα) κλινικών αλλαγής φύλου στην Καζανμπλάνκα και στην Καλαμπάκα. Μετά από λίγο καιρό η Τζούντι ρώτησε τη Γερτρούδη τι είναι αυτά τα περιοδικά και πως ήρθαν στο σπίτι.

-Α, τίποτα, ο Πέτκο τα διαβάζει γιατί ένας φίλος του θέλει να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου και ζήτησε στον Πέτκο να βρει πληροφορίες, θα του πω να τα μαζέψει. Ο άχρηστος όλο τα σκορπάει και εγώ τα μαζεύω, είπε η Γερτρούδη αγανακτισμένα.

-Και γιατί θέλει ο φίλος του να κάνει αλλαγή φύλου? Ρώτησε η Τζούντι.

-Ο Πέτκο μου είπε πως οι γονείς του φίλου του θέλανε πάντα κοριτσάκι και επιτέλους μετά από τόσα χρόνια θα το έχουν, μάζεψαν λεφτά και ο γιος τους θα γίνει κόρη. Δεν είναι συγκινητικό?

-Ω…ναι, είπε η Τζούντι σαν υπνωτισμένη ενώ η Γερτρούδη έφυγε διακριτικά.

Μέσα σε δέκα μέρες τα αδέρφια είχαν αποφασίσει να κάνουν την εγχείρηση. Όταν επέστρεψαν στο σπίτι ολοκαίνουριοι, η Τζούντι ήταν πλέον Τάκης και το μουστάκι της πήγαινε πολύ, ενώ ο Τάκης είχε μετατραπεί σε μια υπέροχη Τζούντι χωρίς μουστάκι. Είχαν κανονίσει να συναντήσουν τον πατέρα τους στο σπίτι δήθεν για γεύμα. Θα του έκαναν κάτι σαν σουρπράϊζ. Όταν μπήκε ο Μπάμι Πάνι στο σπίτι και τα παιδιά έστεκαν όρθια στη μέση του σαλονιού, είπε:

-Τι χαμογελάτε σα χαζά? Ρε Τάκη τι χάλια μουστάκι είναι αυτό? Πλέον ούτε οι αριστεροί δεν αφήνουν τέτοιο μουστάκι. Και εσύ ρε Τζούντι, σαν αρσιβαρίστας έχεις γίνει, στο χα πει, κόψε το τάι-τσί και τα αναβολικά. Είναι έτοιμο το φαί? Πεθαίνω της πείνας.

Εκείνη τη στιγμή εκείνα τα ψίχουλα αγάπης τα καταβρόχθισε η μαρμάγκα (η) ουσ.[αλβαν. merimage] είδος φαρμακερής αράχνης·Συνων.σφαλάγγι//φρ. τον έφαγε η μαρμάγκα, έπαθε μεγάλη συμφορά.

Η Γερτρούδη και ο Πέτκο, παρόντες αμφότεροι στο περιστατικό, κάνανε τους ξαφνιασμένους και προσποιήθηκαν συμπάθεια στα παιδιά προσπαθώντας να τα παρηγορήσουν. Μέσα τους γελούσαν τόσο δυνατά που παραλίγο να ακουστούν και από έξω. Αυτό ήταν και το φινάλε της πρώτης πράξης της εκδίκησης.

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 13: Αγάπη που ’γινες φωτιά

13. Αγάπη που ’γινες φωτιά

-Ορίστε, έκανε ο Χίρο και έδωσε στον Μπάμι ένα φάκελο.

Ο Μπάμι άνοιξε το φάκελο και άρχισε να διαβάζει προσεκτικά. Όντως, ο Χίρο είχε προσληφθεί από την TnT, την εταιρία των παιδιών του Μπάμι Πάνι, Τζούντι και Τάκη. Φαινόταν όλες οι μεταβιβάσεις κεφαλαίων μέσω τραπεζικών λογαριασμών και επίσης όλα τα έγγραφα της υποτιθέμενης κινεζικής εταιρίας που έστησε ο Χίρο με εντολή των Τάκη και Τζούντι. Ο Μπάμι καθώς διάβαζε έπινε το κονιάκ-ταβόρ, το οποίο ενήργησε άμεσα αποτρέποντας το βέβαιο τραμπάκουλο που θα ένιωθε οποιοδήποτε γονιός ανακάλυπτε πως τα ίδια του τα παιδιά, προσπαθούν να τον υπονομεύσουν. Το αριστερό βλέφαρο του Μπάμι άρχισε να παίζει νευρικά καθώς εκείνος έβαζε τα έγραφα πίσω στο φάκελο με σταθερές κινήσεις, Ακούμπησε το φάκελο πάνω στο τραπέζι και αποτελείωσε το ποτό του. Με το που το άφησε κάτω έκανε νόημα στο σερβιτόρο για δεύτερο. Εκείνο το βράδι θα έπινε ένα ολόκληρο μπουκάλι Ταβοραζιέ. Εκείνο το βράδι οι σκέψεις του θα γινότανε αμετάκλητες αποφάσεις, αλλά ας μην προτρέχουμε, ακόμα είναι στο δεύτερο.

-Κύριε Μπάμι νομίζω ότι καταλαβαίνεται πως πέραν της αμέριστης συμπαράστασης που αισθάνομαι για τα οικογενειακά σας προβλήματα αυτή η αποκάλυψη θα κοστίσει ένα εκατομμύριο ευρώ ακριβώς. Όχι τίποτα άλλο αλλά θα χρειαστώ πλαστικές επεμβάσεις, αλλαγή ονόματος, ταυτότητας διαβατηρίου, σπιτιού, πόλης και χώρας, διότι τα παιδιά σας θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω αδίστακτα – με το συμπάθιο. Εδώ τον ίδιο τους τον πατέρα πάνε να φάνε, σε εμένα θα κωλώσουν?

-Ίσως να μη χρειαστούν όλα αυτά! είπε ο Μπάμι με μια φωνή που έμοιαζε να βγαίνει από πηγάδι (φοβερή παρομοίωση). Και έμεινε να κοιτάει αινιγματικά τον Χίρο.

-Τι?

-Τίποτα, τίποτα…έκανε ο Μπάμι και έβγαλε ένα πουγκί που μέσα του είχε ένα τσεκ επιταγών. Συμπλήρωσε σε μια τον αριθμό 1.000.000, υπέγραψε και την έδωσε στο Χίρο. Μπορείτε να πηγαίνετε κύριε, είπε στο Χίρο με αυστηρό ύφος.

Δε χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα και ο Χίρο-κολυμβητής, σηκώθηκε και την έκανε με κρόουλ.
Ο βλοσυρός Μπάμι Πάνι παρήγγειλε το τρίτο.

Την ίδια στιγμή που ο μυστηριώδης Χίρο Τάκα έβγαινε από το κλαμπ «Σαλούν», ο υπουργός Μπράσιν αποχαιρετούσε τον Φομπ στο ξενοδοχείο Χάμιλτον.

-Στο καλό γενναίε γιέ μου! Ύψωσε το ανάστημα σου στον εχθρό της οικογένειας μας, στον ποταπό εκβιαστή του πατέρα σου, στον αιμοβόρο πρώην εργοδότη σου που πλήγωσε την μεγάλη σου αγάπη για τον Τζάκι ανεπανόρθωτα!

-Κάτσε λίγο ρε πατέρα υπάρχει ένα πρόβλημα με το σενάριο που παίζουμε. Τα στοιχεία σου τα προμηθεύτηκα από έναν ξάδερφο μπάτσο, πως είναι δυνατόν να μου έδωσε τα δικά σου, δηλαδή λάθος στοιχεία και όχι του Μπάμι Πάνι? έκανε ο Φομπ σε μια σπάνια στιγμή διανοητικής έκλαμψης.

-Ε…χμμ…α…ναι…μα είναι απλό, είχε πληρώσει τον ξάδερφο σου για να σου φέρει τα λάθος στοιχεία! Ο Μπάμι Πάνι είναι πανίσχυρος, έχει διασυνδέσεις παντού και φυσικά και στις δυνάμεις ασφαλείας. Επίσης δεν θα του ήταν δύσκολο να ξεψαχνίσει το γενεαλογικό σου δέντρο. Θα βρήκε σίγουρα τη συγγένεια σου και περίμενε πως θα πήγαινες στον ξάδερφο σου. Άλλωστε τι σου λέω τώρα, τόσες κινηματογραφικές ταινίες τα έχουν δείξει, η διαπλοκή των εξουσιών είναι αναμφισβήτητη, το θέμα είναι ποιος έχει την ισχύ για να χειρίζεται την διαπλοκή προς όφελος του. Ως γνωστό η κυβέρνηση μας βρίσκεται σε ανοιχτό πόλεμο με κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα με κάποια άλλα no problem. Η κυβέρνηση μας επιδιώκει την κάθαρση, την επανίδρυση του κράτους για μια εξουσία που θα εκπορεύεται από το λαό, θα είναι για το λαό και ο λαός θα είναι αυτός για τον οποίο θα μεριμνούμε…για αυτόν το λαό τόσα χρόνια αγωνιστήκαμε…ναι…εγώ αγωνιζόμουν στο άλμα εις βάθος, άλλοι συνάδελφοι υπήρξαν δεινοί πρεφαδόροι…τι να σου πω παιδί μου…μου ’ρχονται χείμαρρος οι αναμνήσεις (σε αυτό το σημείο η φωνή του έσπασε)…τόσες θυσίες…τόσες μίζες…τόσο ψέμμα…(δεν άντεξε και ξέσπασε στο κλάμα).

-Όχι πατέρα, όρμηξε ο Φομπ και τον αγκάλιασε φιλώντας τον στα μάτια βουρκωμένα, παραπονεμένα, δίχως αγάπη και δάκρυ κανένας δε ζει.

-Όχι πατέρα (παρακάτω αυτό το είπαμε) τώρα είμαι εγώ εδώ, ο γιος σου! Μια θεία χειρονομία μας έφερε ξανά κοντά, ένα απόκοσμο κάλεσμα, σαν αυτό που επανάφερε τον Sean Connery στο Highlander νο.2 ενώ στο νούμερο ένα είχε πεθάνει (μιλάμε για τεράστια σεναριακή μαλακία).Τώρα πατέρα (συνεχίζει ο Φομπ) τώρα πατέρα ήρθε ο καιρός που θα συνεχίσω εγώ τον αγώνα σου, μετά από τόσες αναμετρήσεις πρέπει να πάρω τη σκυτάλη, μετά από πολλά καλοκαίρια πεθαίνει ο κύκνος. Πρέπει να ξαποστάσεις πατέρα. Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι, θα καθαρίσω τον Μπάμι και θα ζήσουμε ευτυχισμένοι όπως ο Τζεπέτο με τον Πινόκιο, όπως ο Μπόλεκ με τον Λόλεκ, όπως η Μάτα με τον Χάρη…

-Αυτός είναι ο λεβέντης μου! ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ! άρχισε να φωνάζει ο Μπράσιν δείχνοντας τον Φομπ και κοιτώντας δεξιά και αριστερά μέσα στο δωμάτιο σα να υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι. ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ! Πήγαινε αγόρι μου, πήγαινε πολεμιστή μου, εμπρός αήττητε μαχητή, δόξασε την οικογένεια σου και το έθνος!

-Γεια σου πατέρα, χάρηκα για τη γνωριμία και ευχαριστώ για όλα. Σύντομα θα τα ξαναπούμε.

Η πόρτα της σουίτας του εβδόμου ορόφου του ξενοδοχείου Χάμιλτον, έκλεισε. «Επιτέλους έφυγε ο βλακέντιος!» σκέφτηκε ο Μπράσιν με ανακούφιση και πέταξε τη ρομπ ντε σαμπρ του γλυκοκοιτώντας μια βούρτσα για τη χέστρα.
-Έχεις ανάψει και εσύ Πιγκάλ?

Την ίδια στιγμή, ο Μπάμι έπαιρνε το πέμπτο ποτό στο «Σαλούν». Ο μυστηριώδης Χίρο βρισκόταν στο αυτοκίνητο του τρέχοντας στην λεωφόρο Πόθος, σφυρίζοντας το «Let’s Misbehave» σχημάτιζε έναν αριθμό στο τηλέφωνο του.

-Έλα Χίρο τι έγινε? Ακούστηκε μια γυναικεία φωνή.

-Όλα εντάξει Γερτρούδη! Είπε ο μυστηριώδης Χίρο…

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 12: Πως μπορώ εγώ να ξεχάσω τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς

12. Πως μπορώ εγώ να ξεχάσω τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς

 

 

Το «Σαλούν» ένα  από το γνωστότερα κλαμπ της πόλης, ήταν γνωστό για τις εξτραβαγκάντ βραδιές του. Όλη η αφρόκρεμα της πόλης συναντιόταν εκεί υπό την έκσταση των μεταμφιέσεων (και φυσικά όλων των απαραιτήτων συνοδευτικών της: sex, drugs and money to buy them) . Διότι δεν μπορούσες να μπεις στο «Σαλούν» χωρίς να φοράς μεταμφίεση. Αυτό άλλωστε ήταν ένα από τα βασικότερα στοιχεία που έλκυαν την πελατεία του: την υψηλή τάξη των CEOs και των ακριβοπληρωμένων αστέρων του θεάματος. Στο «Σαλούν», μια ζωή η οποία έχει μετατραπεί εξ ολοκλήρου σε εργασία, προσπαθούσε να εξεγερθεί μέσω της ακραίας διασκέδασης, μέσω της στιγμιαίας κατάργησης κάθε ηθικού φραγμού. Ωστόσο, ήταν το αναγκαίο συμπλήρωμα της εργασίας. Ζώντας ανάμεσα στην περιοδική εναλλαγή μακράς συμπίεσης- βραχείας και ταχείας εκτόνωσης, αυτοί οι άνθρωποι μετατρέπονταν σε υποκειμενοποιημένο κεφάλαιο (πως τα λες ετσ δικέ μο).

Στο «Σαλούν» επίσης σύχναζαν επιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα, που πίσω από τις μάσκες κυνηγούσαν την πληρωμένη απόλαυση και την προσωρινή έκσταση, καταστάσεις που ο δημόσιος έντιμος βίος και η χρηστή εικόνα που έπρεπε να παρουσιάζουν, απαγόρευε αυστηρά. Όλα αυτά βέβαια ήταν γνωστά με ένα γενικό τρόπο, αλλά που και που όταν τα συμφέροντα συγκρούονταν, όταν οι μοιρασιές χαλούσαν, όλο και κάτι γινόταν δημοσίως γνωστό και συγκεκριμένο. Όπως, για παράδειγμα το σκάνδαλο που δημιούργησε η εφημερίδα «Το Ξεστράβωμα» δημοσιεύοντας φωτογραφίες της υπουργού Μεταφορών μεταμφιεσμένη σε υπουργό Δημοσίων Κάτεργων, να χουφτώνει ηλικιωμένους ανεξαρτήτως φύλου, στο μετρό. Οι φωτογραφίες μάλιστα περιελάμβαναν και στιγμές από το βιαστικό ξεμεσκάρεμα της υπουργού, καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από το κυνήγι εξαγριωμένου συνταξιούχου. Κάμερες του κλειστού κυκλώματος του σταθμού, κατέγραψαν την υπουργό να βγάζει το ψεύτικο γένι και τα γυαλιά και να γυρνάει το σακάκι της από την ανάποδη μετατρέποντας το σε γούνα. Είχε αποκαλυφθεί τότε όλη η αλυσίδα των εμπλεκομένων.

Ο αξιωματικός υπηρεσίας του κλειστού κυκλώματος, άρχισε να εκβιάζει την υπουργό Μεταφορών μέσω ενός δημοσιογράφου. Αυτή βουλώνοντας το στόμα του δημοσιογράφου με μερικά εκατομμύρια ευρώ, νόμισε ότι εξασφάλισε την ησυχία της. Ο δημοσιογράφος κορόιδεψε τον προμηθευτή του, δίνοντας του το 25% από το συνολικό ποσό. Όμως οι μάρτυρες του περιστατικού στο μετρό καθώς και άλλοι ανεξάρτητοι κυνηγοί της αλήθειας, άρχισαν να  κατονομάζουν τον υπουργό Δημοσίων Κάτεργων ως τον «ανώμαλο που χουφτώνει γέρους». Ο υπουργός θορυβήθηκε τόσο πολύ που κίνησε γη και ουρανό για να αποδείξει πως αυτός δεν είναι ανώμαλος (απλά τα παίρνει χοντρά) και ότι πρόκειται για πλεκτάνη. Ο δημοσιογράφος ο οποίος είχε στην κατοχή του το βίντεο, έκοψε το τελευταίο μέρος που αποκάλυπτε πως ο ανώμαλος είναι η υπουργός Μεταφορών και άρχισε να εκβιάζει τον υπουργό Δημοσίων Κάτεργων. Ο υπουργός έχοντας ακλόνητο άλλοθί ότι τη μέρα που καταγράφηκε το βίντεο αυτός βρισκόταν σε συνάντηση με μερικούς επενδυτές, στήνοντας έναν διαγωνισμό ανάληψης δημοσίων έργων, φαινόταν να μη μασάει και πολύ. Ο δημοσιογράφος συνέχιζε να τον πιέζει μέχρι που ο υπουργός αποφάσισε να του την στήσει. Έβαλε έναν φίλο του επιχειρηματία να του προσφέρει λεφτά ώστε να σταματήσει ο εκβιασμός. Ο φιλάργυρος δημοσιογράφος τσίμπησε το δόλωμα. Η φάση όμως ήταν στημένη μαζί με μπάτσους και έτσι τον μάγκωσαν. Αυτός, σε μια ύστατη προσπάθεια να χτυπήσει τον υπουργό, αναγκάστηκε να βγάλει το βίντεο στη φόρα, αλλά κομμένο… Ο υπουργός μάσησε. Όμως ο αξιωματικός υπηρεσίας έχοντας το βίντεο, προσφέρθηκε να βοηθήσει τον υπουργό, με το αζημίωτο βέβαια. Έτσι δημοσίευσε στην εφημερίδα «Το Ξεστράβωμα» το πλήρες βίντεο. Η υπουργός Μεταφορών, οδηγήθηκε στον εισαγγελέα για να πιει ένα καφεδάκο. Αθωώθηκε πανηγυρικά, μια και αποκαλύφθηκε ότι το βίντεο που έδωσε ο αξιωματικός υπηρεσίας δεν ήταν ο αρχικό. Το πραγματικά αρχικό βίντεο περιείχε υλικό μετά από το ξεμασκάρεμα της υπουργού, αποκαλύπτοντας ότι ο «ανώμαλος που χουφτώνει ηλικιωμένους», ήταν μια εξωγήινη μορφή ζωής από τον πλανήτη Μπελότα, που με αυτό τον τρόπο, αντλούσε χοληστερίνη -μέσω της επαφής- από συγκεκριμένα άτομα με υψηλό ποσοστό στο αίμα τους. Έτσι, αφού γλίτωσαν οι αθώοι υπουργοί, ανακαλύφθηκε ότι οι κάτοικοι του πλανήτη Μπελότα τρέφονται με χοληστερίνη.

Αυτά σκεφτόταν ο Χίρο Τάκα καθώς πήγαινε να συναντήσει τον Μπάνι Πάμι στο κλαμπ «Σαλούν». Η μεταμφίεση που είχε διαλέξει ήταν φτωχή, αλλά εφόσον μπορούσε να πληρώσει το αντίτιμο των 250 ευρώ για να μπει, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Άλλωστε ο χώρος ήταν αχανής, γεμάτος μυστικά δωμάτια, υπόγειους λαβυρίνθους καθώς και τεράστιους βιομηχανικούς χώρους όπου μια σχεδόν συμπαγής μάζα μεταμφιεσμένων, χόρευε σε ρυθμούς trance. Ο Χίρο ήταν ντυμένος κολυμβητής.

Είχε πάει πρώτος στο ραντεβού και αφού πλήρωσε και μπήκε, πήγε κατευθείαν στο σημείο του κλαμπ που είχε συμφωνήσει με τον Μπάμι, στο δωμάτιο: «Παλιάτσοι που πυροβολούν». Κάθισε σε ένα τραπέζι για δυο που βρίσκονταν εγκαταστημένο μέσα σε μια κοιλότητα που δημιουργούνταν στον καμπύλο τοίχο του δωματίου. Ο φωτισμός του συγκεκριμένου δωματίου, ένα γαλάζιο του βυθού διάστικτο από περίπλοκα γεωμετρικά μοτίβα που εναλλάσσονταν, δημιουργημένα από λευκές και πορτοκαλί δέσμες λέιζερ, έκρυβε ακόμα περισσότερο τις μεταμφιεσμένες μορφές. Ο Χίρο παρήγγειλε ένα martini-speed σε έναν σερβιτόρο ντυμένο σερβιτόρο που εμφανίστηκε λίγα λεπτά αφού βολεύτηκε. Άρχισε να κοιτάει γύρω του. Αντί να αρχίσουμε μια βαρετή περιγραφή του χώρου ας πούμε λίγα λόγια για τον μυστηριώδη Χίρο, μέχρι να έρθει ο Μπάμι στο κλαμπ.

Στα χέρια του κρατούσε ένα φάκελο με όλα τα απαραίτητα έγγραφα τα οποία αποδείκνυαν ότι είχε προσληφθεί από την  TnT, την εταιρία των παιδιών του Μπάμι Πάνι, Τζούντι και Τάκη. Του δόθηκε το απαραίτητο κεφάλαιο για να παρουσιάσει στον Μπάμι μια κινεζική εταιρία, την  «ΤSIN TSAN TSON KYRLABRO», η οποία ήθελε να κάνει επίθεση εξαγοράς, στην επιχείρηση του Μπάμι. Σκοπός, πίσω από αυτή την επίθεση ήταν να αποκτηθεί η περιουσία του Μπάμι ώστε αυτός να καταστραφεί, μια και η εξαγορά θα γινόταν με τα ίδια του τα λεφτά στα οποία είχαν βάλει χέρι τα παιδιά του υποκλέπτοντας τους αριθμούς των λογαριασμών του. Ο Μπάμι δε φημιζόταν για τη μνήμη του. Σημείωνε τα νούμερα σε ένα τετραδιάκι το οποίο είχε κλειδωμένο σε ένα μικρό γραμματοκιβώτιο στο γραφείο του, αλλά επειδή μερικές φορές ξεχνούσε τον κωδικό του χρηματοκιβωτίου (1-2-3), είχε τον συγκεκριμένο κωδικό κρυμμένο στην ετικέτα από το μαξιλάρι του. Τον κωδικό της ετικέτας ανακάλυψε η, ΩΠ!, ήρθε ο Μπάμι, μεταμφιεσμένος σε καρδινάλιο.

Κάθεται αντικριστά με τον Χίρο και δε λέει τίποτα μέχρι να παραγγείλει ένα κονιάκ-ταβόρ, τα νεύρα του είναι τσιτωμένα και ένα τέτοιο ποτάκι θα τον φέρει στα ίσα του. Στο μυαλό του στριφογυρνάνε στίχοι εκδίκησης: «Ε ρε σου ’χει λάχει/ σου ’χει λάχει/ Αχ να σε κυνηγούν οι βλάχοι» και καθώς η πρώτη γουλιά κατεβαίνει στον οισοφάγο του λέει:

-Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα και την υπόθεση θα ψάξω πόντο πόντο και άμα δε βρω δακτυλικά αποτυπώματα θα πει πως πήγε η συνάντηση στο βρόντο.

 

 

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 11: Μια χιονοστιβάς κρημνιζομένη

11. Μια χιονοστιβάς κρημνιζομένη

Στην πολυτελή σουίτα, στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Χάμιλτον, πατέρας και γιος, ήταν αληθινά ευτυχισμένοι. Σνιφάρανε ακατάπαυστα και μιλούσανε ασταμάτητα προσπαθώντας να καταλάβουνε πως βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση. Βέβαια η κόκα η οποία αποδείχθηκε νοθευμένη με ίχνη LSD, δυσχέραινε τη συνεννόηση τους.

-Τρέχει μεσ’ στα χαράματα το ελάφι που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ. Έλεγε ο Μπράσιν.

-Ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα, πρόσθετε ο Φομπ.

-Τι να πω αισθάνομαι σα να μου σώθηκαν οι ορίζοντες, έλεγε με αληθινό καζαντζιδικό πόνο στη φωνή ο υπουργός.

-Μπορείς να ανάψεις μια φωτιά να κάνετε παρέα, απαντούσε γελώντας ο Φομπ.

- Όμως, θαμπός ο δρόμος την αυγή, χωρίς σκιές· λαμπρός σαν ήχος κίτρινος πνευστών το μεσημέρι με τον ήλιο. Τα αντικείμενα, τα κτίσματα στιλπνά και η πλάσις όλη με πανηγύρι μοιάζει, χαρούμενη μέσα στο φως, σαν πετεινός που σ’ έναν φράχτη αλαλάζει.

-Πατέρα τι είναι αυτά που λες, ο ειρμός του ποταμού διεκόπη. H συνοχή όμως του τοπίου ήταν τόση που και ο ποταμός κυλούσε.

-Καλά όλα αυτά, αλλά γέμισε ο τόπος νυχτερίδες, απειλές υψώνουνε τα χέρια τους, σκοπεύουν στον στραγγαλισμό των τρυφερών αισθήσεων.

-Όχι μπαμπάκα, μη βαρυγκωμάς θα ’ρθει μια άσπρη μέρα και για μας.

Τα τελευταία λόγια του Φομπ (και η κατανάλωση τόσης νοθευμένης κόκας) έβγαλαν τον Μπράσιν εκτός εαυτού. Πέταξε από πάνω του τη ρομπ ντε σαμπρ και άρχισε να πετάει τα αντικείμενα του πόθου του δεξιά και αριστερά. Ο κρότος των αντικειμένων ήταν εκκωφαντικός, τρόμαξε τον Φομπ και τον ξενέρωσε άμεσα. Σηκώθηκε αποφασιστικά και με τα στιβαρά του μπράτσα αγκάλιασε τον πατέρα του, προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Εκείνος μετά από μερικές αδέξιες προσπάθειες να ξεφύγει από τα χέρια του γιου του υπέκυψε και άρχισε να κλαίει με αναφιλητά στην αγκαλιά του.

-Πρέπει να ιδιωτικοποιήσω τα λιμάνια, τους σταθμούς, τα νοσοκομεία, δεν αντέχω άλλο…αυτή η πτώση παραγωγικότητας με έχει τσακίσει. Πρέπει να σταματήσω τον Μπάμι Πάνι, πριν δημοσιοποιήσει τις σεξουαλικές μου ιδιορρυθμίες…έλεγε και έκλαιγε.

-Τον Μπάμι? Αυτός είναι το πρώην αφεντικό μου πατέρα! Τι είναι αυτά που λες?

Ξαφνικά ο Μπράσιν σταμάτησε να κλαίει και το βλέμμα του άστραψε.

-Πρώην αφεντικό σου?

-Ναι δούλευα στην επιχείρηση του, μέχρι που με απέλυσε.

-Αγόρι μου να σε φιλήσω, τσολιά μου! είπε και τον γέμισε φιλιά γεμάτα σάλιο και πάθος.

Ο Φομπ χαλάρωσε τη λαβή του. Έκπληκτος κοιτούσε τον πατέρα του.

-Αν μ’ αγαπάς αληθινά, αν θες να είσαι γιος μου και να σταθείς αντάξια στο πλευρό μου πρέπει να βγάλεις από τη μέση αυτό το τομάρι που με εκβιάζει. Είπε στεγνά και με υπουργικό ύφος ο Μπράσιν.

-ΜΑ, πατέρα…

-Δεν έχει μα και ξεμα. Αυτός είναι υπεύθυνος για την παραλίγο δολοφονία μου από τον ίδιο το γιο μου, είμαι σίγουρος. Αυτός είναι ο ηθικός αυτουργός! Κατάλαβε πως δεν θα του έκανα τη χάρη και ήξερε πως δεν θα υπέκυπτα στις παράλογες απαιτήσεις του. Έτσι θέλησε να με βγάλει από τη μέση ώστε να πάρει τη θέση μου το τσιράκι του ο Ξούζερ.

-Ποιος είναι αυτός πατέρα, γιατί μπλέκονται και άλλα πρόσωπα σε αυτό το σήριαλ, δεν είναι ήδη αρκετά? Πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία επιτέλους?

-Ο Ξούζερ, είναι γραμματέας του υπουργείου μου και δεξί χέρι του Μπάμι Πάνι. Είναι προφανές πως εάν εγώ βγω από τη μέση εκείνος θα πάρει τη θέση μου και θα περάσει όλους τους νόμους που βολεύουν τον Μπάμι Πάνι. Αυτό είναι η κατάπτωση της ανεξάρτητης πολιτικής που τόσα χρόνια υπηρετώ με ευσυνειδησία και ακεραιότητα.

-Μάλιστα και αυτό είναι κακό ε?

-Βέβαια είναι κακό γιατί μόνο ο ανταγωνισμός μπορεί να εγγυηθεί καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές, ενώ αν τα μονοπώλια κυριαρχήσουν τότε φτάνουμε στο ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού και ύστερα τον ήπιαμε…μας περιμένει η λαιμητόμος στην καλύτερη περίπτωση.

-Μα πατέρα, ο ανταγωνισμός οδηγεί αναγκαστικά σε μείωση του κόστους εργασίας ή για να το πω πιο σωστά σε μείωση του σταθερού και μεταβλητού κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει πως οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παρέχονται είναι κακής ποιότητας, για να μη μιλήσουμε για τις κακές συνθήκες εργασίας που ένα τέτοιο πλαίσιο διαμορφώνει και την μείωση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων.

-Τι διάολο είναι αυτά που τσαμπουνάς, είσαι γιος μου εσύ? Με ποιους είσαι ρε? Αυτά που λες υποσκάπτουν την βάση του πολιτισμού μας. Δεν ντρέπεσαι καθόλου?

- Συγγνώμη πατέρα, μια μαλακία είπα για να περάσει η ώρα, ίσως φταίει αυτό το άσπρο πράμα που ρούφηξα, ήταν πρώτη φορά βλέπεις. Πες μου τι θέλεις από μένα?

-Άκου το ξέρω πως είναι δύσκολο αυτό που θα σου ζητήσω, αλλά εσύ ένας γνήσιος νίντζα και πιστός γιος μου, όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις.

-Ναι πατέρα συνέχισε…

-Είμαι σίγουρος πως αυτός ο αδίστακτος, ο Μπάμι, μας έφερε σε αυτή την κατάσταση, μην ξεχνάς πως σε απέλυσε. Δεν είναι προφανές ότι αυτός φταίει?

-Φως φανάρι…αλλά την αποκάλυψη με τον Τζάκι αυτός την έκανε?

-Τον ποιον?

Ο Φομπ εξήγησε στον πατέρα του τι είχε συμβεί και πως είχε οδηγηθεί στην παραλίγο δολοφονία. Ο Μπράσιν κατάλαβε αμέσως ότι ο γιος του ήταν κωθώνι και του σερβίρισε ένα ακόμα μπαλαμούτι.

-Μα βέβαια αυτός είναι! Σίγουρα κάποιος από τους συναδέρφους σου, ο οποίος θα γνώριζε την μεγάλη σου λατρεία για τον Τζάκι, θα αναγκάστηκε να μιλήσει στον Μπάμι Πάνι όταν αυτός θα τον κάλεσε στο γραφείο του. Έτσι ο Μπάμι θα πέτυχε το διπλό του στόχο. Από τη μια να μειώσει το προσωπικού του, εξαιτίας της πίεσης των Κινεζών και από την άλλη να βγάλει από τη μέση εμένα και να τοποθετηθεί ο Ξούζερ στη θέση μου. Είδες λοιπόν?

-Ναι, ναι τώρα όλα είναι καθαρά…ναι θυμάμαι πως στη δουλειά όλοι μιλούσαν για τις επικείμενες απολύσεις, αλλά κανείς δεν ήξερε ποιος θα είναι ο άτυχος…ναι έχεις δίκιο πατέρα.

-Τώρα που όλα ξεκαθάρισαν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, έτσι δεν είναι?

-Ναι πατέρα, ξέρω, είπε βλοσυρά ο Φομπ.

-Ωραία λοιπόν, θες μια γραμμούλα ακόμη?

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 10: Είδα έναν άντρα να πέφτει όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή

10. Είδα έναν άντρα να πέφτει όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή

Από τα τεράστια παράθυρα του γραφείου του Μπάμι Πάνι έπεφτε ένα κίτρινο, αρρωστιάρικο φως και έβαφε τις μεταλλικές και ξύλινες επιφάνειες των αντικειμένων. Μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, ο Πάνι, φαινόταν ιδιαίτερα απασχολημένος και σκεπτικός. Οι στίχοι που ακουγόταν εκείνη τη στιγμή από τα ηχεία του στερεοφωνικού που είχε εγκατεστημένο στο γραφείο του ο Πάνι, λες και ήταν γραμμένοι για να περιγράψουν την ακριβή του διάθεση, καθώς το φως, κίτρινο, αρρωστιάρικο έμπαινε από τα τεράστια παράθυρα και έβαφε τις μεταλλικές και ξύλινες επιφάνειες των αντικειμένων.

This is a crisis I knew had to come,
Destroying the balance I’d kept.
Doubting, unsettling and turning around,
Wondering what will come next.
Is this the role that you wanted to live?
I was foolish to ask for so much.
Without the protection and infancy’s guard,
It all falls apart at first touch.

Ένιωθε εγκλωβισμένος, στριμωγμένος στη γωνία σαν τίγρη λαβωμένη. Έπαιζε πασίεντζα εναλλάξ με ναρκαλιευτή και αναλογιζόταν τις πιθανές οδούς διαφυγής από αυτή τη στριμόκωλη φάση του. Βαθιά μέσα του, βαθιά στα σωθικά του ήξερε καλά πως ο εκβιασμός του υπουργού Μπράσιν δεν επρόκειτο να αποφέρει το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Η ψήφιση του νομοσχεδίου δεν ήταν εύκολη υπόθεση και επίσης η δημιουργία ενός σκανδάλου μόνο προσωρινά θα τραβούσε το ενδιαφέρον των media, μέχρι να κατασκευαζόταν το επόμενο σκάνδαλο. Άσε που ήταν πολύ πιθανό αντί ο Μπράσιν να ενδώσει στον εκβιασμό να προτιμήσει να πηδήξει στο κενό, αποδεικνύοντας πόσο άτεγκτοι είναι οι πολιτικοί όσον αφορά την ηθική τους ακεραιότητα. Τον περασμένο χρόνο μάλιστα είχε δημιουργηθεί μια σχετική μόδα. Στις εφημερίδες είχε ονομαστεί «επιδημία βροχής πολιτικών». Όλα άρχισαν με την αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, από τον τέταρτο όροφο της κατοικίας του, υψηλόβαθμου και υπέρβαρου στελέχους της κυβέρνησης. Κύκλωμα εκβιαστών απειλούσε να δημοσιεύσει οπτικό υλικό, όπου ο εν λόγω πολιτικός παρουσιαζόταν γυμνός, να παίζει το πέος του φορώντας γάντι του μποξ, αν δεν τους έκανε κάποιες «διευκολύνσεις». Ο αδέκαστος κρατικός υπάλληλος προτίμησε να βάλει τέλος στη ζωή του από το υποκύψει στον αισχρό εκβιασμό. Ακολούθησαν 946 ακόμα απόπειρες αυτοκτονίας αλώβητων πολιτικών προσώπων, κυρίως από χαμηλότερους ορόφους (δεύτερος, πρώτος, ισόγειο) οι οποίες προκαλούσαν και ατυχήματα σε ανύποπτους περαστικούς δεδομένου του μεγάλου ειδικού βάρους το οποίο συνηθίζεται να φέρουν τα πολιτικά πρόσωπα. Οι πιο τολμηροί βουτούσαν από ταράτσες, έχοντας προηγουμένως στήσει τεράστια στρώματα ασφαλείας όπως αυτά που χρησιμοποιούν στις ταινίες. Λόγω της πληθώρας των αποπειρών αυτοκτονίας το φαινόμενο είχε δημιουργήσει θερμούς οπαδούς οι οποίοι κανόνιζαν συναντήσεις έξω από τα σπίτια πολιτικών στελεχών, υποψήφιων για απόπειρα. Αρκετοί είχαν την τύχη να δουν και να απαθανατίσουν τις εντυπωσιακές πτώσεις πολιτικών προσώπων. Μετά από ανθρωποκυνηγητό το οποίο εξαπέλυσε η αστυνομία και οι εισαγγελικές αρχές, εξαρθρώθηκε κύκλωμα εκβιαστών που χρησιμοποιούσε βίντεο από προσωπικές στιγμές επιφανών προσώπων (όπως το βίντεο του διευθυντή του Τμήματος Επενδύσεων Αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στο οποίο ο εν λόγω κύριος έτρωγε τα κακάδια της μύτης του συνοδεία ακριβής σαμπάνιας ή όπως το βίντεο της υπουργού Εκμάθησης Αυτονόητων η οποία είχε το βίτσιο να ντύνεται cat-woman και να επιτίθεται σε ανύποπτους μαθητές σκίζοντας τους τα ρούχα) ώστε να αποσπάσει χρήματα, τροφή, γρήγορο ίντερνετ και αποχαρακτηρισμούς αρχαιολογικών χώρων και δασικών εκτάσεων. Μετά τη λήξη των ερευνών και την καταδίκη των υπευθύνων η «επιδημία βροχής πολιτικών» μειώθηκε σημαντικά. Λίγες απόπειρες ακολούθησαν οι οποίες μόνο περιστασιακά τραβούσαν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Παρόλα αυτά είχε δημιουργηθεί ένα είδος παράδοσης, θα λέγαμε, σύμφωνα με το οποίο όταν κάποιος ή κάποια κατηγορούνταν για οικονομικό σκάνδαλο φούνταρε από ένα μπαλκόνι και όλα ξεχνιόντουσαν.

Αυτά ας πούμε ότι σκεφτόταν ο Πάνι και όλο έχανε στο ναρκαλιευτή και καμιά πασίεντζα δεν του έβγαινε…όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

-Εμπρός?

-Κύριε Πάνι, Χίρο εδώ.

-Τι θέλεις πάλι ρε…

-Ακούστε κύριε Πάνι, στην πραγματικότητα δεν είμαι αυτός που νομίζετε. Η εταιρία «ΤSIN TSAN TSON KYRLABRO» δεν είναι τίποτα παρά ένα προκάλυμμα της B.I.G. (Buyuall Investment Group) η οποία με τη σειρά της ανήκει στον όμιλο εταιριών ΤnT!

Ο Μπάμι Πάνι, αυτός το τέρας ψυχραιμίας κόντεψε να πάθει κολπική μαρμαρυγή. Οι λέξεις πάγωσαν στο στόμα του, τα μάτια του ένα θολό και χαμένο αρχιπέλαγος. Για μια στιγμή, για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου ένιωσε σαν να είχε πέσει σε ποτάμι φορώντας μάλλινα. Ευτυχώς η βαθιά ενασχόληση του με το έργο «Η Τέχνη και η Τεχνική του Μάνατζμεντ Συναισθημάτων» τον επανάφερε σε ισορροπία.

-Tι είναι αυτά που ξεστομίζεις ρε παλιοκουροσάβα?

-Μα αυτός ήταν Ιάπωνας, έχετε δει τα «Όνειρα»? Αριστούργημα της έβδομης τέχνης!

-Όχι, όχι…αλλά είδα το «Ο θείος μου ο νίντζα» με τον Τσεβελέκο, εξαιρετικό δείγμα κινηματογραφικής αλληγορίας, όπως και το «My daughter, the socialist»…

-Θα συμφωνήσω με την παρατήρηση σας αλλά μόνο για τη δεύτερη ταινία, όπου αναπαρίσταται ο υπονομευτικός ρόλος της σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής στην ανάπτυξη της αυτονομίας των προλεταριακών αγώνων…ωστόσο η πρώτη ταινία που αναφέρατε…?

-Α, είναι εξαιρετική ταινία, μέσα από μια απλή ίσως και αφελή ιστορία αναδεικνύεται η πολιτισμική επιμιξία Δύσης και Ανατολής…

-Μάλιστα, ακούγεται ενδιαφέρουσα.

-Λοιπόν τι άλλα, όλα καλά?

-Καλά μωρέ, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει…ξες τώρα…

-Αν ξέρω λέει…εγώ μόνο ξέρω πόσο δύσκολα τα βγάζω πέρα με όλη αυτή την κατάσταση.

-Ακριβώς γιαυτό σας πήρα κύριε Πάνι…ακριβώς για αυτό. Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες, είμαι στη διάθεση σας. Φυσικά για όλη αυτή την εξυπηρέτηση υπάρχει κάποιο κόστος, μικρό βέβαια μπροστά στο αδιέξοδο στο οποίοι οι ίδιοι οι άνθρωποι σας, your own blood, σας έχουνε φέρει.

-Έχεις αποδείξεις για όλα αυτά που ισχυρίζεσαι?

-Μα κύριε Πάνι, παιδιά είμαστε τώρα…τα παιδιά σας ωστόσο νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν μαζί σας! Όντας και εγώ γονιός, βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση σας, συνειδητοποίησα πως η πλεκτάνη στην οποία παίρνω μέρος είναι άδικη και ωθεί στην καταστροφή των οικογενειακών δεσμών. Αποφάσισα λοιπόν να σας σταθώ, σαν πατέρας προς πατέρα, με το αζημίωτο βέβαια.

-Εντάξει λοιπόν, θα συναντηθούμε στο σαλούν, στο χορό των μεταμφιεσμένων, μέσα στους παλιάτσους που πυροβολούν, σε μια ώρα, εκεί θα ξεκαθαριστούν όλα.

«Takis ‘n Tzounti ε? Τα κωλόπαιδα, τα έχουν όλα και δεν ξέρουν τι θέλουν…», μονολογούσε ο Μπάμι Πάνι καθώς έσπαγε το προηγούμενο ρεκόρ του στο ναρκαλιευτή…

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 9: Μάνα Κουράγιο

9. Μάνα Κουράγιο

«…Αρρώστια, αυτό δεν είναι ζωή είναι αρρώστια…», μονολογούσε μέσα από τα δόντια της η Μπεατρίς καθώς έστριβε ένα τσιγάρο, μια και η σούπα είχε καταστραφεί πριν τρια επισόδεια. Στο τραπεζάκι της κουζίνας υπήρχε η παλιά φωτογραφία που είχε ξεθάψει η Μπεατρίς και στο μυαλό της γυρόφερναν σκέψεις αναμεμιγμένες με εικόνες από το παρελθόν. Μαζί με την πρώτη εκπνοή άφησε από μέσα της να φύγει και ένα βαρύ φορτίο δυσφορίας. Στη δεύτερη εκπνοή το μπουρδούκλωμα στο κεφάλι της άρχισε να μπαίνει σε μια σειρά. Στην τρίτη εκπνοή τα πράγματα είχαν μπει σε τάξη. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να απαλλαχτεί επιτέλους από το άθλιο καθημερινό βάσανο που άκουγε στο όνομα Φομπ και δυστυχώς ήταν γιος της. Έπρεπε επίσης να κλείσει τον ανοιχτό λογαριασμό της με τον καπότα τον πατέρα του. Αρκετά υπέμενε αυτή την παλιοζωή.

Δεν το χωρούσε το μυαλό της το πως βγήκε τόσο στραβάδι αυτό το παιδί. Ό,τι μπορούσε έκανε η καημένη. Τον πήγε σε παιδοψυχίατρους, σε λακανικούς ψυχαναλυτές, σε γαστρεντερολόγους (είχε πρόβλημα και με το έντερο του), σε μηχανολόγους μηχανικούς να του αλλάξουν φλάτζες και μπουζί, σε μάγισσες και χαρτορίχτρες να δει που χάνεται όλες τις νύχτες, τον πήγε απο δώ, τον πήγε απο κει τον πήγε ακόμα και παραπέρα. Μια ολόκληρη περιουσία ξόδεψε, αλλά γιατρειά δεν είχε ο Φομπ, όσο μεγάλωνε τόσο πιο βλακόμουτρο γινόταν.Μα ήταν δυνατόν να έχει αγαπημένο ραδιοφωνικό σταθμό το Ράδιο Κορασίδη και στα μπαρ να παραγγέλνει ένα Southernμε λίγο Comfort. Αμ, ο Τζάκι Τσαν και το γαμογέρακο νούμερο 2. Είχε σιχαθεί η Μπεατρίς να ακούει για το πόσο καλός κουνγκφουνίστας ήταν, είναι και θα είναι ο Τζάκι Τσαν και να ακούει τον Φομπ να απαγγέλει απέξω όλους τους διαλόγους της εν λόγω ταινίας αλλάζοντας φωνές και κάνοντας τις ανάλογες κινήσεις. Ήταν παιδί αυτό για να το παρουσιάσεις πουθενά? Όχι πείτε μου ήταν? Πάλι καλά είχε βγάλει ένα ΙΕΚ λογιστικής και χάρη σε έναν φίλο της (τον Ντέρτι Χάρη), βρέθηκε μια θέση σε ένα εργοστάσιο του επιχειρηματία Μπάμι Πάνι και τουλάχιστον δεν χρειαζόταν να τον πληρώνει και από πάνω μόνο και μόνο επειδή ήταν γιος της.

Έτσι λοιπόν, καθώς τα σκεφτόταν, σαν μέσα σε όνειρο άστραψε μια ιδέα, μια μεγαλειώδης ιδέα ώστε να ξεμπερδεύει και με τον Φομπ αλλά και με τον Μπράσιν, να πετύχει δηλαδή με ένα σμπάρο δυο τριγώνια.

Τα πράγματα, όπως είδαμε στα προηγούμενα επεισόδια, πήγαν κατ’ ευχήν(τουλάχιστον στην αρχή) για την Μπεατρίς. Γνωρίζοντας καλά το γιο της εντόπισε άμεσα το ευαίσθητο σημείο του (κι αυτό ήταν μείον του), την αχίλλειο πτέρνα του, την κερκόπορτα της προσωπικότητας του (αν θεωρήσουμε πως ο Φομπ είχε προσωπικότητα). Έστησε το κόλπο με το γράμμα και έβαλε και έναν ανεψιό της μπάτσο (καλό παιδί αλλά μπάτσος) να παραδώσει στον Φομπ το φάκελο με τα στοιχεία του Μπράσιν που η ίδια είχε ετοιμάσει. Τον ανεψιό της τον έβαλε να ορκιστεί στη ζωή της μανούλας του ότι δε θα πει κουβέντα, ε του ’δωσε και ένα χαρτζιλίκι για να το βουλώσει στα σίγουρα και επίσης του θύμισε πως ξέρει για τα ντήλια που κάνει ώστε να συμπληρώνει το εισόδημα του. «Τι να κάνω βρε θεία, ένα στόματα έχω να θρέψω. Από μικρός ορφάνεψα, δε γέλασα μια μέρα, ο δόλιος δεν εγνώρισα μανούλα και πατέρα» της είπε ο ανεψιός. «Μην ανησυχείς αγόρι μου καταλαβαίνω, αρκεί να καταλαβαίνεις κι εσύ!» του είπε αυτή και ο ανεψιός κούνησε τρεις φορές το κεφάλι καταφατικά.

Δυστυχώς για την Μπέατρις, ενώ όλα φάνηκαν να δουλεύουν ρολόι, την τελευταία στιγμή, όπως είδαμε στο επεισόδιο 7, ο Φομπ και ο Μπράσιν αντί ο ένας να πάει στο χώμα κι άλλος στη φυλακή, αναγνωρίσαν την εξ αίματος συγγένεια τους. Ως γνωστό το αίμα νερό δε γίνεται αλλά ούτε και το νερό αίμα. Οι επιστήμονες ακόμα ερευνούν αυτό τον άλυτο γρίφο και το μόνο που μέχρι στιγμής έχει επιτευχθεί είναι να γίνει το νερό κρασί, από την ερευνητική ομάδα του διάσημου βιογεννετιστή Χέσους Κρίστους. «Τουλάχιστον στο χρώμα είμαστε κοντά, εις υγείαν!», είχε πει τότε ο Χέσους στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε μετά το μεγαλειώδες επιστημονικό επίτευγμα. Στη συνέχεια ο Χέσους και η ομάδα του, παράτησαν τις απόπειρες μετατροπής του νερού σε αίμα και άνοιξαν τη διάσημη βιομηχανία οίνου «JesusHollySpirits Co. Φυσικά τα κρασιά της JHS Co. είχαν χαμηλό κόστος παραγωγής αλλά ήταν κακίστης ποιότητας όπως διάφοροι γευσιγνώστες κατά καιρούς παρατήρησαν. Κανένα πρόβλημα όμως, μια και δεκάδες μαγαζιά αγόραζαν κρασί από αυτή την εταιρία και το πουλούσαν ακριβά στους αδαείς πελάτες τους.

Τι ακολούθησε μετά την αποτυχία του σχεδίου της χαροκαμένης μάνας του Φομπ και πρώην ερωμένης του υπουργού Μπράσιν, Μπεατρίς?

Τι σχέδιο κατέστρωσε η Γερτρούδη και ο Πέτκο για να εκδικηθούν τα δίδυμα Τζούντι και Τάκη, παιδιά του Μπάμι Πάμι?

Ποιος είναι ο μυστηριώδης Χίρο και ποια η σχέση του με τη Τζούντι και τον Τάκη?

Τι θα κάνει ο Μπράσιν ύστερα από την απρόσμενη συνάντηση με τον γιο και παραλίγο φονιά του, Φομπ και κατόπιν του αισχρού εκβιασμού του από τον επιχειρηματία Μπάμι Πάνι?

Θα υποκύψει άραγε ο Μπάμι Πάνι στις πιέσεις του κινεζικού ιμπεριαλισμού ή θα ορθώσει το ανάστημα του σαν τη ρωμιοσύνη?

Πόσα απίδια βάνει ο σάκος?

Που εξαφανίστηκε ο Τζων Αυλακιώτης?

Θα κωλώσει η κυβέρνηση να κατεβάσει το ασφαλιστικό ή θα μας πιάσει κότσο?

Αυτά (και ίσως λιγότερα από αυτά) τα ερωτήματα θα βρούνε τη λύση τους στη δεύτερη σαιζόν του επιτυχημένου σήριαλ «η οδύσσεια ενός απολυμένου» (γιατί ανανεώσαμε το συμβόλαιο μας με το παρόν blog). Μέχρι τότε βιώστε την αγωνία, ξαναδιαβάστε τα παλιά επεισόδια, χαρίστε τα σε αγαπημένα πρόσωπα και αποφύγετε τους πολλούς κουραμπιέδες.

End of Season ONE

[to be continued…]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 8: Αρθούρε Ρεμπώ, απόψε θα μπω, στο μεθυσμένο σου καράβι

8. Αρθούρε Ρεμπώ, απόψε θα μπω, στο μεθυσμένο σου καράβι

Ο Τάκης μόλις είχε παρκάρει τη μαύρη μερσεντές και έβλεπε στην οθόνη του κινητού τη φωτογραφία της Τζούντι. Τον καλούσε. Κλείδωσε το αμάξι και απάντησε.

-Τι έγινε?

-Τι να γίνει, ο πατέρας τον πήρε και τον εκβίασε για να περάσει το νομοσχέδιο.

-Και αυτός?

- Ο μαλάκας ο Μπράσιν μου το έκλεισε. Ακουγόταν αγχωμένος είπε πως θα μου τηλεφωνήσει αυτός…Τάκη μήπως είναι ώρα να προχωρήσουμε στο σχέδιο βήτα?

-ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ! Πρώτα να μιλήσεις με τον υπουργό, να δεις τι σκέφτεται να κάνει, να δούμε πόσο χρόνο έχουμε μπροστά μας και ύστερα θα επανεκτιμήσουμε την κατάσταση.

-Εντάξει Τάκη, πάντως δεν αντέχω άλλο…πρέπει να τελειώνουμε με τον πατέρα. Η φωνή της έσπασε. Είχε βουρκώσει.

-Ηρέμησε, ηρέμησε…όλα θα πάνε καλά, στο υπόσχομαι.

-Καλά Τάκη.

-Και σταμάτα να με λες Τάκη, δεν είναι ανάγκη να παίζουμε αυτό το παιχνίδι και μεταξύ μας. Έτσι κι αλλιώς οι αλλαγές δεν μας έβγαλαν σε καλό. Πάω για μια παρτίδα τένις. Θα μιλήσουμε αργότερα από κοντά.

-Καλά Τζούντι, σε αγαπώ.

-Κι εγώ, γεια σου τώρα.

-Γεια.

Η Τζούντι και ο Τάκης ήταν δίδυμα. Η μάνα τους πέθανε στη γέννα. Ο πατέρας τους ήταν πάντα σε δουλειές, τους έβλεπε μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές (αν δεν έλειπε σε μπίζνες τριπ) και πάντα μπέρδευε τα ονόματα τους. Τα δίδυμα μεγάλωσαν με το υπηρετικό προσωπικό του Μπάμι Πάνι, τον Πέτκο και τη Γερτρούδη. Τα δίδυμα, όπως και ο Πέτκο και η Γερτρούδη μοιράζονταν κάτι κοινό: την ορφάνια.

Ο Πέτκο ήταν ο σοφέρ, ο κηπουρός, ο μπάτλερ και ο κουβαλητής του σπιτιού. Εξαιρετικός σκακιστής και κάπως περίεργος, θα μπορούσες να τον πεις και αλαφροΐσκιωτο. Είχε μεγαλώσει με την αδερφή της μάνας του σε ένα χωριό κάπου 150 χιλιόμετρα μακριά, βορειοανατολικά της πόλης. Την μάνα του τη σκότωσαν Έλληνες μακεδονομάχοι και τον πατέρα του Βούλγαροι κομιτατζήδες. Έτσι ορφάνεψε από μικρός και μάλλον για να ξεπεράσει τα ψυχολογικά παιδικά τραύματα επιδιδόταν στη μυθοπλασία. Έλεγε ιστορίες για βρικόλακες και για αόρατες γυναίκες. Η αγαπημένη του ιστορία ήταν για ένα φίλο του που τον είχε χτυπήσει μια κοτρόνα στο κεφάλι καθώς οι δυο τους παίζανε σκάκι. Ξεκόλλησε από ένα τοίχο τον βρήκε στην καρκάλα και ο Τράικο, ο φίλος του Πέτκο, πέθανε. Καθώς προετοιμάζονταν η ταφή, ο νεκρός ξαφνικά ανασηκώθηκε, τρομοκρατώντας τους παρευρισκόμενους, που το έσκασαν τρέχοντας προς όλες τις κατευθύνσεις. Φώναξε με το όνομα του τον καρδιακό του φίλο που είχε κοκαλώσει: «Πέτκο! Πέτκο! Βγάλε με από ’δω και πάμε να συνεχίσουμε την παρτίδα, σε τρεις κινήσεις θα σου έκανα ματ!». Ο Πέτκο ισχυρίζονταν ότι ο φίλος του έζησε άλλα δέκα χρόνια και ότι όντως, ο Τράικο, σε τρεις κινήσεις του έκανε ματ . Τα δίδυμα τον κοιτούσαν πάντα με δέος όταν έλεγε την ιστορία του και ένα ρίγος ανέβαινε από τη ραχοκοκαλιά και απλώνονταν στις μικρές τους ωμοπλάτες.

«Νεκροφάνεια, αγαπητέ μου» του απαντούσε η Γερτρούδη, «Νεκροφάνεια». «Επιτέλους Πέτκο, παράτα τη μεταφυσική και αντίκρισε κατά πρόσωπο τις υλικές σχέσεις, μην τρομάζεις τα παιδιά». Ο Πέτκο, μουρμούριζε κάτι σε μια ξεχασμένη γλώσσα και έφευγε. Του την έσπαγε λίγο η Γερτρούδη εξαιτίας της ψυχρής λογικής της, αλλά τη σεβόταν και την αγαπούσε, τόσα χρόνια δούλευαν μαζί και μαζί μεγάλωναν τα δίδυμα. Άλλωστε δικά τους παιδιά δεν είχαν, ούτε είχαν παντρευτεί. Ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερη του. Γερμανοεβραία, ορφανή και αυτή, διάβαζε ακατάπαυστα όταν είχε ελεύθερο χρόνο και μιλούσε τέσσερεις γλώσσες. Η Γετρούδη ήταν η μαγείρισσα, έκανε όλα τα μαστορέματα (ηλεκτρολογικά, υδραυλικά, μερεμέτια) πιάνανε τα χέρια της και απήγγειλε από στήθους Rimbaud και ολόκληρα αποσπάσματα από τα Grundrisse. Αυτοί οι δυο ξένοι είχαν αναλάβει την ανατροφή των παιδιών και τα του σπιτιού. Τον Μπάμι τον μισούσαν, αλλά τα παιδιά τα αγάπησαν. Στην αρχή τουλάχιστον.

Παρότι οι δυο υπηρέτες έκαναν ότι μπορούσαν για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά, τα τραύματα που ο πατέρας τους, τους είχε δημιουργήσει, ήταν ανεπούλωτα. Και όλα άρχιζαν με το μπλέξιμο των ονομάτων. Τον Τάκη τον αποκαλούσε συνέχεια Τζούντι και την Τζούντι, Τάκη. Ξεχνούσε τα γενέθλια τους και δυο συνεχόμενες φορές που τα είχε πετύχει στο δρόμο κοντά στο σπίτι του να παίζουν, τα έδιωξε κλοτσηδόν, νομίζοντας πως πρόκειται για αλητάκια. Όταν έγιναν 10 ετών τα έστειλε σε ένα οικοτροφείο στην Ελβετία για να ανατραφούν με καθώς πρέπει μεθόδους και να σπουδάσουν, πράγμα που τους απομάκρυνε από την ευεργετική φροντίδα της Γερτρούδης και του Πέτκο. Η απαράδεκτη συμπεριφορά του είχε σαν αποτέλεσμα τα δυο παιδιά να γεμίσουν με μίσος για τον μοναδικό συγγενή εξ’ αίματος που διέθεταν και να μετατραπούν σε δυο άκρως κομπλεξικούς ανθρώπους. Όταν επέστρεψαν, σχεδόν είκοσι πέντε χρονών, είχαν γίνει ανυπόφοροι και απότομοι. Φίλους δεν είχαν και στον Πέτκο και τη Γερτρούδη φέρονταν απολυταρχικά και υπεροπτικά, έχοντας σβήσει κάθε γλυκιά ανάμνηση από το κοινό τους παρελθόν. Χρόνο με το χρόνο γινόταν όλο και πιο μαλακισμένα και μισούσαν όλο και πιο πολύ τον πατέρα τους, τρώγοντας παράλληλα όσο περισσότερα χρήματα μπορούσαν σε ανώφελες διασκεδάσεις και κοσμικές συναντήσεις.

Κάποια χριστούγεννα και ενώ η Γερτρούδη σερβίριζε το πλουσιοπάροχο γεύμα και ο Πέτκο γέμιζε τα ποτήρια των καλεσμένων με ακριβό κόκκινο κρασί, κατά λάθος της γλίστρησε από το μια μεγάλη πιατέλα με σολομό αλά κρεμ με σπαράγγια Βουργουνδίας, ένα κομματάκι και έπεσε πάνω στο σακάκι ενός διάσημου καλεσμένου. Την ίδια στιγμή, σατανική σύμπτωση, ο Πέτκο όντας απρόσεκτος, λέρωσε με μια σταγόνα κρασί την τουαλέτα μιας άλλης, υψηλά ιστάμενης, καλεσμένης. Ήταν ο διάσημος τραγουδιστής Μάικλ Χατζητζόν (γνωστός για τις απερίγραπτες ιδιοτροπίες του και για τη φαρμακερή γλώσσα του) και η υπουργός εσωτερικών Μαριέτα Μπατσάκη (γνωστή για την αμείλικτη αντιμετώπιση της εγχώριας τρομοκρατίας) . Αμέσως ξίνισαν την μάπα τους. Η Τζούντι και ο Τάκης, ως σωστοί οικοδεσπότες, άρχισαν να φωνάζουν και να ξεφτιλίζουν μπροστά σε όλους τους καλεσμένους, τους υπηρέτες, αποκαλώντας τους άχρηστους, ακαμάτηδες, τεμπέληδες και κακογερασμένους προλετάριους. Ο Τάκης, με ύφος αρχιεπισκόπου, πρόσθεσε πως θα τους κατακρατηθούν δυο μηνιάτικα για την άθλια συμπεριφορά τους. Οι δυο υπηρέτες έσκυψαν το κεφάλι, βράζοντας από οργή. Οι δυο λερωμένοι καλεσμένοι ψέλλισαν κάτι «δεν ήταν ανάγκη, καλά τους τα ’πατε» και αφού ακολούθησε ένα θερμό χειροκρότημα για την ένδειξη πυγμής των οικοδεσποτών, η βραδιά συνεχίστηκε χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις.

Την ίδια άναστρη νύχτα, αφού όλοι οι καλεσμένοι και οι οικοδεσπότες έφυγαν για να συνεχίσουν μέχρι πρωίας σε κάποιο σκυλάδικο, αφού ο Πέτκο και η Γερτρούδη καθάρισαν και τακτοποίησαν, έβαλαν να παίζει χαμηλά το myself when I’m real, άνοιξαν ένα 15άρι malt και γέμισαν δυο ποτήρια με πάγο, άναψαν τσιγάρο και κάθισαν αντικριστά στο σαλόνι.

-Νομίζω πως ξεχείλισε το ποτήρι, είπε η Γερτρούδη με μια θανατηφόρα ηρεμία.

-Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, πρόσθεσε με ένα ελαφρύ εκνευρισμό ο Πέτκο και ρούφηξε μια μεγάλη γουλιά από το ποτό του.

-Λοιπόν?

-Λοιπόν?

-Σε παρακαλώ, Πέτκο, μην επαναλαμβάνεις αυτά που λέω.

-Συγγνώμη. Τι θα κάνουμε?

-Έχω σχέδιο. Θα τους γαμήσουμε την παναγίτσα! είπε ξερά η Γερτρούδη και ήπιε μονορούφι το ουίσκι της…

[to be continued...]

Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 7: Αρχίζει για μας μια καινούρια ζωή

Λόγω της απεργίας των σεναριογράφων του Hollywood καθυστέρησε η προβολή του έβδομου επισοδείου. Δυστυχώς αυτοί οι αχάριστοι δε σκέφτονται το κοινό που περιμένει με αγωνία την εξέλιξη του σήριαλ. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναθέσουμε την συγγραφή αυτού του επισοδείου στον μπούμαν, ώστε να μην απογοητεύσουμε το κοινό μας.

7. Αρχίζει για μας μια καινούρια ζωή

Στην πολυτελή σουίτα, στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Χάμιλτον, ο υπουργός εθνικής οικονομίας και απασχόλησης, Μπράσιν, πεσμένος στο πάτωμα, ξαφνιασμένος αλλά και φοβισμένος, έβλεπε μπροστά του τον νίντζα, έτοιμο να του επιτεθεί. Τη στιγμή εκείνη χτύπησε το κινητό του τηλέφωνο.

-Σήκωσε το και μίλα κανονικά. Αν πεις καμιά μαλακία σε έφαγα λάχανο, είπε απειλητικά ο νίντζα.

-Μάλιστα…έκανε χεσμένος ο Μπράσιν και απάντησε το τηλέφωνο. Εμπρός?

-Εδώ Τζούντι. Μήπως μίλησες με τον πατέρα μου?

-Ναι, πριν από λίγη ώρα.

-Και?

-Και με εκβιάζει να περάσω το νομοσχέδιο άμεσα!

-Καλά είπε ο Τάκης. Μουρμούρισε η Τζούντι.

-Τι?

-Τίποτα. Τι θα κάνεις?

Ο νίντζα έκανε νόημα στον Μπράσιν να το κλείσει.

-Άκου, αυτή τη στιγμή έχω πιο άμεσα και σοβαρά προβλήματα. Θα σε πάρω εγώ μετά. Είπε ο Μπράσιν και της το έκλεισε.

Η Τζούντι έμεινε με το ακουστικό στο χέρι και σκέφτηκε «αϊ πηδήξου με κάνα νεροχύτη ρε στραβάδι» και αμέσως πήρε τον Τάκη.

-Ήρθε το τέλος σου υπουργέ, είπε ο νίντζα αμείλικτος.

-Σου δίνω τα διπλάσια από αυτά που σε πλήρωσαν για να με σκοτώσεις, έκανε απελπισμένα ο Μπράσιν.

-ΧΑ! ΧΑ! ΧΑ! ας γελάσω, γέλασε ο νίντζα. Αυτό που μου έκανες δεν ξεπληρώνεται με χρήμα. Μόνο με αίμα ξεπληρώνεται.

-Τα τριπλάσια λεφτά και είκοσι λίτρα αίμα όμικρον αρνητικό που δίνει σε όλους, συνέχισε την προσπάθεια του ο Μπράσιν.

-ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΔΙΣΤΑΚΤΕ!!! Ούρλιαξε ο νίντζα. Αυτό που μου έκανες, αυτή η αποκάλυψη πέταξε τη ζωή μου στα σκουπίδια. Γιατί ζωή είναι οι άλλοι και ζωή είναι όταν οι άλλοι σ’ ακουμπάν και όταν γυρνούν προς εσένα τα σώματα των ανθρώπων.

-Μια στιγμή, μια στιγμή…σε παρακαλώ…σε ικετεύω…θέλω να ξέρω τουλάχιστον το γιατί.

-ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΗΞΕΡΟ?!!!

-Δεν τον κάνω…ΕΙΜΑΙ. Είμαι ανήξερος…και όταν περνούσα τα μέτρα μείωσης των μισθών για να ανακάμψει η οικονομία και όταν επέκτεινα το ωράριο των καταστημάτων για να μπορούν να ψωνίζουν οι καταναλωτές και όταν συμφωνούσα να μπουν μερικές φωτιές σε δασικές εκτάσεις ώστε να προχωρήσουν τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα και όταν αύξησα τον φόρο προστιθέμενης αξίας για να σωθεί η χώρα από τα ελλείμματα και όταν παρατούσα την Μπεατρίς μένα παιδί στην κοιλιά γιατί έπρεπε να κάνω το διδακτορικό μου…ναι…ναι…ναι…χίλιες φορές ανήξερος…ΑΝΗΞΕΡΟΣ!!!

Παραληρούσε ο υπουργός κλαίγοντας με μαύρο δάκρυ

-Την ποια παράτησες? Ρώτησε ο νίντζα.

Ο Μπράσιν συντετριμμένος ψιθύρισε «την Μπεατρίς» μέσα από δάκρυα και μύξες. Ο νίντζα πάγωσε. Ύστερα με μια κίνηση τράβηξε τη μάσκα από το πρόσωπο του. Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα. Ο υπουργός σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε.

-Αυτά τα μάτια…είπε με σπασμένη φωνή.

-ΠΑΤΕΡΑΑΑΑΑ!!! Ω ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΠΗΓΑ ΝΑ ΚΑΝΩ!!!

-ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ? φώναξε ο υπουργός καταλαβαίνοντας πως αυτά τα μάτια ήταν ολόιδια με τα μάτια της γυναίκας που είχε παρατήσει.

Σηκώθηκε. Έπεσε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και φιλήθηκαν. Έσφιξε ο ένας τον άλλο και ξαναφιληθήκαν. Σε λίγο κόπασαν τα δάκρυα και τα χαμόγελα αντικατέστησαν τη συγκίνηση.

-Νόμιζα ότι ο πατέρας μου είχε πεθάνει. Η μάνα μου, μου είχε πει πως ήταν ναυτικός και στο πρώτο του ταξίδι του έτυχε ναύλος για το νότο. Κάπου εκεί το καράβι έπαθε βλάβη και το πλήρωμα πνίγηκε. Μάλιστα μου είχε δώσει και μια φωτογραφία του. Την κρατούσα πάντα κάτω από το μαξιλάρι μου.

-Αχ γιε μου, να ήξερες πόσο σε σκεφτόμουνα, τουλάχιστον τρεις φορές την βδομάδα, αλλά λόγω της θέσης μου δεν μπορούσα να είμαι κοντά σου.

-Πατέρα, πατέρα, τώρα είμαστε μαζί…πως όμως φτάσαμε μέχρι εδώ? Παραλίγο να σε καθαρίσω.

-Έλα τώρα παιδί μου μη σκοτίζεσαι με τέτοια πράματα. Σημασία έχει πως είμαστε μαζί. Θα διαλευκάνουμε το μυστήριο. Έλα κάτσε δίπλα μου. Πως σε λένε αγόρι μου όμορφο?

-Φομπ, μπαμπάκα.

-Θες μια γραμμούλα?

[to be continued...]