Μάθημα αναλυτικής μηχανικής

Καλοκαίρι. Σταθμός τρένων. Κόσμος σε κίνηση και κόσμος σε αναμονή. Ένα κύριος με μουστάκι και σχεδόν φαλάκρα, αρχίζει να παραδίδει μάθημα αναλυτικής μηχανικής, αφού πρώτα θέλει να πάρει παρουσίες. Σημειώνω το όνομα μου σε ένα κομμένο χαρτάκι και τα γράμματα μου είναι χάλια. Μια γυναίκα στο βάθος, όρθια, κρατώντας δυο μεγάλες, σκούρες μπλε τσάντες ζητάει μια διευκρίνιση για την εξίσωση Euler-Lagrange. Ο καθηγητής αντί να απαντήσει την κατσαδιάζει ζητώντας της να μιλάει  χαμηλόφωνα για να μην ενοχλεί όσους κοιμούνται. Κάποιοι κάθονται σε θρανία και άλλοι ανεβαίνουν σε μονά βαγόνια για να φύγουν. Απέναντι από το σταθμό στοιβαγμένα σκουπίδια και πίσω τους μπορώ να διακρίνω τη θάλασσα. Συνειδητοποιώ ότι έχω χάσει τη βαλίτσα μου και κάποιος μου λέει ότι το τρένο που περιμένω είναι υπεραστικό και φεύγει από άλλη γραμμή. Παρατάω το μάθημα και αρχίζω να ψάχνω τη βαλίτσα και τη σωστή γραμμή αναχώρησης. Σε έναν τοίχο είναι γραμμένο με μαύρη μπογιά: Αφήστε τα πτώματα να μαυρίσουν στον ήλιο.

Τύφλα να’χει o Γκέοργκ Χέγκελ

«Το καθολικό συμφέρον και μέσω αυτού

η κατοχύρωση των επί μέρους συμφερόντων

είναι ο καθολικός σκοπός και το περιεχόμενο του Πνεύματος αυτού,

η υπόσταση η διαρκής του Κράτους,

η Κρατική φύση του Πνεύματος

που γνωρίζει και θέλει τον εαυτό του.»

Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του

Κράτους και του Δικαίου, Κ. Μαρξ, 1844

Με αφορμή τη διάλυση ενός πανεπιστημιακού συνεδρίου, «άνθρωποι του πνεύματος» κατήγγειλαν τις πράξεις βίας και τρομοκρατίας που στρέφονται ενάντια στην δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου και των ιδεών. Είναι η δεύτερη φορά που «άνθρωποι του πνεύματος» αντιδρούν στην πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά χρόνια έξαρση βίας και τρομοκρατίας. Ποιες είναι αυτές οι πράξεις; Μήπως αναφέρονται στην δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου; Στην δολοφονική επίθεση στην Κ. Κούνεβα; Στα εργατικά «ατυχήματα»; Στους τόνους χημικών και στο ανελέητο ξύλο που ρίχνουν οι μπάτσοι; Στις συλλήψεις και τις διώξεις ανήλικων με τρομονόμο; Στην ανασφάλιστη και κακοπληρωμένη εργασία; Στην εμπορευματοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως η εκπαίδευση και η υγεία; Στην καταστροφή δημοσίων χώρων πρασίνου; Όχι όλα αυτά για τους ανθρώπους του πνεύματος, ανήκουν στην βρώμικη και αηδιαστική υλικότητα της πραγματικότητας. Αυτοί «εξοργίζονται» όταν διακόπτονται παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου ή όταν ρίχνονται αυγά, μπογιές και μερικές φάπες σε πνευματικούς ταγούς της χώρας. Αυτά είναι πράξεις καταδικαστέες που βάλλουν τη δημοκρατία μας, που διασαλεύουν την πολιτιστική ζωή του τόπου.

Ας δούμε όμως το περιεχόμενο των όσων λένε. Ισχυρίζονται ότι εκφράζουν την αντίθετη άποψη. Αντίθετη σε τι; Μια ανάγνωση των δημόσιων καταγγελιών τους αρκεί για να καταλάβει κανείς, ότι η αντίθετη άποψη που εκφράζουν είναι ταυτόσημη με την άποψη του κράτους, των πολιτικών και των μήντια. Άρα η αντίθεση τους είναι αντίθεση στα γεγονότα και τις πρακτικές της εξέγερσης:

στην κωμικοτραγική “πολιτιστική επανάσταση” των απολίτιστων, στην κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντιεξουσιαστών, στην ανομία των πρακτικών που γέννησε η εξέγερση, στις καταστροφές, σε σπίτια, σχολεία, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών…

Ξεκάθαρος σκοπός τους είναι να διατηρήσουν την αστική ομαλότητα και κανονικότητα:

Και, σε κάθε περίπτωση, καλλιτεχνικοί διευθυντές εθνικών σκηνών, ή άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο πλουσιοπάροχα επιχορηγούμενοι από τους φόρους μας, χορογράφοι, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ας θυμηθούν ότι είναι υπόλογοι και στους νόμους της τέχνης αλλά και του κοινωνικού μας συμβολαίου, που επιτάσσουν μεγαλύτερο σεβασμό στο κοινό αίσθημα, δηλαδή σε όσους, καλλιτέχνες ή μη, πιστεύουν στη δημοκρατία και τηρούν τους κανόνες της.

Η έννομη τάξη και ασφάλεια τους παρέχει τη δυνατότητα να είναι «άνθρωποι του πνεύματος» άρα οφείλουν να την υπερασπιστούν.

Συγχαρητήρια κωλογλύφτες της εξουσίας κάνετε καλά τη δουλειά σας!

Οι δημόσιες καταγγελίες των «ανθρώπων του πνεύματος» δεν είναι τίποτα παραπάνω από δηλώσεις νομιμοφροσύνης στους χορηγούς και στους εργοδότες τους και ταυτόχρονα η συνεισφορά τους στο σκηνικό τρομοϋστερίας που εδώ και λίγο καιρό έχει στηθεί σε μια προσπάθεια αναχαίτισης του φαντάσματος της εξέγερσης που στοιχειώνει την κοινωνική ζωή.

[Υ.γ. «Άνανδρο και ύπουλο χτύπημα στην καρδιά της δημοκρατίας» χαρακτήρισε την επίθεση κατά Πανούση η παράταξη Δικαιόραμα Δικηγόρων. Δηλαδή ο Πανούσης είναι η καρδιά της δημοκρατίας; Με τέτοια καρδιά η ανακοπή είναι μαθηματικά βέβαιη.]

Sorry my ass

Στο Ενωμένο Βασίλειο, πρώην διευθυντές και μεγαλοστελέχοι τραπεζικών κολοσσών, που τα αρπάξανε χοντρά, βγαίνουν και ζητάνε συγγνώμη! Μια μαλακιούλα κάνανε οι καημένοι, πήρανε μερικά ρίσκα παραπάνω, πέσανε έξω σε μερικές εκτιμήσεις, δε χάλασε κι ο κόσμος (σάματις είχαν να χάσουν τίποτα;) Τη «ζημιά» δεν πρόκειται βέβαια να την πληρώσουνε αυτοί αλλά οι «από κάτω». Το κράτος (ως συλλογικός καπιταλιστής) ας είναι καλά…θα τους ξελασπώσει.

Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί τώρα: Κάποιοι ληστεύουν μια τράπεζα και τους πιάνουν. Αν ζητήσουν συγγνώμη απαλλάσσονται από τη φυλάκα;

[ρίξτε μια ματιά στους μισθούς (+bonus)  των ατσαλάκωτων, είναι για να σου πέφτει το σαγόνι!

1 British pound = 1.1025282 Euros]

Πίσω απ’ τις βιτρίνες του κόσμου δουλεύουν καλά τα σφαγεία

ΣΦΑΙΡΑ

ΒΙΤΡΙΟΛΙ

ΓΕΡΑΝΟΣ

ΨΥΓΕΙΑ

Δεν είναι λέξεις. Είναι στιγμές του καθημερινού (ταξικού) πολέμου.

6/12/08 Η σφαίρα του ειδικού φρουρού Νώντα Κορκονόεα σκοτώνει τον 15χρονο μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.

[τι να γίνεται άραγε με αυτό το τομάρι; Μάλλον τον τιμωρούν παραδειγματικά…]

22/12/08 Το βιτριόλι στο πρόσωπο της Κωνσταντίνα Κούνεβα που έριξαν (ή πληρώσανε άλλους να ρίξουν, λίγη σημασία έχει) τα αφεντικά της (Ησαπ, Οικομετ), έχει στείλει την μαχητική εργάτρια από τη βουλγαρία στο νοσοκομείο με αναπηρίες και βαριά τραύματα. Φυσικά, το “μήνυμα” αφορούσε όσες και όσους σηκώνουν κεφάλι.

[Η αστυνομία «ψάχνει» ακόμα τους ενόχους. Πιθαναλογούν ότι πρόκειται για «ερωτικό» έγκλημα. Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.]

5/02/09 Βραχίονας γερανού αποκολλάται, για “άγνωστους λόγους”, και λιώνει τον εργάτη Βλαδίμηρο Μαμπεντζίδη στο εργοτάξιο του μετρό, στο σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης. Η Θεμελιοδομή Α.Ε., μέλος τη κοινοπραξίας εταιριών που πήραν την εργολαβία, ισχυρίζετε ότι ποτέ δεν έχει συμβεί τέτοιο εργατικό ατύχημα εδώ και 35 χρόνια.

[Τέτοιο εργατικό ατύχημα δεν έχει συμβεί. Συμβαίνουν αυτά μωρέ, δεν φταίει κανείς, ατύχημα ήταν, όπως και στο Πέραμα, όπως και στα έργα του μετρό της αττικής (στην εργολαβία είναι και πάλι μπλεγμένη η Θεμελιοδομή), όπως και στα ολυμπιακά έργα, όπως…]

5/02/09 Σε ψυγεία έκρυψαν ανασφάλιστες εργάτριες σε κονσερβοποιία της Νάουσας κατά τη διάρκεια ελέγχου της Επιθεώρησης Εργασίας. Αυτό κατήγγειλε ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλλικού Κέντρου Νάουσας, ο οποίος συνόδευε το κλιμάκιο της Επιθεώρησης και κατάλαβε ότι στα ψυγεία ήταν κλεισμένες εργάτριες. «Δεν αποκάλυψα στους υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας αυτό που συνέβαινε, γιατί είναι σίγουρο ότι αν έβγαιναν από τα ψυγεία θα έχαναν τη δουλειά τους. Όταν βγήκαμε από το εργοστάσιο πήρα αμέσως τηλέφωνο τους εργοδότες, τους ενημέρωσα ότι ο κίνδυνος πέρασε και τους ζήτησα να βγάλουν αμέσως τις γυναίκες από τα ψυγεία», είπε ο κ. Τσίτσης, πρόερδος του ΕΚΝ.

[Δηλαδή καλύτερα να σου παγώσει το αίμα παρά να χάσεις τη δουλειά σου, ε Τσίτση; Καλά που πήρες τηλέφωνο στους εργοδότες για να τις βγάλουν, αφού φύγατε, γιατί μπορεί και να τις ξεχνούσαν μέσα…Τί ήρωας!]

Ne travailler jamais*

κι όμως όλα τα αφιερώματα που πέτυχα για το Μάη του 1968, από τα “Νεα” (τα οποία είχαν ολόκληρη ειδική έκδοση-αφιέρωμα) μέχρι την “Γαλέρα” και την “Ελευθεροτυπία” δεν είχαν τα παραπάνω συνθήματα, όπως ούτε και το υπέροχο: “η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει όταν ο τελευταίος γραφειοκράτης κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου καπιταλιστή!” [τυχαίο θα είναι βρε]

υ.γ. και ο βουλευτής των πρασίνων, ο “κόκκινος” Ντάνι βγάζει βιβλίο με τίτλο “forget 68″, ε ρε γλέντια…

*μη δουλεύετε ποτέ

(στη φωτό: κατάργηση της αλλοτριωμένης εργασίας)

Για να βγω από την υποχρέωση…

…και επειδή ο Αρσέν κάθε τόσο μου τηλεφωνάει σε ακατάλληλες ώρες ρωτώντας αν απάντησα στο ερωτηματολόγιο. Ορίστε λοιπόν:

Όνομα: Ψεύτο Φούφουτος

Γενέθλια: 32 Ιουβίου του 2078

Ζώδιο: Αρκούδα

Χρώμα μαλλιών: Τυρκουάζ

Χρώμα ματιών: Υπέροχο

Έχεις ερωτευθεί ποτέ: Ντα

Μουσική που ακούς: Αυτή τη στιγμή ακούω μια ανθολογία τραγουδιών του Στέλιου καζαντζίδη, αλλά μαρέσει και ο Charlie Mingus.

Χαρακτήρας Disney: Μου άρεσε ο Κύρος Γρανάζης, (αλλά δεν “πιάνουν” τα χέρια μου)

Ποιος φίλος/φίλη μένει πιο μακριά: Ο Γκανιάν

Πρώτο πράμα που σκέφτεσαι όταν ξυπνήσεις: Αναλόγως με το τελευταίο όνειρο

Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Ένα χάρτη με τις σκουληκότρυπες του χωροχρονικού συνεχούς.

Τι έχεις στον τοίχο σου: τη μάνα του Τσε Γκεβάρα στην γνωστή πόζα του Τσε Γκεβάρα.

Τί έχεις κάτω από το κρεβάτι σου: έξι νάνους και ένα κακγουρώ.

Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Θα όπλιζα το 45άρι που και θα έβγαινα να κυνηγήσω πεταλούδες

Αγαπημένος αριθμός: Η τετραγωνική ρίζα του δυο

Αγαπημένο όνομα: Χάνα Ισά Σαλίμ Αμπντάλ Αγιούπ

Χόμπι: Στον δεύτερο μένει μια γριά, στον ελεύθερο χρόνου μου τις κάνω πλάκες. Μεταμφιέζομαι και εμφανίζομαι μπροστά της πότε σαν τεχνικός του ΟΤΕ, πότε σαν υδραυλικός, πότε σαν Μάρτυρας του Ιεχωβά, πότε σαν πλασιέ δονητών, πότε σαν παπάς της ενορίας. Καταγράφω τις αντιδράσεις της και ετοιμάζω ένα βιβλίο αφιερωμένο εξολοκλήρου σε αυτήν.

Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα: στην κουζίνα να μαγειρεύω, αλλά κάθομαι και γράφω αυτές τις παπαριές.

Μία ευχή για το μέλλον: εύχομαι να μην μου ξαναστείλεις τέτοιες μαλακίες παλιόΛούμπεν.

Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στον χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες: Αφού σου είπα ότι έχω το χάρτη με τις χωροχρονικές σκουληκότρυπες, πάω όπου γουστάρω.

Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Τέσσερα εκατομμύρια ευρώ

Αγαπημένο λουλούδι: δεν τα πάω καλά με τα λουλούδια εκτός αν καπνίζονται.

Αγαπημένη σειρά: η Fourier

Αγαπημένη ταινία: Μάντεψε τι κάνω τα βράδια

Αγαπημένο τραγούδι: Η Γκιουλμπαχάρ

Αγαπημένο βιβλίο: Ονειροκρίτης

Αγαπημένο ζώο: Αετόστ

Αγαπημένο ρούχο: Σωβρακοφανέλα

Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Βάσια Χατζηπαναγής

Αγαπημένο φαγητό: Δεν είμαι ρατσιστής, δεν κάνω διακρίσεις

Με ποιόν χαρακτήρα καρτούν ταυτίζεσαι: με τον επιθεωρητή Κλουζώ

Κακή συνήθεια: μεταμεσονύκτιες τηλεφωνικές φάρσες

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Είμαι αργόστροφος

Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Είμαι αργόστροφος

Συνηθισμένη ατάκα: Τι στο διάολο είναι το βαρούλκο?

Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Να κάαααααααθομαι!

Μεγαλύτερος φόβος: Το σκόρδο (με πρήζει)

Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια είναι: Χρήσιμα να τα εκπαιδεύεις να σου κάνουν διάφορες δουλειές. Για παράδειγμα είχα ένα γάτο, άριστα εκπαιδευμένο. Όταν ξυπνούσα ερχόταν και χτυπούσε την πόρτα και έτρεχε στο ψυγείο για να του βάλω φαί. Επίσης όταν έλειπε ο συγκάτοικος, παίζαμε σκάκι με το γάτο. Και ξέρει σκάκι? Θα ρωτήσετε. Αρχίδια ξέρει 25-4 ήταν το σκορ. Μετά έφυγε να βρει την τύχη του με ένα εμπορικό. Γάτε που πας? (του λέω). Φίλε θα πάω στα καράβια. (μου είπε)

Δεν καλώ κανένα όχι γιατί είμαι αντικοινωνικός αλλά είναι εντελώς μαλακία το ερωτηματολόγιο. Α, ρε Αρσένιε…

Δήλωσις

Αρνούμαστε να συνεχίσουμε την αναπαραγωγή του αισχρού, ανάγωγου και μεταδοτικού, ώσαν ιό γρίπης, παίγνιου στην παγίδα του οποίου αποπειράται να μας ρίξει ένας παλιός και άσπονδος εχθρός: ο αληθινός φούφουτος ή κατά κόσμον Arsene Lumpen. Ο κύριος αυτός, πέραν από την συστηματική συκοφαντία του παρόντος φιλήσυχου μπλογκ, δεν έχει να υποδείξει κάποιο άλλο έργο.

[Ε ναι λοιπόν, δεν έχουμε βιβλία στο σπίτι, μόνο κάτι περιοδικά από εφημερίδες. Εντάξει? ικανοποιήθηκες τώρα?]

Πως να πετύχετε την ευτυχία (η ιστορία της Μ.)

η παρακάτω ιστορία (μαζί με τη φωτό) έφτασε στα χέρια μου μέσα από ακαθόριστες και μυστήριες συνθήκες. Ξυπνώντας ένα πρωι τη βρήκα πάνω στο γραφείο μου μαζί με ένα σημείωμα: Αν θέλεις τη δημοσιεύεις αλλιώς έχει κι αλλού πορτοκαλιές…με αγάπη Σ.

Η Μ. ήταν ένα κοριτσάκι, που προσπαθούσε να είναι γεμάτο χαρά για ζωή. Σε όλη της την παιδική ηλικία πάσχιζε-χωρίς κανένα αποτέλεσμα- να βρει μια θέση στον ήλιο, κάτι που να την κάνει σαν τα άλλα παιδάκια (ανέμελο και ηλίθιο), κάτι που να φωτίζει τις μέρες της και να της δίνει ένα λόγο να ξυπνάει το πρωί. Έπαιζε λυσσασμένα, μελετούσε σκληρά, έμαθε μουσική, χορό και ξένες γλώσσες, απέκτησε πολλούς φίλους(κάτι βαρετούς μαλάκες συμμαθητές και κάτι κοπρίτες από το πάρκο της γειτονιάς), αγωνιώντας να βρει το νόημα της ζωής…..

Δεν το βρήκε, και έτσι στην εφηβεία κατέληξε-με μεγάλη σιγουριά-πως το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι αυτό που έκανε μέχρι τότε ανελλιπώς: να βαριέσαι. Συνειδητά σταμάτησε να μελετάει σκληρά, να μαθαίνει χορούς και μαλακίες(το παιχνίδι είχε ήδη σταματήσει γιατί της ήρθε περίοδος), απέκτησε ακόμη περισσότερους φίλους(αρσενικούς κυρίως) και το ’ριξε στο ποτό και στο κάπνισμα , προσπαθώντας να ξεχάσει. Ξεχνώντας και μεγαλώνοντας, αναθεώρησε το προηγούμενο συμπέρασμά της περί βαρεμάρας, και το μετέτρεψε στο ότι το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι σεξ.

Προς το τέλος της εφηβείας , και αφού είχε βαρεθεί πλέον και το σεξ, η Μ. κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη της, μιας και οτιδήποτε πλημμύριζε τους άλλους με ευτυχία, την άφηνε παγερά αδιάφορη, για να μην πούμε ότι την έκανε να πλήττει θανάσιμα. Θεωρώντας την πλειοψηφία των συνομηλίκων της επιεικώς ανώριμους, ξεκίνησε να συναναστρέφεται κάτι πουρά και έτσι ήρθε στη ζωή της η πολιτική. Της εξήγησαν -και κατάλαβε- ότι για όλα φταίει το σύστημα, η πουτάνα η κοινωνία, μάνα γιατί με γέννησες και τέτοια, και πείσθηκε ότι ο κόσμος μπορεί ν αλλάξει, μπορούμε εμείς με τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας να κάνουμε μπου στους κακούς και να ’ρθουν τα πάνω κάτω. «Καλύτερα πάνω» σκέφτηκε και ρίχτηκε στον αγώνα. Συζητήσεις, πορείες, διάβασμα, ακτιβισμοί, σκατά, τίποτα δε γινότανε , «μαλάκες είναι κι αυτοί», σκέφτηκε η Μ., «αν άλλαζε ο κόσμος, δε θα ’χαν φτάσει στα 50 να περιμένουν ακόμα. Θα περάσω στο πανεπιστήμιο».

Διάβασε, πέρασε , βρήκε κι ένα γκόμενο, βρήκε και μια δουλειά, πήρε πτυχίο, έδιωξε το γκόμενο, της έμεινε η δουλειά, όλοι ήταν χαρούμενοι, αλλά η δουλειά είναι μαλακία, κι έτσι η Μ. πεπεισμένη πλέον ότι πρέπει να περάσει σε μια άλλη διάσταση για να γίνει χαρούμενη, δοκίμασε τις αντοχές της, παράτησε τη δουλειά, ξαναδιάβασε και ξαναπέρασε-σε άλλη σχολή φυσικά- επιδιώκοντας τη νιρβάνα. Επειδή το πέρασμα ήταν σε άλλη σχολή και όχι σε άλλη διάσταση (όπως είχε ελπίσει η Μ. μετά από ένα εντελώς μεθυσμένο παραλήρημα), το αίσθημα του κενού διογκώθηκε και εμπλουτίστηκε με άγχος.

Προσπαθώντας να ξεφύγει από όλα αυτά, η Μ. επέστρεψε στις βάσεις: ξύδια , τσιγάρα, σεξ(ψέματα και βιντεοταινίες), βρήκε ακόμη έναν γκόμενο, και το πήρε απόφαση ότι η ζωή είναι μια σκέτη μελαγχολία γεμάτη επαναλήψεις . Μέχρι που μια μέρα, βαδίζοντας σκυθρωπή προς το κάτεργο στο οποίο σύχναζε, είδε το φως. Είδε ένα κίτρινο αστεράκι σε μαύρο φόντο να της χαμογελάει(ναι, το αστεράκι!). Ένιωσε τρομερή οικειότητα με αυτό το ουράνιο σώμα και διαβάζοντας ακριβώς από κάτω ένιωσε αγαλλίαση : «Πώς να πετύχεις την ευτυχία?»….

Ήταν μέχρι να το δει γραμμένο. Όλα φωτίστηκαν μέσα της. Η απάντηση ήρθε πηγαία, σα να υπήρχε πάντα εκεί και να περίμενε την κατάλληλη στιγμή : «ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΛΟ ΣΗΜΑΔΙ». Αυτό ήταν που έψαχνε από τότε που θυμόταν τον εαυτό της…Έκανε μεταβολή, πήγε σε ένα γνωστό της μαλάκα σεκιουριτά που της την έπεφτε καιρό , και αφού του έκανε τσιμπούκι για να τον αποβλακώσει εντελώς , καβάτζωσε το όπλο του και κατευθύνθηκε προς το κάτεργο.

Πρώτη φορά ένιωθε αυτό το σκίρτημα στο στομάχι(οι άγγλοι το λένε πεταλούδες).Όση ώρα περπατούσε σκεφτόταν αν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που ανέκαθεν την περιέβαλαν είχαν τόσο καλό σημάδι και γι αυτό ήταν τόσο κλασμένοι από τη χαρά τους. Κατέληξε πως δεν μπορούσαν να πλησιάσουν καν την ουσία του πράγματος (ως ηλίθιοι) , αφού ούτε το αστεράκι είχαν δει, ούτε είχαν ποτέ αναρωτηθεί γιατί πιάνουν χώρο σε αυτόν το μίζερο κόσμο. Έπρεπε κάποιος να τους δείξει, όμως , πώς γίνεσαι πραγματικά ευτυχισμένος…..

Μπήκε στο κάτεργο γελώντας δυνατά (χα .χα .αφού είμ εγώ παιδί…) .

Ο πρώτος ήταν ένας καθηγητής που γινόταν χαρούμενος πατώντας τους άλλους στο πάτωμα , αφού τους είχε ρουφήξει το αίμα . Ξαφνιάστηκε ,αλλά για λίγο, γιατί σχεδόν ακαριαία η σφαίρα διαπέρασε το σκατοκέφαλό του , το οποίο και πασαλείφτηκε σε όλον τον από πίσω τοίχο. Η Μ. γελώντας πάντα, δοκίμασε λίγο από το αίμα του για να διαπιστώσει αν ο τύπος ήταν ποτέ ζωντανός (δεν ήταν, είπαμε ρουφούσε αίματα, δηλ. βρικόλακας). Το αίμα του ήταν παγωμένο.

Η δεύτερη ήταν μια συνδικαλίστρια που οργάνωνε τις απεργίες για να παίρνει το κόμμα της ψήφια (επαναστατικό το κόμμα σου Τσούλα μου) και μετά προέτρεπε τους συναδέλφους της να μην απεργήσουν για να μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι . Αυτή δεν είχε καν αίμα.

Σειρά είχε μια παρδαλογκόμενα που έφτανε σε οργασμό τοποθετώντας στρας σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος και των ρούχων της μπορούσαν να δουν οι άλλοι. Η Μ. την είδε και θόλωσε. «Παρ τα μωρή ντισκομπάλα» ,φώναξε μέσα σε ντελίριο γέλιου, «γαμώ την παγιέτα σου μέσα». Από το σημείο που τη βρήκε η σφαίρα άρχισε να τρέχει χρυσόσκονη…

Τελευταίος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικός έμεινε ο Βεζύρης . Ο συγκεκριμένος τύπος ηδονιζόταν και μόνο στην ιδέα να παίρνει τη θέση του καθηγητή –βαμπίρ. Τώρα που ο βρικόλακας είχε πια πεθάνει, ο ηλίθιος ήταν πιο κοντά στη μαλακισμένη ευτυχία του. Από το δικό του κεφάλι βγήκαν σκατά.

Η Μ. εγκατέλειψε το κτίριο εκτελώντας μια σειρά από τροχούς, μεταξύ των οποίων πετούσε το όπλο στον αέρα και το ξανάπιανε(κατάλοιπα της ενόργανης), ενώ κόντευε να πνιγεί από παροξυσμούς γέλιου. Το μάτι της είχε γυαλίσει για τα καλά από την ευδαιμονία. Πήγε σπίτι, γάμησε τον γκόμενό της 5 απανωτές φορές, τον πήρε και πήγαν σε μια παραλία , μαζί με το αστεράκι από την αφίσα (το είχε κολλήσει στο βράχο για να φωσφορίζει το βράδυ…). Πήρε και το όπλο μαζί για να εξασκείται στο σημάδι, από φόβο μην την ξαναπατήσει και μείνει πάλι χωρίς χαρά….

Κι έτσι, ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα….

Δικό σου

 

 

 

Σε θυμάμαι να έρχεσαι

καταιγίδα ντυμένη ελαφρά

Να ακουμπάς ογκώδη βιβλία πάνω στο τραπεζάκι

Ζητάς να σου φτιάξω καφέ

Καπνίζεις σα φουγάρο

Δεν πρόκειται να πω μαλακίες σαν το Ζιώγαλα

«μην ξαναρθείς απ’ τη δουλειά δεν το αντέχω»

Σταρχίδια μου η ζημιά και το αφεντικό επίσης

Και οι πελάτες ποσώς με ενδιαφέρουν

Παρατηρώ τα υπέροχα μακριά σου δάχτυλα

Επιμηκύνονται και με τυλίγουν

Ίσως να φταίνε τα παραισθησιογόνα

φιλιά που μου έδωσες χθες βράδι

Σου φέρνω τον καφέ

Βρίζεις

Εξετάσεις- υπογραφές – παρουσίες – διάβασμα

Άμισθη εργασία μου λες

είσαι έτοιμη να εκραγείς

Καλύτερα όχι

Θα το πάρουν για τρομοκρατική επίθεση

Καλύτερα να περιμένεις να σχολάσω

να εκραγείς καθώς αγκαλιαζόμαστε

Υποτίθεται ότι γράφω για να σου ευχηθώ

Κλείνεις τα είκοσι οκτώ

Μα δεν έχω ευχές

Μόνο αγάπη έχω για σένα

οδόφραγμα στο χρόνο

κι έτσι η καθημερινότητα ομορφαίνει

 

Οι συνέπειες της διαφήμισης

Μπαίνει στο σπίτι

-Μου μυρίζει θαύμα γεύση, μου μυρίζει θαύμα γεύση! Με Νέα Στρυχνίνη έπλυνες?

-Ναι γιατί κάνει τα τζάμια αόρατα και ευωδιάζει η χέστρα!

-Αχ, πόσο λατρεύω το χρώμα των μαλλιών μου!

-Και ’γω φόρεσα μια νέα ειδική σερβιέτα με προωθητικά αέρια…δες πετάω…ΩΧ!

Χτυπάει το κεφάλι της στο ταβάνι

-Μην ανησυχείς θα λουστείς με σαμπουάν μπύρας και θα δεις.

Της χαϊδεύει το τραύμα

-Αχ είναι μεθυστικό, χθες ήπια δυο μπουκάλια.

Ανοίγει τα ρουθούνια της και ρουφάει.

-Α, γι’ αυτό έχεις τόσο αστραφτερό χαμόγελο?

-Ναι, αγόρασα το νέο επαναστατικό σπρέι για μύκητες ποδιών.

-Τέλεια, τώρα θα κλάνεις και θα μυρίζει μέντα και ινδοκάρυδο.

-Πόσο μ’ αρέσει ο καινούριος σου ηλεκτρικός αρχιδοξύστης με ευκολία στο χειρισμό και εγγυημένη απόδοση.

-Μόνο 9.999.999,9999 ευρώ σε 25 εκατομμύρια δόσεις, με κυμαινόμενο επιτόκιο. Τώρα είμαι σίγουρος για τον ανδρισμό μου.

Καμαρώνει

-Τι υπέροχος αυτό ο σκελετός σου από ανοδιωμένο αλουμίνιου!

-Χρυσή μου ζηλεύω το ενσωματωμένο σύστημα υδρορροής σου!

-Ναι μωρό μου. Πρόσφατες κλινικές μελέτες έχουν καταλήξει ότι η προσπάθεια απώλειας βάρους μπορεί να ενισχυθεί σημαντικά αφαιρώντας μερικά άχρηστα οστά από τους μηρούς και τα πλευρά!

-Υπέροχα, αυτό σημαίνει πως θα έχεις και αθόρυβη λειτουργία. Καμιά φορά χρειάζεται να συνδυάζεις τη συμβατικότητα με την πρόοδο

Περπατάει και δεν ακούγεται τίποτα

-Βασίζεται στην πρωτοπορία της βιομηχανικής διέγερσης που γυμνάζει το σώμα, ενδυναμώνοντας το μυϊκό σύστημα και μειώνει το περιττό λίπος.

-Θεέ μου, αυτό είναι ιδανικό για μασάζ και χαλάρωση σε ελάχιστο χρόνο!

-Εξαφανίζει και το τοπικό πάχος από τους λοβούς των αυτιών!

Πιάνει τα αυτιά της

-Τέλεια, τώρα το απόλυτο στην κουζίνα μας είναι εφικτό!

Χαμογελάει ικανοποιημένος

-Αγάπη μου αφού το ξέρεις, ποτέ δεν είναι αργά να φροντίσουμε για τη σύνταξη μας. Αποταμιεύουμε το μισό μισθό μας κάθε μήνα και έτσι εξασφαλίζουμε την ποιότητα ζωής που επιθυμούμε για το μέλλον και έχουμε και δυνατότητα υπεραποδόσεων!

-Σε λατρεύω, πόσο έξυπνη είσαι αλλά και εγώ μας σκέφτηκα. Με το επενδυτικό-συνταξιοδοτικό πρόγραμμα χαρίζω στον εαυτό μου και στην αγαπημένη μου, ένα ξεχωριστό δώρο. Έχει και δυνατότητα είσπραξης του ποσού και με τη μορφή σύνταξης αλλά και προνομιακό μηχανισμό μνήμης των αποδόσεων!

Αγκαλιάζονται

-Πάμε να ξαπλώσουμε γλυκέ μου στο καλύτερο στρώμα στον κόσμο. Με χρήση φυσικών υλικών σε πέντε επίπεδα! Εξαιρετική ελαστικότητα!

-Πάμε, όμως είναι αναμφισβήτητα νόστιμο και ποιοτικό?

Υπάρχει αμφιβολία στο βλέμμα του

-Μα τι λες καλέ μου. Καταρρίπτει έναν μύθο: η γυναικεία τριχόπτωση δεν είναι πλέον ταμπού. Φαντάσου και θέρμανση και ψύξη και καθαρισμό αέρα για ολόκληρο το σπίτι σε τιμή που δεν φαντάζεσαι.

Τον καθησύχασε

-Ε, τότε ας μη χρονοτριβούμε. Μόνο να πάρουμε λίγα Hapi Plus με 124 βιταμίνες, 564 μέταλλα και ιχνοστοιχεία και το συνένζυμο Κ08 για να έχουμε μια ισορροπημένη διαστροφή πλούσια σε ασύρματο εξοπλισμό, εκχυλίσματα βήτα-καροτίνης και πεντάθυρο αμάξωμα.

-Ω, ζουζούνι μου πάντα σκέφτεσαι τα δυσάρεστα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης αλλά έχω αντικαταστήσει το θερμοστάτη χώρου με ένα ζευγάρι πολυεστιακά γυαλιά και δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς.

Εκπλήσσεται

-Μα πως τα προλαβαίνεις όλα αγάπη μου?

-Αχ, χαζούλη. Ξεχνάς πως έχω τεράστια αντοχή σε ανεμοπίεση και ανοιχτό αυτόματο μηχανισμό, ορατό και από τις δυο όψεις?

-Είσαι τέλεια!

Την φιλάει

Είναι ευτυχισμένοι