Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 6: Παλιά φωτογραφία

26 11 2007

6. Παλιά φωτογραφία

1968.jpg

Στο σπίτι του Φομπ η τηλεόραση έπαιζε εκκωφαντικά, ώστε η Μπεατρίς, η μάνα του Φομπ, να μπορεί να την ακούει από την κουζίνα όπου ετοίμαζε μια ψυχεδελική σούπα. Πάνε χρόνια από εκείνο το ταξίδι στην Ταγγέρη όπου ένας γέρος Βέρβερος της είχε διδάξει αυτή τη συνταγή. Με απλά υλικά έφτιαχνε μια υπέροχη ψυχεδελική σούπα που όσο να πεις βοηθούσε την Μπεατρίς να αντέξει την μίζερη καθημερινότητα: μια βαρετή οκτάωρη δουλειά γραφείου, δουλειές του σπιτιού, δυο τρεις φίλες από τα παλιά (τώρα πια συζητάνε μόνο για τα παιδιά τους, για το πια δεκαετία του περασμένου αιώνα είναι τώρα της μόδας και για τα καταπληκτικά ρούχα που μόλις αγόρασαν), λίγες διασκεδάσεις και ένας γιος εντελώς απογοήτευση, σκέτο μαλακομπούκωμα.

Η τηλεόραση έπαιζε τις μεσημεριανές ειδήσεις, αλλά η Μπεατρίς δεν πρόσεχε, ήταν συγκεντρωμένη στη σούπα. Δεν έπρεπε να παραβράσει, γιατί θα καταστρέφονταν τα συστατικά και μετά άντε να την ακούσεις. Άλλωστε στις ειδήσεις τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Ποια μέτρα ετοιμάζει η κυβέρνηση, μεγάλη απειλή βροχοπτώσεων, χαλασμένα κρέατα από το εξωτερικό, αυξήθηκε ο αριθμός των μυγών, μεγάλη δωρεά φιλάνθρωπου επιχειρηματία, εγκλήματα της διπλανής πόρτας, μακάβριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…και αλλά τέτοια που η Μπεατρίς είχε ξανακούσει με την ίδια στωική βαρεμάρα. Ώσπου μια είδηση από τα διεθνή έλεγε κάτι για το Παρίσι. Η Μπεατρίς παράτησε τη σούπα και έτρεξε στο σαλόνι. Απεργίες στις συγκοινωνίες, διαδηλώσεις φοιτητών, μπλοκαρίσματα δρόμων, σε 400 εκατομμύρια ευρώ ανέρχονται οι οικονομικές ζημιές δήλωνε η υπουργός οικονομικών, ενώ ο αρχηγός του κράτους (μια κοντή μαλακισμένη σκατόφατσα, σκέφτηκε η Μπεατρίς) έδινε απλόχερα υποσχέσεις ώστε να σταματήσουν οι αντιδράσεις…Η Μπεατρίς στεκόταν όρθια, παγωμένη μπροστά από την οθόνη. Σα να κοιτούσε αλλά και σα να μην κοιτούσε, κοιτούσε αλλά δεν έβλεπε, σα να κοιτούσε κάπου πέρα από την οθόνη, σα να είχε σχίσει το παρόν και βρισκόταν κάπου αλλού, σα να είχε καταφέρει μέσω μια χωροχρονικής σκουληκότρυπας να ταξιδέψει στο παρελθόν, σαν το αμόκ της μηχανής σου.

Η είδηση τέλειωσε, ακολούθησε η επόμενη που αφορούσε μια φοβερή επιστημονική ανακάλυψη του Διεθνούς Ερευνητικού Ινστιτούτου ¨Μαρκ&Όμπραξ¨ : «Πέρδεται η αμοιβάδα!», δήλωνε περιχαρής η πρωτοπόρος επιστήμονας Μαγ Οσισέ, η οποία ξόδεψε δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια μελέτης και έρευνας για να στηρίξει αυτή τη συνταρακτική της ανακάλυψη. «Πέρδεται με κάποιο ιδιαίτερο τρόπο?», ρώτησε ο δημοσιογράφος. «Ναι, είναι εντυπωσιακό! Πέρδεται με περιοδικότητα 1 κλανιά ανά 274 ημέρες, 2 ώρες, 42 λεπτά και 12 δεύτερα!», τόνισε η επιστήμονας. Η ανακάλυψη αυτή –σχολιάζουν οι ειδικοί- θα επιφέρει τεράστιες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις. Ακολουθούν αθλητικά.

Η Μπεατρίς πάτησε το Off. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει. Ξεκόλλησε από το χωροχρονικό της τριπάκι και έτρεξε προς το σκρίνιο. Έπεσε στα γόνατα. Άνοιξε τα κάτω ντουλάπια, μετακίνησε μερικά κουτιά, πέταξε δίπλα της πέντε έξι φακέλους και έβγαλε ένα κοντόχοντρο σημειωματάριο. Τον άνοιξε και από μέσα του χύθηκε μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Παρίσι, 1968. Στη φωτογραφία η Μπεατρίς, όρθια, να μιλάει σε ένα κατάμεστο χώρο, μάλλον αμφιθέατρο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από πίσω της. Δεν φαίνεται το πρόσωπο της, αλλά είναι αυτή.Έχει σηκωμένο το αριστερό χέρι σα να κρατάει το κεφάλι της. Το σώμα της νέο, ζωντανό. Γύρω της όρθιοι. Aνολοκλήρωτες μορφές, μέλη και πρόσωπα, αγνώστων ανδρών και γυναικών. Στο βάθος ένας εξώστης γεμάτος ανθρώπους που μοιάζει να ξεχειλίζει και να γεμίζει όλο το χώρο μέχρι το μπροστά μέρος της φωτογραφίας. Και αυτή, σαν να την έχει σηκώσει η άνωση του ρευστού πλήθους διακρίνεται δεξιά, ψηλότερα από τους άλλους.

Η Μπεατρίς είχε πάει στο Παρίσι, ένα χρόνο πριν τραβηχτεί η φωτογραφία, για σπουδές στην αρχιτεκτονική. Εκεί μπλέχτηκε στο κίνημα. Εκεί γνώρισε και τον Μπράσιν, μερικούς μήνες μετά τις ταραγμένες μέρες του Μάη. Αυτός τελείωνε τις σπουδές του στα οικονομικά και της μιλούσε φλογερά για την κοινωνική επανάσταση και αυτή του έλεγε για φωτεινές νύχτες. Τα φτιάξανε, πήγαν ταξίδι στην Ταγγέρη, πηδήχτηκαν και η Μπεατρίς έμεινε έγκυος. Ο Μπράσιν εξαφανίστηκε από προσώπου γης όταν το έμαθε, ο καπότας. Η Μπεατρίς αναγκάστηκε να παρατήσει τις σπουδές και «γύρισε με ένα μούλικο», όπως είπε ο πατέρας της. Βρήκε μια μαλακισμένη δουλειά γραφείου, την βοήθησε η μάνα της με το παιδί και επιβίωσε.

Πολλά χρόνια μετά, είδε σε μια εκπομπή τον Μπράσιν να φιγουράρει. Ένας δαιμόνιος ρεπόρτερ της κλάσεως του Πίκου Απίκου, του έπαιρνε συνέντευξη. Ο Μπράσιν, ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής, εξηγούσε την αναγκαιότητα για ριζική αλλαγή του κοινωνικού γίγνεσθαι, την οποία μόνο το κόμμα του μπορούσε να πραγματοποιήσει (ήταν δυο μήνες πριν τις εκλογές):

-Εκπαίδευση, ασφάλιση, υγεία, πρέπει να αναδιαρθρωθούν ριζικά. Όλα αυτά είναι δικαιώματα του ατόμου, τα οποία το άτομο πρέπει να βρίσκει ελεύθερα στην αγορά, όπως ακριβώς και το δικαίωμα του στην εργασία. Πρέπει να εφαρμόσουμε την αξιοκρατία, που τόσα χρόνια παραμένι απλό ευχολόγιο. Το ΑΤΟΜΟ που εργάζεται, που προσφέρει, που συντελεί στην ανάπτυξη του τόπου (έλεγε με έμφαση ο Μπράσιν) δικαιούται να απολαμβάνει τα δικαιώματα στην υγεία, στην ασφάλιση και στην εκπαίδευση. Έναντι του ατόμου που παρασιτεί, που δεν προσφέρει, που ταλαιπωρεί τους συνανθρώπους του και κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Διότι μας δένει τα χέρια μια απαρχαιωμένη και σάπια νομοθεσία, ένα σύνολο ξεπερασμένων σχέσεων στις οποίες πρέπει να βάλουμε βαθιά το μαχαίρι.

Ο Μπράσιν έγινε υπουργός. Η Μπέατρις σκέφτηκε να κάνει κάτι, αλλά ένας δικηγόρος φίλος της, της είπε ότι είναι χαμένη υπόθεση. Θέλει πολλά λεφτά για να καταφέρουμε να κάνουμε τον υπουργό να δώσει σπέρμα για να ταυτοποιήσουμε το DNA

-…και άντε και το πήρες, το σπέρμα, ιστορία ολόκληρη να τα βρουν οι εργαστηριακοί που θα μισθώσουμε εμείς και θα βάλει και αυτός…Τρέχα γύρευε…της είπε ο δικηγόρος.

Έτσι η Μπεατρίς έμεινε με την πίκρα και φυσικά με το γιο, το σκέτο μαλακομπούκωμα.

Μέχρι εκείνη τη μέρα όμως. Εκείνη τη μέρα που αυτή η είδηση από το Παρίσι, την έκανε να θυμηθεί το παρελθόν, τον πόθο για εκδίκηση που έμενε άσβηστος τόσα χρόνια μέσα της.

Σωριασμένη στο πάτωμα, κρατώντας στα χέρια της την παλιά φωτογραφία, με τα μάτια δακρυσμένα αλλά γεμάτα οργή, κοίταξε στο πίσω μέρος της φωτογραφίας και διάβασε (από μέσα της):

Τίγρη, τίγρη φλογίζεσαι αστραφτερά

Στα δάση τα νυχτερινά

ποιο χέρι αθάνατο? Ή ποιο μάτι?

Μπορεί να σχεδιάσει

την έμφοβή σου συμμετρία


Η κάμερα παίρνει πλάνο από πάνω και η Μπέατρις σηκώνει αργά το κεφάλι της. Κοιτάζει την κάμερα και αφήνει να διαγραφεί ένα καταχθόνιο χαμόγελο.

Η σούπα παράβρασε και χάλασε.

[to be continued…]





ξαναμαναδημοσιεύσεις

20 11 2007

Ούτε να αρρωσταίνεις, ούτε να τρελαίνεσαι

μόνο να δουλεύεις…

http://mutantjazs.blogspot.com/2007/11/blog-post_18.html

Σκοτώνουν τ’ άλογα στη δουλειά και όταν γεράσουν τα θάβουν ιδίοις εξόδοις

http://www.kokkinonima.gr/WelfareState.pdf





Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 5: Πετραδάκι-πετραδάκι

19 11 2007

5. Πετραδάκι-πετραδάκι

3anthopoulos.png

Στη λιτή τριώροφη βίλα, με 1,5 στρέμμα κήπο και πισίνα, του Μπάμι Πάνι, χτυπούσε το τηλέφωνο. Αν κάποιος βρισκόταν στο ισόγειο και κοιτούσε μέσα από τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού, θα έβλεπε μια ψηλή και κάπως ογκώδη γυναικεία φιγούρα, να το απαντάει. Είναι σούρουπο. Μέσα στο μεγάλο σαλόνι όπου μιλάει η γυναικεία φιγούρα στο τηλέφωνο, φέγγει μόνο ένα βαρύ πορτατίφ και δεν αφήνει πολλά να φανούν από έξω, όπου βρίσκεται ο κάποιος. Τα πόδια του κάποιου, που λέμε ότι θα κοιτούσε τη γυναικεία φιγούρα να μιλάει στο τηλέφωνο, είναι σίγουρο πως θα ένιωθαν με τα πέλματα το παχύ και περιποιημένο στρώμα γκαζόν, ακόμα και αν τα παπούτσια που ο κάποιος θα φορούσε είχαν παχιά σόλα. Πως όμως διατηρείται ένα τόσο περιποιημένο γκαζόν? Δυο είναι τα βασικά στοιχεία: σωστό και περιοδικό κούρεμα και αυτόματο πότισμα. Ο κάποιος, που θα βρισκόταν έξω από τη μεγάλη τζαμαρία του σαλονιού και θα κοιτούσε τη γυναικεία φιγούρα που μιλάει στο τηλέφωνο, θα γινόταν μούσκεμα εξαιτίας αυτού του δεύτερου, απαραίτητου στοιχείου που χρειάζεται το γκαζόν, για να είναι περιποιημένο.

Ας περάσουμε όμως μέσα για να μη βρεχόμαστε.

Στο μεγάλο ισόγειο σαλόνι της λιτής βίλας, μια γυναίκα μιλούσε στο τηλέφωνο, όπως σίγουρα καταλάβατε. Βαριέμαι να περιγράψω το interior design του σαλονιού και άλλωστε δεν έχει καμιά σημασία για τη υπόθεση. Αυτή πάντως στεκόταν όρθια και το σώμα της βρισκόταν σε ένταση, μάλλον εκνευρισμός. Η τελευταία φράση που είπε κλείνοντας το ήταν

«…ρε, με το μαλάκα που μπλέξαμε, τι διάολο σκέφτεται να κάνει πάλι?». Για μια στιγμή η γυναίκα κοντοστάθηκε και στη συνέχεια σχημάτισε έναν αριθμό στο τηλέφωνο.

Αν είχαμε δυνατότητα αεροπορικών λήψεων, θα βλέπαμε από ψηλά ένα φαρδύ μητροπολιτικό δρόμο και η κάμερα θα επικέντρωνε με απότομα ασυνεχή πλάνα πάνω σε μια μεγάλη μαύρη μερσεντές, ενώ παράλληλα θα ακουγόταν το τραγούδι «τα χέρια σου συνάδελφε/όταν τα νοικιάζεις/ κακό τον εργοδότη σου/για άνθρωπο να λογιάζεις/όπως και ο εργοδότης σου/ για άνθρωπο αν σε πάρει/ το σύστημα τον ίδιο αυτόν/κάποτε θα φουντάρει/…» το οποίο όμως θα καλύπτονταν σταδιακά από το εκνευριστικό κουδούνισμα κινητού τηλεφώνου, καθώς το πλάνο τείνει να περιέχει μόνο τη μαύρη μερσεντές. Το επόμενο πλάνο μας δείχνει έναν άντρα που έχει σηκώσει το τηλέφωνο καθώς οδηγεί και λέει:

-Έλα. Σε πήρε?

-Ναι…

-Και?

-Και τίποτα, ο μαλάκας δεν δέχτηκε την πρόταση…

-Είναι σίγουρο?

-Ο Χίρο του έδωσε μια διορία, αλλά αυτός τα πήρε και τον πέταξε έξω…

-Ίσως να φοβήθηκε, να πιέστηκε τελικά, γι’ αυτό αντέδρασε έτσι…

-Δεν ξέρω,…δεν ξέρω τι σκέφτεται να κάνει…ίσως…

-Κοίτα, πάρε και τον υπουργό, αυτός άλλωστε είναι η μόνη του ελπίδα, αν το νομοσχέδιο περάσει τώρα, πριν πουλήσει, αποτύχαμε…

-…Ίσως…να δούμε και την άλλη λύση?

-ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΑΡΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΡΩΤΑ! Είπε και έκλεισε απότομα το τηλέφωνο γκαζώνοντας τη μεγάλη μαύρη μερσεντές.

Η κάμερα κινείται με μικρότερη ταχύτητα πίσω απο τη μερσεντές, η οποία απομακρύνεται μέχρι να γίνει μια δυσδιάκριτη κουκίδα.

[to be continued…]





Untitled

16 11 2007

majakovskijface.jpg

I know the power of words,
I know the tocsin of words.
They are not those that make theater boxes applaud.
Words like that make coffins break out
make them pace with their four oak legs.
It happens they are thrown out,
not printed, not published.
But the word gallops, its saddle girth tightened,
it rings through the ages and trains creep nearer
to lick… poetry’s toil-hardened hands.





Ριζοσπαστικά μέτρα για την επίλυση του ασφαλιστικού

14 11 2007

Ριζοσπαστικά μέτρα για την επίλυση του ασφαλιστικού

του Ντολ Πιράκ

09-11-07_16182.jpg

 

Ειδικοί επιστήμονες του Υπουργείου Άντλησης Υπεραξίας κατόπιν εμπεριστατωμένων ερευνών σχετικά με την μεταρρύθμιση του συστήματος ασφάλισης κατέληξαν στα εξής συμπεράσματα:

 

  1. Παρατηρήθηκε ότι το 50% των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση, αναπτύσσουν εντυπωσιακές δεξιοτεχνίες (βλ.φωτό). Το παραπάνω φαινόμενο οφείλεται στη συσσώρευση βαρεμάρας κατά τη διάρκεια της κανονικής εργασιακής θητείας, η οποία μετά το πέρας της θητείας αυτής, μετατρέπεται σε έκρηξη των παραγωγικών δυνατοτήτων. Έτσι, οι εργαζόμενοι που αναπτύσσουν τέτοιες κλίσεις μπορούν να συνεχίζουν να εργάζονται δίνοντας υπαίθριες παραστάσεις ακροβατικών, παίζοντας μουσική σε πανηγύρια και ταβέρνες, καταπίνοντας φωτιές ή πουλώντας χαρτομάντιλα και λαχεία. Με αυτό τον τρόπο μειώνεται στο 50% το ποσό των συντάξεων το οποίο, σε διαφορετική περίπτωση, θα έπρεπε να καταβάλλεται σε αυτά τα άτομα.
  2. Το υπόλοιπο 50% των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση, αναπτύσσει διάφορες σωματικές ή/και ψυχικές ασθένειες οι οποίες τους εμποδίζουν να ασκήσουν οποιασδήποτε παραγωγική δραστηριότητα. Το παραπάνω φαινόμενο οφείλεται στην εκ φύσεως αδυναμία αυτών των ατόμων, καθώς και στην έλλειψη ισχυρής βούλησης ώστε να αναπτύξουν οποιαδήποτε δραστηριότητα που δύναται να αποβεί κερδοφόρα. Αποτέλεσμα αυτής της αντιπαραγωγικής συμπεριφοράς είναι η καταβολή συντάξεων σε αυτά τα αντιπαραγωγικά άτομα , η συσσώρευση τους σε καφενεία και νοσοκομεία καθώς και η πρόκληση συνωστισμού στα μέσα μαζικής μεταφοράς δεδομένου ότι αυτά τα άτομα ξυπνάνε πολύ νωρίς και πραγματοποιούν άσκοπες περιπλανήσεις. Το κλιμάκιο των επιστημόνων προτείνει την ευθανασία ως το πιο αποτελεσματικό μέσο για τη λύση των προβλημάτων που προκαλούνται από αυτή τη μερίδα των εργαζομένων προς συνταξιοδότηση.

 

Με αυτά τα απλά ριζοσπαστικά μέτρα, το ποσό των συντάξεων που πρέπει να καταβάλλεται ανά έτος ορίζεται σε μηδέν εκατομμύρια ευρώ.

 

(εφημερίδα το «Το Ξεστράβωμα»,14 Νοεμβρίου 2007)





Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 4: Στου Λαμόγια

12 11 2007

4. Στου Λαμόγια

tekken5_big2.jpg

Όταν ο Φομπ επέστρεψε σπίτι, πήγε στην τουαλέτα κάθισε στη χέστρα και άρχισε να κλάνει. Ήταν οι πρώτες κλανιές πριν το χέσιμο. Στα χέρια του κρατούσε ακόμα κλειστό το φάκελο που του είχε παραδώσει ο ξάδερφος. Ίδρωνε (από το ζόρι). Ήξερε πολύ καλά τι έπρεπε να κάνει από τι στιγμή που θα σκούπιζε τον κώλο του και θα άνοιγε με καθαρά χέρια, καθαρό μυαλό και καθαρό έντερο εκείνο το φάκελο. Μερικά λεπτά αργότερα στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη. Τα μάτια του πετάγανε φλόγες (λέμε τώρα). Τον είδε η μάνα του: «Τι έπαθες παιδί μου;», «Τίποτα μάνα, μάλλον κάτι θα με πείραξε από αυτά που έφαγα».

 Στο φάκελο βρισκόταν τα στοιχεία του υπουργού εθνικής οικονομίας και απασχόλησης, το ξενοδοχείο όπου διέμενε και μια φωτογραφία του καθώς σφίγγει το χέρι του πρωθυπουργού και κοιτάει προς τις κάμερες με ένα σφιχτό χαμόγελο. Υπήρχε και ένα σημείωμα σε κίτρινο χαρτάκι, γραμμένο από τον ξάδερφο:

 Ξα, αυτός είναι ο τύπος που σου κατάστρεψε τη ζωή, είναι υψηλά ιστάμενο πρόσωπο. Ξα, δεν ξέρω τι έχεις βάλει στο μυαλό σου, να τον σκοτώσεις; Να προσέχεις και ντύνεσαι καλά μη πουντιάσεις, ο Τάδε μήνας είναι επικίνδυνος για κρυολογήματα, μη σε ξεγελάει ο ήλιος, έχει δόντια. Ξα, αυτά τα χαρτιά να τα καταστρέψεις. Ντάξει;

 Ο ξάδερφος σου

 
(Σε αυτό το σημείο πιθανόν κάποιος εξυπνάκιας θα βρεθεί να πει, «Έλα ρε μαλάκα, και δεν αναρωτήθηκε ο Φομπ που κολλάει ο υπουργός;…και γιατί αυτός να του την έκανε;…Η απάντηση σε αυτή την κακεντρεχή ερώτηση η οποία έχει μοναδικό σκοπό να αποδείξει ότι η ιστορία πάσχει σεναριακά –γιατί από ηθοποιούς, σκηνοθέτη και φωτογράφο, πάμε καλά-βρίσκεται στο ότι ο Φομπ είχε αγαπημένη ταινία «Το Γεράκι νο.2» -ούτε καν το αυθεντικό, ο μάπας.) 

 Ο Φομπ είχε ήδη αποφασίσει το απονενοημένο του διάβημα (τι λε ρε μεγάλε). Ο υπουργός έπρεπε να πεθάνει, έπρεπε να πληρώσει με το αίμα του για το κακό που του έκανε. Δεν ήταν η απόλυση, ήταν η αποκάλυψη και η ακόλουθη απογοήτευση που γέμιζε το Φομπ με λυσσαλέο μίσος.

 Τη μέρα της ανακάλυψης πήγε στου Λαμόγια. Χάλασε 200 ευρώ σε κέρματα και άρχισε να παίζει ασταμάτητα το ΤΕΚΚΕΝ V. Έπαιζε ως το ξημέρωμα, τερματίζοντας το παιχνίδι με όλους του χαρακτήρες. Γύρω του είχαν συγκεντρωθεί πιτσιρικάδες, θαυμάζοντας το ταλέντο του. Ήταν έτοιμος, είχε μάθει ότι χρειαζόταν για να αντιμετωπίσει όποιον στεκόταν εμπόδιο στο δρόμο του.

 Φεύγοντας από του Λαμόγια, πήγε και αγόρασε μια στολή νίντζα και κατόπιν μια ανθοδέσμη. Το σχέδιο εξόντωσης του υπουργού μόλις άρχιζε.  

[to be continued…]





…γεφυρώνει πατρικά την απουσία του χαδιού…

5 11 2007

Στον ύπνο μου κάτι ανάμεσα στον πατέρα και το Σαββόπουλο, να καθόμαστε δίπλα δίπλα και εγώ να έχω στα χέρια μου έναν μπαγλαμά (τζουράς μάλλον) και αυτός μια κιθάρα και να προσπαθούμε να παίξουμε τις πίσω μου σελίδες παρότι εγώ βαράω στο ρυθμό του μπάσου από ένα κομμάτι του χριστιανού τζαζ τραγουδιστή Κώστα Χατζή και ο πατέρας-σαββόπουλος χτυπάει ακόρντα στο ρυθμό του για τα παιδιά που χάθηκαν προσπαθώντας ταυτόχρονα να τραγουδήσει όλαρια ολαρά

Καραγκιόζη Σαββόπουλε

Μαλάκα πατέρα