Απλά μαθήματα προλεταριακής πάλης

31 01 2008

 


lessona.jpg

lessnb.jpg

lessg.jpg

[«Το κύριο εργαλείο μακροπρόθεσμης ή ιστορικής εμβέλειας που διαθέτουμε είναι η εκπαίδευση, η κατάρτιση, η επιμόρφωση, η διά βίου μάθηση», τόνισε ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, προκειμένου να προσδιορίσει κατευθύνσεις απαραίτητες για την αντιμετώπιση των κινδύνων που γνωρίζει ο κόσμος της εργασίας.]






Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 12: Πως μπορώ εγώ να ξεχάσω τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς

28 01 2008

12. Πως μπορώ εγώ να ξεχάσω τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς

 dantis.jpg

 

Το «Σαλούν» ένα  από το γνωστότερα κλαμπ της πόλης, ήταν γνωστό για τις εξτραβαγκάντ βραδιές του. Όλη η αφρόκρεμα της πόλης συναντιόταν εκεί υπό την έκσταση των μεταμφιέσεων (και φυσικά όλων των απαραιτήτων συνοδευτικών της: sex, drugs and money to buy them) . Διότι δεν μπορούσες να μπεις στο «Σαλούν» χωρίς να φοράς μεταμφίεση. Αυτό άλλωστε ήταν ένα από τα βασικότερα στοιχεία που έλκυαν την πελατεία του: την υψηλή τάξη των CEOs και των ακριβοπληρωμένων αστέρων του θεάματος. Στο «Σαλούν», μια ζωή η οποία έχει μετατραπεί εξ ολοκλήρου σε εργασία, προσπαθούσε να εξεγερθεί μέσω της ακραίας διασκέδασης, μέσω της στιγμιαίας κατάργησης κάθε ηθικού φραγμού. Ωστόσο, ήταν το αναγκαίο συμπλήρωμα της εργασίας. Ζώντας ανάμεσα στην περιοδική εναλλαγή μακράς συμπίεσης- βραχείας και ταχείας εκτόνωσης, αυτοί οι άνθρωποι μετατρέπονταν σε υποκειμενοποιημένο κεφάλαιο (πως τα λες ετσ δικέ μο).

Στο «Σαλούν» επίσης σύχναζαν επιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα, που πίσω από τις μάσκες κυνηγούσαν την πληρωμένη απόλαυση και την προσωρινή έκσταση, καταστάσεις που ο δημόσιος έντιμος βίος και η χρηστή εικόνα που έπρεπε να παρουσιάζουν, απαγόρευε αυστηρά. Όλα αυτά βέβαια ήταν γνωστά με ένα γενικό τρόπο, αλλά που και που όταν τα συμφέροντα συγκρούονταν, όταν οι μοιρασιές χαλούσαν, όλο και κάτι γινόταν δημοσίως γνωστό και συγκεκριμένο. Όπως, για παράδειγμα το σκάνδαλο που δημιούργησε η εφημερίδα «Το Ξεστράβωμα» δημοσιεύοντας φωτογραφίες της υπουργού Μεταφορών μεταμφιεσμένη σε υπουργό Δημοσίων Κάτεργων, να χουφτώνει ηλικιωμένους ανεξαρτήτως φύλου, στο μετρό. Οι φωτογραφίες μάλιστα περιελάμβαναν και στιγμές από το βιαστικό ξεμεσκάρεμα της υπουργού, καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από το κυνήγι εξαγριωμένου συνταξιούχου. Κάμερες του κλειστού κυκλώματος του σταθμού, κατέγραψαν την υπουργό να βγάζει το ψεύτικο γένι και τα γυαλιά και να γυρνάει το σακάκι της από την ανάποδη μετατρέποντας το σε γούνα. Είχε αποκαλυφθεί τότε όλη η αλυσίδα των εμπλεκομένων.

Ο αξιωματικός υπηρεσίας του κλειστού κυκλώματος, άρχισε να εκβιάζει την υπουργό Μεταφορών μέσω ενός δημοσιογράφου. Αυτή βουλώνοντας το στόμα του δημοσιογράφου με μερικά εκατομμύρια ευρώ, νόμισε ότι εξασφάλισε την ησυχία της. Ο δημοσιογράφος κορόιδεψε τον προμηθευτή του, δίνοντας του το 25% από το συνολικό ποσό. Όμως οι μάρτυρες του περιστατικού στο μετρό καθώς και άλλοι ανεξάρτητοι κυνηγοί της αλήθειας, άρχισαν να  κατονομάζουν τον υπουργό Δημοσίων Κάτεργων ως τον «ανώμαλο που χουφτώνει γέρους». Ο υπουργός θορυβήθηκε τόσο πολύ που κίνησε γη και ουρανό για να αποδείξει πως αυτός δεν είναι ανώμαλος (απλά τα παίρνει χοντρά) και ότι πρόκειται για πλεκτάνη. Ο δημοσιογράφος ο οποίος είχε στην κατοχή του το βίντεο, έκοψε το τελευταίο μέρος που αποκάλυπτε πως ο ανώμαλος είναι η υπουργός Μεταφορών και άρχισε να εκβιάζει τον υπουργό Δημοσίων Κάτεργων. Ο υπουργός έχοντας ακλόνητο άλλοθί ότι τη μέρα που καταγράφηκε το βίντεο αυτός βρισκόταν σε συνάντηση με μερικούς επενδυτές, στήνοντας έναν διαγωνισμό ανάληψης δημοσίων έργων, φαινόταν να μη μασάει και πολύ. Ο δημοσιογράφος συνέχιζε να τον πιέζει μέχρι που ο υπουργός αποφάσισε να του την στήσει. Έβαλε έναν φίλο του επιχειρηματία να του προσφέρει λεφτά ώστε να σταματήσει ο εκβιασμός. Ο φιλάργυρος δημοσιογράφος τσίμπησε το δόλωμα. Η φάση όμως ήταν στημένη μαζί με μπάτσους και έτσι τον μάγκωσαν. Αυτός, σε μια ύστατη προσπάθεια να χτυπήσει τον υπουργό, αναγκάστηκε να βγάλει το βίντεο στη φόρα, αλλά κομμένο… Ο υπουργός μάσησε. Όμως ο αξιωματικός υπηρεσίας έχοντας το βίντεο, προσφέρθηκε να βοηθήσει τον υπουργό, με το αζημίωτο βέβαια. Έτσι δημοσίευσε στην εφημερίδα «Το Ξεστράβωμα» το πλήρες βίντεο. Η υπουργός Μεταφορών, οδηγήθηκε στον εισαγγελέα για να πιει ένα καφεδάκο. Αθωώθηκε πανηγυρικά, μια και αποκαλύφθηκε ότι το βίντεο που έδωσε ο αξιωματικός υπηρεσίας δεν ήταν ο αρχικό. Το πραγματικά αρχικό βίντεο περιείχε υλικό μετά από το ξεμασκάρεμα της υπουργού, αποκαλύπτοντας ότι ο «ανώμαλος που χουφτώνει ηλικιωμένους», ήταν μια εξωγήινη μορφή ζωής από τον πλανήτη Μπελότα, που με αυτό τον τρόπο, αντλούσε χοληστερίνη -μέσω της επαφής- από συγκεκριμένα άτομα με υψηλό ποσοστό στο αίμα τους. Έτσι, αφού γλίτωσαν οι αθώοι υπουργοί, ανακαλύφθηκε ότι οι κάτοικοι του πλανήτη Μπελότα τρέφονται με χοληστερίνη.

Αυτά σκεφτόταν ο Χίρο Τάκα καθώς πήγαινε να συναντήσει τον Μπάνι Πάμι στο κλαμπ «Σαλούν». Η μεταμφίεση που είχε διαλέξει ήταν φτωχή, αλλά εφόσον μπορούσε να πληρώσει το αντίτιμο των 250 ευρώ για να μπει, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα. Άλλωστε ο χώρος ήταν αχανής, γεμάτος μυστικά δωμάτια, υπόγειους λαβυρίνθους καθώς και τεράστιους βιομηχανικούς χώρους όπου μια σχεδόν συμπαγής μάζα μεταμφιεσμένων, χόρευε σε ρυθμούς trance. Ο Χίρο ήταν ντυμένος κολυμβητής.

Είχε πάει πρώτος στο ραντεβού και αφού πλήρωσε και μπήκε, πήγε κατευθείαν στο σημείο του κλαμπ που είχε συμφωνήσει με τον Μπάμι, στο δωμάτιο: «Παλιάτσοι που πυροβολούν». Κάθισε σε ένα τραπέζι για δυο που βρίσκονταν εγκαταστημένο μέσα σε μια κοιλότητα που δημιουργούνταν στον καμπύλο τοίχο του δωματίου. Ο φωτισμός του συγκεκριμένου δωματίου, ένα γαλάζιο του βυθού διάστικτο από περίπλοκα γεωμετρικά μοτίβα που εναλλάσσονταν, δημιουργημένα από λευκές και πορτοκαλί δέσμες λέιζερ, έκρυβε ακόμα περισσότερο τις μεταμφιεσμένες μορφές. Ο Χίρο παρήγγειλε ένα martinispeed σε έναν σερβιτόρο ντυμένο σερβιτόρο που εμφανίστηκε λίγα λεπτά αφού βολεύτηκε. Άρχισε να κοιτάει γύρω του. Αντί να αρχίσουμε μια βαρετή περιγραφή του χώρου ας πούμε λίγα λόγια για τον μυστηριώδη Χίρο, μέχρι να έρθει ο Μπάμι στο κλαμπ.

Στα χέρια του κρατούσε ένα φάκελο με όλα τα απαραίτητα έγγραφα τα οποία αποδείκνυαν ότι είχε προσληφθεί από την  TnT, την εταιρία των παιδιών του Μπάμι Πάνι, Τζούντι και Τάκη. Του δόθηκε το απαραίτητο κεφάλαιο για να παρουσιάσει στον Μπάμι μια κινεζική εταιρία, την  «ΤSIN TSAN TSON KYRLABRO», η οποία ήθελε να κάνει επίθεση εξαγοράς, στην επιχείρηση του Μπάμι. Σκοπός, πίσω από αυτή την επίθεση ήταν να αποκτηθεί η περιουσία του Μπάμι ώστε αυτός να καταστραφεί, μια και η εξαγορά θα γινόταν με τα ίδια του τα λεφτά στα οποία είχαν βάλει χέρι τα παιδιά του υποκλέπτοντας τους αριθμούς των λογαριασμών του. Ο Μπάμι δε φημιζόταν για τη μνήμη του. Σημείωνε τα νούμερα σε ένα τετραδιάκι το οποίο είχε κλειδωμένο σε ένα μικρό γραμματοκιβώτιο στο γραφείο του, αλλά επειδή μερικές φορές ξεχνούσε τον κωδικό του χρηματοκιβωτίου (1-2-3), είχε τον συγκεκριμένο κωδικό κρυμμένο στην ετικέτα από το μαξιλάρι του. Τον κωδικό της ετικέτας ανακάλυψε η, ΩΠ!, ήρθε ο Μπάμι, μεταμφιεσμένος σε καρδινάλιο.

Κάθεται αντικριστά με τον Χίρο και δε λέει τίποτα μέχρι να παραγγείλει ένα κονιάκ-ταβόρ, τα νεύρα του είναι τσιτωμένα και ένα τέτοιο ποτάκι θα τον φέρει στα ίσα του. Στο μυαλό του στριφογυρνάνε στίχοι εκδίκησης: «Ε ρε σου ’χει λάχει/ σου ’χει λάχει/ Αχ να σε κυνηγούν οι βλάχοι» και καθώς η πρώτη γουλιά κατεβαίνει στον οισοφάγο του λέει:

-Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα και την υπόθεση θα ψάξω πόντο πόντο και άμα δε βρω δακτυλικά αποτυπώματα θα πει πως πήγε η συνάντηση στο βρόντο.

 

 

[to be continued…]





Μεγάλε, είσαι και ο μόνος!

24 01 2008

 

b2.jpg

Ένα μεγάλο αφεντικό παρέχει συνέντευξη-φωτογράφηση στο περασμένο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής». Ο αρχικά απαισιόδοξος, για την πιθανή αποδοχή του από το μεγάλο αφεντικό, δημοσιογράφος, ενθουσιάζεται ανακαλύπτοντας το πόσο κοντά και οικεία νιώθει με το μεγάλο αφεντικό γιατί τους ενώνει μια κοινή «αγάπη», μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ο ένας, οπαδός με άποψη (εδώ γελάμε), ο άλλος το αφεντικό της ομάδας. Και οι δυο μοιράζονται μια κοινή αγωνία, το πώς η ομάδα «θα πάει καλά». Όπως αποκαλύπτεται στην συνέντευξη το μεγάλο αφεντικό προσλαμβάνει τον δημοσιογράφο ως σύμβουλο στην αγαπημένης τους ομάδας. Ω, τι ευτυχία θέε μου!

Ο δημοσιογράφος αναδεικνύει το πόσο ειλικρινής, άμεσος και φιλικός, γιός- πατέρας -άντρας είναι ο συνεντευξιαζόμενος, δηλαδήτο πόσο ανθρώπινο είναι το μεγάλο αφεντικό. Βέβαια, το να προσπαθείς να αναδείξεις την «ανθρωπινότητα» ενός ανθρώπου προϋποθέτει το ότι δεν θεωρείται και τόσο άνθρωπος. Αυτό σε τελική ανάλυση συμβαίνει λόγω της θέσης του μεγάλου αφεντικού (είναι και αφεντικό και μεγάλο) ή για να τα πούμε λίγο αφηρημένα λόγω της σχέσης του με τα μέσα παραγωγής.

Στην ενδιαφέρουσα παρουσίαση του μεγάλου αφεντικού, στην οποία μαθαίνουμε πως υπήρξε και dj όταν ήταν στο αμέρικα, (αλλά σύμφωνα με την περιγραφή του δημοσιογράφου δεν αναγνωρίζει ότι ο ήχος του κινητού του είναι το smoke on the water – τι πρωτότυπος) αυτό που μου τράβηξε την προσοχή ήταν η φωτογράφιση. Την σκηνοθεσία των εικόνων είναι μάλλον βέβαιο πως την έχει αναλάβει ο φωτογράφος, στον οποίο αναγνωρίζω μια λεπτή ειρωνεία η οποία μετατρέπεται σε μορφή προλεταριακής κριτικής. Το μεγάλο αφεντικό αναδύεται –ως άλλη αφροδίτη- από την φαγάνα. Το μεγάλο αφεντικό στο χειριστήριο της φαγάνας. Το μεγάλο αφεντικό δήθεν κοντρολάρει μια μπάλα ποδοσφαίρου και στο φόντο ένας σωρός με μπάζα, το μεγάλο αφεντικό -μια σκιά- στο εσωτερικό της σκούρας τζιπαρόνας του …

Στις ίδιες σελίδες της συνέντευξης-φωτογράφισης η προσπάθεια παρουσίασης της «ανθρώπινης» πλευράς το κεφαλαίου, υπονομεύεται με μαεστρία. Το προλεταριάτο παρά το γεγονός ότι αναγκάζεται να αποδεχτεί και να εργαστεί για την «φυσική τάξη» του κεφαλαίου, για την αναπαραγωγή του, ταυτόχρονα την υπονομεύει και τείνει να την καταργήσει, πότε υπόγεια-πότε ανοιχτά. Και αυτή είναι η θεμελιώδης αντίφαση ολόκληρης της καπιταλιστικής παραγωγής. Αυτή είναι η δυνατότητα μας.

Υ.γ. Ο Τζόνις είμαι ο μπόγιας χάι χο – χάι χο

τους φίλους μου έχω σφάξει χάι χο – χάι χο





Δικό σου

20 01 2008

 

 bilal19.jpg

 

Σε θυμάμαι να έρχεσαι

καταιγίδα ντυμένη ελαφρά

Να ακουμπάς ογκώδη βιβλία πάνω στο τραπεζάκι

Ζητάς να σου φτιάξω καφέ

Καπνίζεις σα φουγάρο

Δεν πρόκειται να πω μαλακίες σαν το Ζιώγαλα

«μην ξαναρθείς απ’ τη δουλειά δεν το αντέχω»

Σταρχίδια μου η ζημιά και το αφεντικό επίσης

Και οι πελάτες ποσώς με ενδιαφέρουν

Παρατηρώ τα υπέροχα μακριά σου δάχτυλα

Επιμηκύνονται και με τυλίγουν

Ίσως να φταίνε τα παραισθησιογόνα

φιλιά που μου έδωσες χθες βράδι

Σου φέρνω τον καφέ

Βρίζεις

Εξετάσεις- υπογραφές – παρουσίες – διάβασμα

Άμισθη εργασία μου λες

είσαι έτοιμη να εκραγείς

Καλύτερα όχι

Θα το πάρουν για τρομοκρατική επίθεση

Καλύτερα να περιμένεις να σχολάσω

να εκραγείς καθώς αγκαλιαζόμαστε

Υποτίθεται ότι γράφω για να σου ευχηθώ

Κλείνεις τα είκοσι οκτώ

Μα δεν έχω ευχές

Μόνο αγάπη έχω για σένα

οδόφραγμα στο χρόνο

κι έτσι η καθημερινότητα ομορφαίνει

 





Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 11: Μια χιονοστιβάς κρημνιζομένη

18 01 2008

11. Μια χιονοστιβάς κρημνιζομένη

1neb55b.jpg

Στην πολυτελή σουίτα, στον έβδομο όροφο του ξενοδοχείου Χάμιλτον, πατέρας και γιος, ήταν αληθινά ευτυχισμένοι. Σνιφάρανε ακατάπαυστα και μιλούσανε ασταμάτητα προσπαθώντας να καταλάβουνε πως βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση. Βέβαια η κόκα η οποία αποδείχθηκε νοθευμένη με ίχνη LSD, δυσχέραινε τη συνεννόηση τους.

-Τρέχει μεσ’ στα χαράματα το ελάφι που είναι η χαρά μου τόσος αντίλαλος
εδώ που κατοικώ. Έλεγε ο Μπράσιν.


-Ένα πουλί από καπνό ανέρχεται στο ξημέρωμα, πρόσθετε ο Φομπ.

-Τι να πω αισθάνομαι σα να μου σώθηκαν οι ορίζοντες, έλεγε με αληθινό καζαντζιδικό πόνο στη φωνή ο υπουργός.

-Μπορείς να ανάψεις μια φωτιά να κάνετε παρέα, απαντούσε γελώντας ο Φομπ.

– Όμως, θαμπός ο δρόμος την αυγή, χωρίς σκιές· λαμπρός σαν ήχος κίτρινος πνευστών το μεσημέρι με τον ήλιο. Τα αντικείμενα, τα κτίσματα στιλπνά και η πλάσις όλη με πανηγύρι μοιάζει, χαρούμενη μέσα στο φως, σαν πετεινός που σ’ έναν φράχτη αλαλάζει.

-Πατέρα τι είναι αυτά που λες, ο ειρμός του ποταμού διεκόπη. H συνοχή όμως του τοπίου ήταν τόση που και ο ποταμός κυλούσε.

-Καλά όλα αυτά, αλλά γέμισε ο τόπος νυχτερίδες, απειλές υψώνουνε τα χέρια τους, σκοπεύουν στον στραγγαλισμό των τρυφερών αισθήσεων.

-Όχι μπαμπάκα, μη βαρυγκωμάς θα ’ρθει μια άσπρη μέρα και για μας.

Τα τελευταία λόγια του Φομπ (και η κατανάλωση τόσης νοθευμένης κόκας) έβγαλαν τον Μπράσιν εκτός εαυτού. Πέταξε από πάνω του τη ρομπ ντε σαμπρ και άρχισε να πετάει τα αντικείμενα του πόθου του δεξιά και αριστερά. Ο κρότος των αντικειμένων ήταν εκκωφαντικός, τρόμαξε τον Φομπ και τον ξενέρωσε άμεσα. Σηκώθηκε αποφασιστικά και με τα στιβαρά του μπράτσα αγκάλιασε τον πατέρα του, προσπαθώντας να τον ηρεμήσει. Εκείνος μετά από μερικές αδέξιες προσπάθειες να ξεφύγει από τα χέρια του γιου του υπέκυψε και άρχισε να κλαίει με αναφιλητά στην αγκαλιά του.

-Πρέπει να ιδιωτικοποιήσω τα λιμάνια, τους σταθμούς, τα νοσοκομεία, δεν αντέχω άλλο…αυτή η πτώση παραγωγικότητας με έχει τσακίσει. Πρέπει να σταματήσω τον Μπάμι Πάνι, πριν δημοσιοποιήσει τις σεξουαλικές μου ιδιορρυθμίες…έλεγε και έκλαιγε.

-Τον Μπάμι? Αυτός είναι το πρώην αφεντικό μου πατέρα! Τι είναι αυτά που λες?

Ξαφνικά ο Μπράσιν σταμάτησε να κλαίει και το βλέμμα του άστραψε.

-Πρώην αφεντικό σου?

-Ναι δούλευα στην επιχείρηση του, μέχρι που με απέλυσε.

-Αγόρι μου να σε φιλήσω, τσολιά μου! είπε και τον γέμισε φιλιά γεμάτα σάλιο και πάθος.

Ο Φομπ χαλάρωσε τη λαβή του. Έκπληκτος κοιτούσε τον πατέρα του.

-Αν μ’ αγαπάς αληθινά, αν θες να είσαι γιος μου και να σταθείς αντάξια στο πλευρό μου πρέπει να βγάλεις από τη μέση αυτό το τομάρι που με εκβιάζει. Είπε στεγνά και με υπουργικό ύφος ο Μπράσιν.

-ΜΑ, πατέρα…

-Δεν έχει μα και ξεμα. Αυτός είναι υπεύθυνος για την παραλίγο δολοφονία μου από τον ίδιο το γιο μου, είμαι σίγουρος. Αυτός είναι ο ηθικός αυτουργός! Κατάλαβε πως δεν θα του έκανα τη χάρη και ήξερε πως δεν θα υπέκυπτα στις παράλογες απαιτήσεις του. Έτσι θέλησε να με βγάλει από τη μέση ώστε να πάρει τη θέση μου το τσιράκι του ο Ξούζερ.

-Ποιος είναι αυτός πατέρα, γιατί μπλέκονται και άλλα πρόσωπα σε αυτό το σήριαλ, δεν είναι ήδη αρκετά? Πως θα τελειώσει αυτή η ιστορία επιτέλους?

-Ο Ξούζερ, είναι γραμματέας του υπουργείου μου και δεξί χέρι του Μπάμι Πάνι. Είναι προφανές πως εάν εγώ βγω από τη μέση εκείνος θα πάρει τη θέση μου και θα περάσει όλους τους νόμους που βολεύουν τον Μπάμι Πάνι. Αυτό είναι η κατάπτωση της ανεξάρτητης πολιτικής που τόσα χρόνια υπηρετώ με ευσυνειδησία και ακεραιότητα.

-Μάλιστα και αυτό είναι κακό ε?

-Βέβαια είναι κακό γιατί μόνο ο ανταγωνισμός μπορεί να εγγυηθεί καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές, ενώ αν τα μονοπώλια κυριαρχήσουν τότε φτάνουμε στο ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού και ύστερα τον ήπιαμε…μας περιμένει η λαιμητόμος στην καλύτερη περίπτωση.

-Μα πατέρα, ο ανταγωνισμός οδηγεί αναγκαστικά σε μείωση του κόστους εργασίας ή για να το πω πιο σωστά σε μείωση του σταθερού και μεταβλητού κεφαλαίου, πράγμα που σημαίνει πως οι υπηρεσίες ή τα προϊόντα που παρέχονται είναι κακής ποιότητας, για να μη μιλήσουμε για τις κακές συνθήκες εργασίας που ένα τέτοιο πλαίσιο διαμορφώνει και την μείωση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων.

-Τι διάολο είναι αυτά που τσαμπουνάς, είσαι γιος μου εσύ? Με ποιους είσαι ρε? Αυτά που λες υποσκάπτουν την βάση του πολιτισμού μας. Δεν ντρέπεσαι καθόλου?

– Συγγνώμη πατέρα, μια μαλακία είπα για να περάσει η ώρα, ίσως φταίει αυτό το άσπρο πράμα που ρούφηξα, ήταν πρώτη φορά βλέπεις. Πες μου τι θέλεις από μένα?

-Άκου το ξέρω πως είναι δύσκολο αυτό που θα σου ζητήσω, αλλά εσύ ένας γνήσιος νίντζα και πιστός γιος μου, όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις.

-Ναι πατέρα συνέχισε…

-Είμαι σίγουρος πως αυτός ο αδίστακτος, ο Μπάμι, μας έφερε σε αυτή την κατάσταση, μην ξεχνάς πως σε απέλυσε. Δεν είναι προφανές ότι αυτός φταίει?

-Φως φανάρι…αλλά την αποκάλυψη με τον Τζάκι αυτός την έκανε?

-Τον ποιον?

Ο Φομπ εξήγησε στον πατέρα του τι είχε συμβεί και πως είχε οδηγηθεί στην παραλίγο δολοφονία. Ο Μπράσιν κατάλαβε αμέσως ότι ο γιος του ήταν κωθώνι και του σερβίρισε ένα ακόμα μπαλαμούτι.

-Μα βέβαια αυτός είναι! Σίγουρα κάποιος από τους συναδέρφους σου, ο οποίος θα γνώριζε την μεγάλη σου λατρεία για τον Τζάκι, θα αναγκάστηκε να μιλήσει στον Μπάμι Πάνι όταν αυτός θα τον κάλεσε στο γραφείο του. Έτσι ο Μπάμι θα πέτυχε το διπλό του στόχο. Από τη μια να μειώσει το προσωπικού του, εξαιτίας της πίεσης των Κινεζών και από την άλλη να βγάλει από τη μέση εμένα και να τοποθετηθεί ο Ξούζερ στη θέση μου. Είδες λοιπόν?

-Ναι, ναι τώρα όλα είναι καθαρά…ναι θυμάμαι πως στη δουλειά όλοι μιλούσαν για τις επικείμενες απολύσεις, αλλά κανείς δεν ήξερε ποιος θα είναι ο άτυχος…ναι έχεις δίκιο πατέρα.

-Τώρα που όλα ξεκαθάρισαν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, έτσι δεν είναι?

-Ναι πατέρα, ξέρω, είπε βλοσυρά ο Φομπ.

-Ωραία λοιπόν, θες μια γραμμούλα ακόμη?

[to be continued…]





Άσμα ηρωικό και εύθυμο για τον Chuck

15 01 2008

chuck.jpg

[βλέποντας ρεπορτάζ για τις αμερικάνικες εκλογές είδα τον Chuck, με καρό πουκάμισο, να χαμογελά -λευκή οδοντοστοιχία για την οποία ο Ελύτης θα αφιέρωνε ολόκληρο ποίημα- πίσω από έναν άγνωστο. Ο άγνωστος ήταν ο ρεπουμπλικάνος Huckabee και ευτυχώς είναι εγκεκριμένος από τον μεγιστάνα των τεχνών και των θαυμάτων, τον μοναδικό αληθινό απεσταλμένο του θεού, Chuck.]





Γίνε και εσύ πληροφοριοδότης, μπορείς!

14 01 2008

Γίνε και εσύ πληροφοριοδότης, μπορείς!

 

Του Ιάνου Ρούφου

 rouf.jpg

          Στην εποχή του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, κράτος και κοινωνία θα πρέπει να βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία ώστε να αντιμετωπιστεί αυτός ο φρικτός κίνδυνος που ελλοχεύει σε κάθε γωνία, σε κάθε κτήριο, σε κάθε παράδρομο, σε κάθε καντίνα και σοφίτα, σε κάθε μας βήμα. Φίλε συμπολίτα μην αδιαφορείς, το κεφάλαιο και το κράτος του χρειάζονται τη βοήθεια σου.

Κάθε ύποπτη κίνηση, κάθε αλλόφυλος, κάθε αλλόθρησκος, κάθε μαθητής ή φοιτητής που κάνει κατάληψη, κάθε αχάριστος εργαζόμενος που ζητάει αυξήσεις και ασφάλιση, κάθε τσογλάνι (με συγχωρείτε) που βάζει μουσική στη διαπασών θα πρέπει να εντοπίζεται και να εξοντώνεται, διαφορετικά οι συνέπειες μπορεί να είναι οδυνηρές. Θυμάστε την επίθεση στους δίδυμους πύργους που σωριάστηκαν σαν τραπουλόχαρτα? Θυμάστε την επίθεση στο μετρό του Λονδίνου, και στη Μαδρίτη? Θυμάστε? Αν δεν ειδοποιήσεις τις αρχές ΕΣΥ απλέ πολίτη, ΕΣΥ βιοπαλαιστή, ΕΣΥ ευσεβή ορθόδοξε χριστιανέ, ΕΣΥ αγαπητή καταναλώτρια, ΕΣΥ μικρή μαθήτρια, ΕΣΥ υπεύθυνε γονέα, τότε ποιος?  (ποιος μωρό μου ποιος?)

Πως περιμένουμε το κράτος να διαφυλάξει το ύψιστο ιδανικό της δημοκρατίας: την ασφάλεια του ατόμου, χωρίς εμείς οι ίδιοι οι πολίτες να συμμετέχουμε? Πως? Ας μη ξεχνάμε ότι εμείς είμαστε το κράτος. Η προστασία από τα σκοτεινά σχέδια των τρομοκρατών που ζηλεύουν την ευημερία μας, που φθονούν τον φωτισμένο πολιτισμό μας, που μισούν τον θεάρεστο και ελεύθερο τρόπο ζωής μας βρίσκεται στα χέρια του καθένα μας. Τι να σου κάνουν και οι καημένες δυνάμεις ασφαλείας, τι να πρωτοπρολάβουν: Να διαλευκάνουν στυγερά εγκλήματα? Να περάσουν τη γριούλα στο απέναντι πεζοδρόμιο? Να πουλήσουν πρέζα? Να εξαρθρώσουν τη μαφία με την οποία χαλάσανε τη συνεργασία τους? Να ξυλοκοπήσουν μερικούς διαδηλωτές? Να βάλουν βόμβες στο μετρό? Είναι πολλές οι δουλειές και ακόμα πιο πολλά τα λεφτά (Άρη).

Εμπρός λοιπόν, όλοι μαζί, να συνεισφέρουμε στην εξάρθρωση της τρομοκρατίας.  

 

 

[εφημερίδα «Το Ξεστράβωμα», 14 Ιανουαρίου 2008]