The stranger

29 05 2008

[τη νύχτα σειρήνες συναγερμού

μέσα και έξω από το κεφάλι μου

πόρτα-βήματα-φωνές

σειρήνες συναγερμου

μέσα και έξω από το κεφάλι μου]

Advertisements




extreme ways

26 05 2008

[ Then it fell apart, it fell apart

Like it always does, always does]





Για να λαδώσει το άντερο

21 05 2008

Επειδή για το κεφάλαιο οι προλετάριοι δεν είναι παρά μηχανές παραγωγής υπεραξίας, είπαν να μας λαδώσουν με λίγο ηλιέλαιο αναμεμιγμένο με ορυκτελαίου. Τώρα τρέχω μια χαρά. Μήπως όμως με λίγη αμόλυβδη τα πάω καλύτερα?

►►►

08.05.08

Πάνω από 2000 (πόσο πάνω?) τόνοι ηλιελαίου μολυσμένου με ορυκτέλαιο διατέθηκαν σε 15 χονδρέμπορους στην Ελλάδα και σε έναν στην Αλβανία. Ωστόσο, δεν έχει διαπιστωθεί ακόμη αν η επικίνδυνη παρτίδα έχει φθάσει στη λιανική και στους τελικούς καταναλωτές. (όχι ρε, αποκλείεται να πέρασε τους ελέγχους)

15.05.08

Στα τρόφιμα αυτά περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων (δε μας τα λένε τα άλλα), κονσέρβες, παιδικές τροφές, έτοιμα και ημιέτοιμα φαγητά, ζαχαρώδη προϊόντα και γλυκά, αλλαντικά, κρουασάν κ.λπ. Αυτό σημαίνει ότι εκφράζονται φόβοι για επέκταση του διατροφικού σκανδάλου (μήπως εννοεί δηλητηρίασης?) σε μια σειρά προϊόντων ευρείας κατανάλωσης.

Ο υφυπουργός προκαταλαμβάνοντας τα στοιχεία της ανάλυσης είπε ότι οι ποσότητες που έχουν μπει σε προϊόντα θα είναι μικρή (μόνο λίγο πάνω από 3.000 τόνους) αν και δήλωσε ότι δεν μπορεί να είναι κατηγορηματικός.

Ο πρόεδρος του ΕΦΕΤ, κ. Λάζος, εξερχόμενους του γραφείου του υφυπουργού δήλωσε ότι μέχρι στιγμής έχουν εντοπιστεί οι 2.300 τόνοι επιμολυσμένου ηλιελαίου σε σύνολο 3.000, ότι το αργότερο σήμερα θα εντοπιστεί το σύνολο των ύποπτων ποσοτήτων και ότι ερευνώνται όλες οι πιθανές περιπτώσεις προκειμένου να διασφαλιστεί πλήρως η δημόσια υγεία. (ό,τι φάγαμε φάγαμε)

20.05.08

Δεν δόθηκε κανένα στοιχείο για τους 3.000 τόνους επιμολυσμένου ηλιέλαιου, δηλαδή τι ποσότητα διοχετεύθηκε στην κατανάλωση, σε τι προϊόντα, ποιων εταιρειών κ.λπ.

Ανακοινώθηκε ότι δεσμεύονται όλες οι ποσότητες που εισήχθησαν από τον Ιανουάριο και μετά, χωρίς όμως να είναι γνωστό ποιες είναι αυτές.(δεν έχει σημασία αυτό, σημασία έχει ότι δεσμεύτηκαν)

Ωστόσο, είναι κοινό μυστικό (ναι ρε συ και ‘γώ το ήξερα) ότι εκτός από τους συνολικά 6.000 τόνους (τελικά μόνο 300% πάνω από τους αρχικούς 2000 τόνους που έλεγαν. Ουφ! ξεαγχώθηκα!) των εταιρειών Μάνος, Αγροτική και Soya Ελλάς, πολλαπλάσιες ποσότητες (δε μας λέτε όμως ποιος είναι ο παράγοντας με τον οποίο πολλαπλασιάζουμε) έχουν εισαγάγει το επίμαχο διάστημα και άλλες εταιρείες, οι οποίες μέχρι στιγμής και με διάφορες δικαιολογίες παραμένουν ανέλεγκτες.

(Από τον αστικό τύπο)

►►►

Ο γάλλος χημικός Σεβαλιέ, σε μια πραγματεία του για τις «sophistications» [νοθεύσεις] των επορευμάτων, απαριθμεί για πολλά από τα 600 και πάνω είδη που εξέτασε 10, 20 και 30 διάφορες μεθόδους νοθείας. Προσθέτει πως γνωρίζει όλες τις μεθόδους και ότι δεν αναφέρει όλες όσες γνωρίζει. Για τη ζάχαρη αναφέρει 6 είδη νοθείας, για το ελαιόλαδο 9, για το βούτυρο 10, για το αλάτι 12, για το γάλα 19, για το ψωμί 20, για το ρακί 23, για το αλεύρι 24, για τη σοκολάτα 28, για το κρασί 30, για τον καφέ 32 κλπ. ακόμα και ο θεός δεν γλιτώνει από το πεπρωμένο αυτό. Βλ. Rouard de Card: «De la Falsification des Substances Sacramentelles”, Paris 1856.

(αναφέρεται στο To Κεφάλαιο, τ.1, Κ. Μαρξ)





Wikipolitics ή ξυσ’ τ’ αρχίδια σου με γάντια του μποξ

13 05 2008

[παράδειγμα δημοκρατικού διαλόγου πολιτών-κράτους: Βερολίνο 1918]

“To wikipolitics είναι μια πλατφόρμα που φέρνει τους πολίτες πιο κοντά στο έργο των αντιπροσώπων τους στην Ελληνική Βουλή.”

Έτσι (υπο)τιτλοφορείται η δικτυακή πλατφόρμα του Πασοκ. Το «κοντά» είναι φυσικά μεταφορικό, διότι η «συνάντηση» πολιτών-πολιτικών γίνεται στο δίκτυο. Πες εσύ το πρόβλημα σου, τον καημό σου κι ο βουλευτής θα σε αφουγκραστεί (τι λέξη κι αυτή) και (άμα τον βολεύει) θα κάνει και επερώτηση στη βουλή. Αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας!

Η πλατφόρμα αυτή εκπληρώνει δυο σκοπούς: Από τη μια δίνεται βοήθεια στους (πασόκους) βουλευτές να κάνουν τη δουλειά τους (από ότι φαίνεται δεν μπορούν ούτε μια επερώτηση να φτιάξουν μόνοι τους). Από την άλλη πρόκειται για μια εκλεπτυσμένη μορφή διαμεσολάβησης της προλεταριακής δυσφορίας. Αυτός ο δεύτερος σκοπός θα μας απασχολήσει εδώ.

Η ισότητα και η ελευθερία, βασικά χαρακτηριστικά της δημοκρατίας, εκπληρώνονται μέσω αυτής της διαδικασίας. Ο κάθε πολίτης-άτομο μπορεί να εκφράσει την γνώμη του, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που την εκφράζει και ο πολιτικός, και αυτή η γνώμη δεν φιλτράρεται, μπορεί να είναι τόσο θετική όσο και αρνητική.

Εκ πρώτης όψεως όλα φαίνονται ειδυλλιακά: πολίτες και πολιτευτές κάνουν διάλογο χωρίς περιορισμούς και αυτός ο διάλογος σε αρκετές περιπτώσεις μεταφέρεται και εντός του κοινοβουλίου.

Ωστόσο, εγκαταλείποντας την επιφάνεια και πηγαίνοντας λίγο παρακάτω προκύπτουν ζητήματα τα οποία χαλάνε αυτή την τόσο ωραία εικόνα δημοκρατικού διαλόγου. Είναι το λιγότερο αφελές να πιστεύει κανείς ότι η λειτουργία του κοινοβουλίου επηρεάζεται από τις ατομικές γνώμες. Οι γνώμες ποτέ δεν επηρέασαν τα πράγματα, παρά μόνο όταν συνοδεύονταν από την υλική τους υποστήριξη. Μόνο όταν υπάρχουν αγώνες και κινήματα, οι αποφάσεις των πολιτικών (είτε πρόκειται για τους βουλευτές και τους υπουργούς, είτε για τους πολιτικούς χαμηλότερων επιπέδων) επηρεάζονται. Συγκεκριμένα, αναγκάζονται να λάβουν υπόψη τους τον «λόγο» των κινημάτων. Το άρθρο 16 δεν το αναθεώρησαν γιατί έπαιζε το κίνημα των καταλήψεων, το CPE το μαζέψανε για αντίστοιχο λόγο, για να αναφέρω μόνο δυο πρόσφατα παραδείγματα. Η διαδικασία λήψης αποφάσεων δεν προκύπτει από το δημοκρατικό διάλογο ανάμεσα σε ίσα και ελεύθερα άτομα, αλλά από τη σύγκρουση συλλογικών (ταξικών) συμφερόντων. Το επίπεδο αυτής της σύγκρουσης καθορίζει το ποιες αποφάσεις θα παρθούν. Έτσι, ενώ η γνώμη της εργατικής τάξης (ακόμα και των δεξιών, σύμφωνα με τα γκάλοπ) ήταν ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση, το επίπεδο υλικής στήριξης αυτής της γνώμης ήταν τόσο φτωχό που τελικά η μεταρρύθμιση πέρασε.

Η διαδικασία του δημοκρατικού διαλόγου μέσω δικτύου, μας παραμυθιάζει ότι το υπάρχον σύστημα μπορεί και ενδιαφέρεται για τα προβλήματα μας και μας δίνει τη δυνατότητα να τα εκφράσουμε: πολιτισμένα και από απόσταση. Γιατί η ίδια διαδικασία, αν συνέβαινε σε πραγματικό τόπο και χρόνο δεν θα εγγυόταν την μη εκτροπή της. Έτσι, ένας πολύ ωραίος διάλογος θα κινδύνευε να καταλήξει σε βρωμόξυλο (γιατί και η υπομονή με τους μαλάκες έχει τα όρια της). Το πιο σημαντικό το εντοπίζω στο «το υπάρχον σύστημα ενδιαφέρεται για τα προβλήματα μας». Αυτή είναι η πεμπτουσία της πολιτικής: να εμφανίζει την αθλιότητα της ζωής μέσα στο καπιταλισμό, σαν μια σειρά «διαφορετικών προβλημάτων» που επιδέχονται «διαφορετική λύση». Η βία της σχέσης κεφάλαιο, η οποία αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή αυτού του κόσμου, από το αστικό τοπίο μέχρι τις διαπροσωπικές σχέσεις, μετατρέπεται σε διαχωρισμένα μεταξύ τους προβλήματα: το κυκλοφοριακό, το οικολογικό, η μοναξιά ή ο πληθωρισμός. Και η πολιτική απαντά: να φτιάξουμε ποδηλατοδρόμους, να βάλουμε φίλτρα στα φουγάρα, να φτιάξουμε τηλεφωνική γραμμή στήριξης για την κατάθλιψη ή να κατασκευάσουμε προϊόντα για κάθε τσέπη.

Ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατίας (κοινοβουλευτικής, άμεσης, συμμετοχικής) είναι η έννοια του ΑΤΟΜΟΥ-ΠΟΛΙΤΗ. Το άτομο-πολίτης είναι ένα υποκείμενο με τα δικά του ατομικά συμφέροντα, τα οποία οφείλει να υπερασπιστεί μέσα σε μια κοινωνία ανταγωνισμού. Αυτή βέβαια είναι η κατάσταση όπως φαίνεται. Στην πραγματικότητα πίσω από την διασπασμένη σε εκατομμύρια ατομικότητες ζωή υπάρχει ένας αδιάκοπος πόλεμος: η σύγκρουση κεφαλαίου και προλεταριάτου. Αυτόν τον πόλεμο το κεφάλαιο τον γνωρίζει πολύ καλά, μάλιστα καλύτερα και από εμάς τους προλετάριους και συνεχώς προσπαθεί να τον φιλτράρει μέσα από τους θεσμούς διαμεσολάβησης. Αν δεν στείλουμε στο διάολο τους πάσης φύσεως διαμεσολαβητές των «προβλημάτων» μας, αν δεν βάλουμε σε κίνηση τις ανάγκες μας σε όλη τους την έκταση, η «γνώμη» μας θα παραμένει μια γνώμη, σε έναν δημοκρατικό κόσμο που ο καθένας έχει την άποψη του. Κι ενώ το δίκτυο φαίνεται να δίνει τη δυνατότητα να κυκλοφορούν απόψεις έξω από την κυρίαρχη ιδεολογία, να κυκλοφορούν εμπειρίες αγώνων και πληροφορίες για προλεταριακή χρήση, αν όλα αυτά δεν συνοδεύονται από την πράξη, αν δεν αποκτούν υλικότητα, θα καταντήσουμε να κάνουμε βουβές συγκεντρώσεις-διαμαρτυρίες αντί να τους βάζουμε φωτιά.





Ne travailler jamais*

12 05 2008

κι όμως όλα τα αφιερώματα που πέτυχα για το Μάη του 1968, από τα «Νεα» (τα οποία είχαν ολόκληρη ειδική έκδοση-αφιέρωμα) μέχρι την «Γαλέρα» και την «Ελευθεροτυπία» δεν είχαν τα παραπάνω συνθήματα, όπως ούτε και το υπέροχο: «η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει όταν ο τελευταίος γραφειοκράτης κρεμαστεί από τα έντερα του τελευταίου καπιταλιστή!» [τυχαίο θα είναι βρε]

υ.γ. και ο βουλευτής των πρασίνων, ο «κόκκινος» Ντάνι βγάζει βιβλίο με τίτλο «forget 68», ε ρε γλέντια…

*μη δουλεύετε ποτέ

(στη φωτό: κατάργηση της αλλοτριωμένης εργασίας)





Άσε μας ρε Κουμούτσα

7 05 2008

Ο διπλωμάτης, στην πρώτη φωτό, να κοιτάει με σκεπτικό ύφος προς ένα παράθυρο, ενώ μπροστά του απλώνεται η σκακιέρα. Εύληπτο το μήνυμα: η εξωτερική πολιτική (ενός κράτους) είναι σαν παρτίδα σκάκι την οποία παίζουν έμπειροι παίκτες. Εκπρόσωπος τύπου και διπλωμάτης ο κύριος Κ. παραχωρεί συνέντευξη και φωτογραφίζεται (περιοδικό έψιλον, τ.890, 04.05.08). Κι ενώ η πρώτη φωτό, μας τον παρουσιάζει σαν έμπειρο παίκτη της πολιτικής σκακιέρας, η δεύτερη τον αδειάζει εντελώς.

Τα λευκά κάνουν την πρώτη κίνηση : γ8-γ6, τα μαύρα, φαίνεται να έχουν παίξει, Ιη1-η4. Αδιανόητο, στο σκάκι ο ίππος κινείται σε Γ (3 τετράγωνα το μεγάλο σκέλος και δυο το μικρό) προς κάθε κατεύθυνση. Από την αρχική του θέση ο συγκεκριμένος ίππος μπορεί να πάει μόνο στα θ3 ή ζ3. Άρα ή ο κύριος Κ. είναι παντελώς άσχετως ή το δημοσιογραφικό team του την έστησε για να τον βγάλει στράβακα.

Υ.γ.1 Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν στη νδ έχουν ανακαλύψει την κλωνοποίηση.

Υ.γ.2 Κατά τ’ άλλα η συνέντευξη ήταν βαρετότερη του βαρετού.





Η οδύσσεια ενός απολυμένου-episode 16: Τελευταίο και φαρμακερό

5 05 2008

Ο Πόντιος βασιλιάς Μιθριδάτης ο 6ος (132-63 π.Χ.) γνωστός και ως Μιθριδάτης ο Μέγας εκτός από στρατηλάτης, πολύγλωσσος και προστάτης της Ελλάδος και του ελληνικού πολιτισμού ήταν και ολίγον μάπας: προσπάθησε να αυτοκτονήσει χρησιμοποιώντας δηλητήριο. Ενώ για πολύ καιρό λάμβανε μικρές δόσεις από ένα κοκτέιλ δηλητηριωδών ουσιών και παράλληλα είχε αναπτύξει ένα «παγκόσμιο αντίδοτο» αποτελούμενο από 54 συστατικά, σύμφωνα με τον εγκυκλοπαιδιστή και φυσιοδίφη Κέλσους, αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή του με αυτό που τόσα χρόνια είχε συνηθίσει. Φυσικά το δηλητήριο δεν του έκλασε μια, σε αντίθεση με τα παιδιά και τις γυναίκες του που πέθαναν. Με τέτοιο βασιλιά πως μετά να μη βγαίνουν ανέκδοτα για τους πόντιους θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω.

Ο Μπάμι Πάνι δεν είχε κάνει ασκήσεις μιθριδατισμού, αν και με μια μεταφορική έννοια ομοίαζε στον πόντιο βασιλιά, ως προς την ανοχή που είχε αναπτύξει απέναντι στους ανθρώπους γενικά και στα παιδιά του ειδικότερα. Οι οικογενειακές αξίες, τις οποίες η εκκλησία, η μαφία, το Χόλυγουντ και οι ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη έχουν εξυμνήσει και προάγει συστηματικά, δεν συγκινούσαν τον Μπάμι Πάνι. Ενώ είναι θεμιτό να σκοτώσεις, να βασανίσεις ή να εκμεταλλευτείς ανθρώπους για χάρη της οικογένειας, ο Μπάμι προτιμούσε να σκοτώσει, να βασανίσει ή να εκμεταλλευτεί ανθρώπους για χάρη της πάρτης του, δηλαδή της ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου που είχε δημιουργήσει με κόπο, μόχθο, ιδρώτα και δάκρυα. Ήταν συναισθηματικός άνθρωπος, όσον αφορούσε τα λεφτά του. Η προσπάθεια των αχάριστων παιδιών του να τον καταστρέψουν οικονομικά, του θύμισε πόσο στοργικός πατέρας υπήρξε (τόσα χρήματα ξόδεψε για το μεγάλωμα, το σπούδαγμα και τις ανέσεις τους) και πόσο λάθος ήταν τελικά να είναι τόσο στοργικός μαζί τους. «Τα σημερινά παιδιά», σκεφτόταν «τα έχουν όλα και δεν ξέρουν τι θέλουν. Όχι σαν κι εμάς που εκείνα τα δύσκολα χρόνια, με ένα ξυλαράκι με ένα κουρελόπανο, φτιάναμε παιχνίδια. Αχ, εκείνα τα χρόνια τα μαύρα, τα γεμάτα κακουχίες…αλλά τι να πεις…τότε υπήρχε δίψα για μάθηση…ξυπόλητος πάνω στο χιόνι να πηγαίνω στο σχολείο που ήταν στο διπλανό χωριό, ήταν δύσκολα χρόνια, αλλά υπήρχε αγάπη…και ξξξξξξξξξξύλοοοο…». Τέτοια νοσταλγικά έρχονταν στο νου του καθώς ετοίμαζε το γεύμα. Επρόκειτο για ένα γεύμα πλούσιο σε κρέας, λαχανικά, τυριά, ψωμί, κάδμιο, αρσενικό και αντιμόνιο. Είχε μεγάλη έμπνευση, τα πιάτα ήταν λαχταριστά και από αισθητικής απόψεως. Τα χέρια του δούλευαν με μαεστρία ενώ τα χείλη του σιγοψιθύριζαν ένα παλιό τραγουδάκι που εκείνη την ώρα αναμετάδιδε το ραδιόφωνο:

Your cruel device
Your blood, like ice
One look could kill
My pain, your thrill

Είχε καλέσει τα παιδιά του σε γεύμα, ένεκα των γενεθλίων του. Τους υπηρέτες τους είχε απολύσει και έτσι η αποτρόπαια, από χριστιανικής απόψεως, πράξη του θα την γνώριζε μόνο ο ίδιος και ο θεός, στον οποίο δεν έδινε καμία σημασία. Τα δίδυμα, αν και στην αρχή αρνήθηκαν προφασιζόμενα «δουλειές», μετά τα παρακάλια και την ειδική περίσταση, πείστηκαν και δέχτηκαν την πρόσκληση του πατέρα τους. Ο Μπάμι τα είχε τακτοποιήσει όλα. Είχε ετοιμάσει για τον εαυτό του ένα αντίδοτο, είχε σκάψει δυο λάκκους στο βάθος του κήπου, είχε κλείσει εισιτήριο για το Μπουένος Άιρες, είχε τακτοποιήσει την πτώχευση της εταιρίας του και παράλληλα την μυστική εξαγορά μιας άλλης εταιρίας καθαριστικών ειδών στην Αργεντινή, είχε κάνει κράτηση σε έναν καλό πλαστικό χειρουργό, είχε αγοράσει καινούρια ταυτότητα και διαβατήριο, με λίγα λόγια θα γινόταν ένας καινούριος άνθρωπος, μόνος, ελεύθερος από τις οικογενειακές απειλές και πλούσιος.

Η μαύρη μερσεντές που μέσα της βρισκόταν τα δίδυμα έφτασε στην βίλα του Μπάμι Πάνι για το βραδινό γεύμα γενεθλίων. Η Τζούντι και ο Τάκης αγκάλιασαν τον πατέρα τους (σα να αγκάλιαζαν έναν σωρό σκατά), του ευχήθηκαν «χρόνια πολλά», του έδωσαν τα δώρα γενεθλίων (ένα χρυσό αναπτήρα 24άρων καρατιών, παρότι ο Μπάμι δεν κάπνιζε και μια υπέροχη πλεχτή μπλούζα, σε σκούρο μπλε, δυο νούμερα μικρότερη από το μέγεθος του πατέρα τους) και κάθισαν στο τραπέζι. Ο πατέρας σερβίρισε και αρχίσανε να τρώνε και να πίνουν κόκκινο κρασί. Για ένα τέταρτο της ώρας, κανείς δεν έβγαλε κουβέντα, μέχρι που ο Μπάμι σηκώθηκε και είπε «πάω να φέρω ένα ακόμη μπουκάλι». Στην κουζίνα ρούφηξε βιαστικά το αντίδοτο. Γύρισε, γέμισε τα ποτήρια και σηκώθηκε όρθιος για να κάνει πρόποση:

-Λοιπόν αγαπητά μου παιδιά…

[τα δίδυμα άρχισαν να νιώθουν δυσφορία και αίσθηση πυρετού]

-Ελπίζω να σας άρεσε το γεύμα…

[τα δίδυμα δέχτηκαν ισχυρούς πόνους στο στομάχι και στους μυς και διπλώθηκαν στις καρέκλες τους]

-Κωλόπαιδα νομίζατε πως θα με καταστρέψετε…

[τα δίδυμα έφτυναν και ξερνούσαν ασταμάτητα πρασινοκίτρινα υγρά]

-Είστε γελασμένοι, νομίζατε ότι θα μου γλιτώσετε…

[τα δίδυμα σωριάστηκαν στο πάτωμα παρασέρνοντας τα πιάτα]

-Στην υγεία μου λοιπόν…και στον ψόφο σας, είπε ο Μπάμι και ήπιε με ασυνήθιστη ευχαρίστηση το κρασί του.

[τα δίδυμα κείτονταν νεκρά]

Στη συνέχεια βαριόμαστε να περιγράψουμε με λεπτομέρειες το θάψιμο, την τακτοποίηση του σπιτιού, το πλύσιμο των πιάτων, την εξαφάνιση κάθε ίχνους της δηλητηρίασης, το μπάνιο που έκανε ο Μπάμι, πράξεις που γίνανε με ηρεμία και αίσθηση ανακούφισης. Κατόπιν αυτών, ο Μπάμι Πάνι, κατευθύνθηκε στο δωμάτιο του και ξάπλωσε στο διπλό ανατομικό στρώμα του. Ένιωθε την ευτυχία να κατακλύζει κάθε ιστό του σώματος του. Αύριο άρχιζε μια καινούρια ζωή. Ο Μπάμι συνήθιζε, πριν κοιμηθεί, να διαβάζει λίγες σελίδες από κάποιο βιβλίο. Τελευταία διάβαζε για τρίτη φορά το «Πώς να πατήστε τους άλλους στο λαιμό και να σας λένε και ευχαριστώ». Άπλωσε το χέρι του να ανοίξει το πορτατίφ…

[Ειδήσεις των εννέα του Fake Channel]

– Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Έκρηξη σημειώθηκε χθες τη νύχτα στο σπίτι του γνωστού επιχειρηματία Μπάμι Πάνι, ο απεσταλμένος μας Μιχάλης Σπετζόπουλος θα μας μεταφέρει τις λεπτομέρειες. Τάκη ?

– Καλησπέρα Θανάση, καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Έκρηξη σημειώθηκε όπως είπες και εσύ Θανάση στο σπίτι του γνωστού επιχειρηματία Μπάμι Πάνι. Ο επιχειρηματίας βρέθηκε απανθρακωμένος από άντρες της πυροσβεστικής. Ο τραγικός θάνατος οφείλεται σε δολοφονία σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις. Δίπλα μου έχω τον αστυνόμο Χρήστο Νταβάκο ο οποίος θα μας εξηγήσει το τι ακριβώς συνέβη. Κύριε Νταβάκο, ποιος σκότωσε τον επιχειρηματία?

-Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα αγαπητέ, αλλά έχουμε εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό. Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για στυγερό έγκλημα. Στο υπόγειο του σπιτιού, το οποίο είχε μονωθεί καταλλήλως είχαν τοποθετηθεί είκοσι μεγάλες φιάλες βουτανίου οι οποίες ήσαν ανοιχτές. Με έναν απλό μηχανισμό, οι δράστες είχαν συνδέσει το πορτατίφ του δύστυχου επιχειρηματία με το υπόγειο. Το κλείσιμο του διακόπτη ήταν ο πυροκροτητής. Ένας μικρός σπινθήρας παραγόταν στο υπόγειο με αποτέλεσμα την ανάφλεξη και στην συνέχεια την έκρηξη.

-Τάκη, ρώτησε τον κύριο Νταβάκο, αν υπάρχουν άλλα στοιχεία σχετικά με την υπόθεση αυτή.

-Κύριε Νταβάκο, υπάρχει κάποιο άλλο στοιχείο άξιο λόγου?

-Ναι, αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τα παιδιά του δολοφονηθέντος, αλλά έχει σταθεί αδύνατο. Αν τυχόν μας βλέπουν αυτή τη στιγμή θα πρέπει να επικοινωνήσουν άμεσα με την αστυνομία.

-Υπάρχει κάποια υποψία για τους ενόχους, κύριε Νταβάκο?

-Προς το παρόν όχι, αλλά είναι πιθανό το στυγερό έγκλημα να διαπράχθηκε από αλλοδαπούς.

-Κάτι άλλο κύριε Νταβάκο?

-Ναι…μάνα γεια σου, σε φιλώ. Θα έρθω το άλλο σαββατοκύριακο.

-Ευχαριστούμε κύριε Νταβάκο, πίσω στο Θανάση Μαντουάνα.

-Ευχαριστούμε τον Μιχάλη Σπετζόπουλο, για οτιδήποτε νεότερο θα μας κρατήσει ενήμερους.

Τα γενετικά τροποποιημένα κόπρανα ίσως να αποτελούν τη λύση στο πρόβλημα της παγκόσμιας διατροφικής κρίσης. Επιστήμονες του Ινστιτούτου Μείωσης Κόστους της Εργατικής Δύναμης ισχυρίζονται ότι με συγκεκριμένη γενετική τροποποίηση και στη συνέχεια χημική επεξεργασία, τα κόπρανα μπορούν να μετατραπούν σε εύγευστη και κυρίως φθηνή τροφή…

[Μπουένος Άιρες]

Η Γερτρούδη, ο Πέτκο και ο Χίρο απολάμβαναν μια υπέροχη ζεστή βραδιά πίνοντας μοχίτο και κουβεντιάζοντας.

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Χθες διάβασα στο δίκτυο για το θάνατο του Μπάμι Πάνι, τελικά τα δίδυμα τα κατάφεραν…κάνανε και μια καλή πράξη στη ζωή τους.

ΧΙΡΟ: Δεν τους μάγκωσαν?

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Όχι γιατί ο Μπάμι πρόλαβε και τους δηλητηρίασε, πριν την έκρηξη. Βρήκαν τα πτώματα τους θαμμένα στον κήπο. Ο Μπάμι είχε αφήσει το κινητό στην τσέπη του Τάκη, έτσι τους εντόπισε η αστυνομία.

ΧΙΡΟ: Είχε το κινητό σήμα κάτω από το έδαφος? Εντυπωσιακό!

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ: Δεν ξέρω αν αυτό είναι φυσικώς δυνατό αλλά δεν θα χαλάσουμε τώρα το σενάριο, επειδή μπορεί να έχει και καμιά ανακρίβεια. Τα άλλα σήριαλ που παίζουνε είναι φουλ σε σεναριακά λάθη, επιστημονικές ανακρίβειες και φέσια.

ΠΕΤΚΟ: Τελικά όλα δούλεψαν ρολόι, καλύτερα από ότι τα περιμέναμε. Θα πάρω ένα ακόμη θέλετε?

ΓΕΡΤΡΟΥΔΗ κ ΧΙΡΟ (με μια φωνή): Ναι!

[Φομπ]

Το the night of the living dead είχε ιδιαίτερη επίπτωση στην ψυχοσύνθεση του Φομπ. Εγκατέλειψε κάθε ιδέα περί εκδίκησης και έγραψε τον πατέρα-υπουργό στα παπάρια του. Δεν θα καθάριζε κανέναν, άσε που ο Μπάμι σκοτώθηκε και έτσι δεν υπήρχε λόγος να εκπληρώσει ο Φομπ την υπόσχεση του. Μάλιστα, διηγήθηκε την ιστορία του στη μάνα του και αυτή του εξομολογήθηκε την δική της ιστορία με τον Μπράσιν στο Παρίσι. Δεν αποκάλυψε φυσικά το αποτυχημένο σχέδιο της. Ωστόσο, συνεργάστηκε με τον Φομπ στο δικαστικό κυνήγι του Μπράσιν. Τα κανάλια και οι εφημερίδες, σχολίαζαν για μια βδομάδα το εξώγαμο του υπουργού και την δικαστική περιπέτεια του. Αλλά την επόμενη βδομάδα ξεχάστηκε εντελώς το θέμα αφού προέκυψε ένα άλλο τερατώδες σκάνδαλο. Ο Υπουργός Μπαζών και Τσιμεντοποίησης έπεσε θύμα ενός πανούργου μηχανικού, γιατί δεν ήξερε πρόσθεση. «Είχα άδεια για δύο σπίτια των 65 τμ και χτίζω ένα των 110 τμ» δήλωσε ο αγαθός πολιτικός. Βγήκε δηλαδή χαμένος 20 ολόκληρα τετραγωνικά μέτρα. Ερευνάτε ακόμα το που έκρυψε ο μηχανικός αυτά τα 20 τετραγωνικά μέτρα.

Η Μπεατρίς και ο Φομπ κατάφεραν και απέσπασαν μια τεράστια αποζημίωση από τον Μπράσιν, αποζημίωση η οποία βοήθησε την Μπεατρίς να ξεπεράσει την απογοήτευση που της προκαλούσε ο γιος της. Ωστόσο, το πιο σημαντικό γεγονός ήταν η απαγκίστρωση (ξέρω ψαγμένες λέξεις) του Φομπ από τον Τζάκι Τσαν. Συγκεκριμένα, ο Φομπ κατάλαβε ότι οι ταινίες του Τζάκι ήταν σκέτες μαλακίες. Άρχισε να βλέπει μετά μανίας ταινίες με ζόμπι και στη συνέχεια με βρικόλακες. Έγινε κολλητός με τον βιντεοκλαμπά και επίσης αγόρασε ένα ποσοστό του μαγαζιού, με τα λεφτά που αυτός και η Μπεατρίς είχαν κερδίσει από τον Μπράσιν. Μάλιστα εξέδωσαν μαζί και ένα πόνημα με τίτλο «Ζόμπι και Βρικόλακες, μια συγκριτική μελέτη». Το βιβλίο πούλησε 4 αντίτυπα.

Έτσι ζήσανε (όσοι τα κατάφεραν) καλά και εμείς χειρότερα.

THE END