Εν κατακλείδι

21 07 2009

Δυο μήνες μετά το τελευταίο ποστ ανοικοινώνω το επίσημο τέλος του παρόντος blog.  Στην αρχή πίστευα ότι πρόκειται για ένα απλό blogger’s block που θα το ξεπερνούσα.  Το έριξα στα χάπια φαεινών ιδεών. Τίποτα. Πήγα στο μέντιουμ Βούλα για να δω πότε θα ξαναγράψω. Έριξε τα φύλλα της τράπουλας και ύστερα με κοίταξε με θλιμμένο ύφος. Κατάλαβα αμέσως το νόημα, πέταξα στο τραπέζι 250 ευρώ (τόσα παίρνει η Βούλα) και έφυγα τρέχοντας. Μπήκα σε ένα μπαρ. Παρήγγειλα δυο ουίσκια και δυο ρούμια και τα ήπια εναλλάξ. Έκανα κεφάλι. Γύρισα σπίτι και έγραψα το τελευταίο ποστ. Γειά σας και ευχαριστώ για τα ψάρια.





The potentiality of storming heaven

13 02 2009

Παρουσίαση της εξέγερσης του Δεκέμβρη μέσα από τις πράξεις και το λόγο των ίδιων των εξεγερμένων. Το video φτιάχτηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 2009 και προβλήθηκε για πρώτη φορά σε ανοιχτή συζήτηση-απολογισμό της εξέγερσης, στην κατειλημμένη δημοτική βιβλιοθήκη της Άνω Πόλης.

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=261





Εκπτώσεις 100%

15 01 2009

Ένας φίλος ήθελε να αγοράσει παπούτσια. Είχε μπανίσει ένα ζευγάρι γνωστής μάρκας στις γιορτές, αλλά σου λέει κάτσε να περιμένω τις εκπτώσεις γιατί ωραίο το πατούμενο αλλά 150 γιούρος είναι πολλά. Πάει λοιπόν στο μαγαζί μετά τις γιορτές, στις λεγόμενες εκπτώσεις. Στη βιτρίνα αυτοκόλλητα του στυλ: 30% και 40% έκπτωση σε όλα μας τα μοντέλα. Μπαίνει, δοκιμάζει, του πάει και ρωτάει ποια είναι η έκπτωση.

-30%, λέει η υπάλληλος.

Από 150 πάμε στα 105, σκέφτεται.

-Τι τιμή έχουν; Ρωτάει για να επιβεβαιώσει τον υπολογισμό του.

-136 του λέει.

-Τι;

– Η αρχική τιμή είναι 195€!

Πηγαίνει στην υπεύθυνη του καταστήματος.

-Μας κοροϊδεύετε; της λέει. Η τιμή τους ήταν 150 πριν τις εκπτώσεις, τώρα την ανεβάσατε; Ούτε 10% έκπτωση κάνετε!

-Μα τι λέτε κύριε, του αρχίζει η υπεύθυνη, είναι καινούριο μοντέλο, κάνετε λάθος… και τέτοιες μπούρδες.

Οπότε ο φίλος μου παρατάει τα παπούτσια και καθώς φεύγει φωνάζει:

-Ρε καλά κάνανε και σας το σπάσανε…

[την ιστορία μου τη διηγήθηκαν, και του συγκεκριμένου κεντρικού καταστήματος (όχι αλυσίδας, αλλά από αυτά που προβλήθηκαν ως τα μικρομάγαζα των ντόπιων μικρεμπόρων) όντως του σπάσανε τις βιτρίνες μια από τις μέρες του θερμού Δεκέμβρη. ]





Το θέαμα είναι σαν τα δακρυγόνα: προκαλεί σύγχυση

8 01 2009

css

Την περασμένη Κυριακή το περιοδικό εικόνες, ένθετο στο κυριακάτικο έθνος, είχε αφιέρωμα σε διάσημους έλληνες και ελληνίδες. Το σύνολο των προσώπων που παρουσιάζονταν στο αφιέρωμα ήταν ετερόκλητο: ο Ζαμπέτας παρέα με τον Καραθεοδωρή, η Βουγιουκλάκη και η Βλαχοπούλου τα πίνανε με τον Καστοριάδη, ο Ωνάσης φιλαράκι με τον Ρίτσο και τον Τσιτσάνη, η Βλαχοπούλου με το Βενιζέλο, και πάει λέγοντας. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Μα είναι όλοι διακεκριμένοι έλληνες και ελληνίδες. Είναι σύμβολα της ελληνική εθνικής ταυτότητας/κληρονομιάς και της ατομικής επιτυχίας, ή τέλος πάντων έτσι μας τους παρουσιάζουν.

Τον Δεκέμβρη που πέρασε, στο προσκήνιο βρέθηκαν χιλιάδες ανώνυμοι πρωταγωνιστές. Κουκουλωμένοι ή/και ξεκουκούλωτοι, έλληνες, αλβανοί, τσιγγάνοι ρωσοπόντιοι και αφρικάνοι, γυναίκες και άντρες, παιδιά και ενήλικες, εργαζόμενοι άνεργοι και φοιτητές, διακρίθηκαν σε επιθέσεις σε δημόσια κτήρια, σε καταστροφές και απαλλοτριώσεις εμπορικών καταστημάτων, σε πράξεις σαμποτάζ, σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, σε συνελεύσεις και διαδηλώσεις… γράψανε ιστορία στους δρόμους, στους τοίχους και στις καρδιές. Δημιουργήσανε σχέσεις και κοινότητες αγώνα, ανακαλύψανε τη δύναμη τους, ήρθαν αντιμέτωποι με τις αντιφάσεις τους και επιδίωξαν να ανιχνεύσουν τις δικές τους απαντήσεις. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Είναι το προλεταριάτο σε δράση, είναι η διάλυση των φιξαρισμένων ταυτοτήτων που μας διαχωρίζουν, είναι η τάξη που κριτικάρει πρακτικά τις υπάρχουσες σχέσεις.

Ήταν και παραμένει μεγάλο το πλήγμα που δέχτηκε η ταυτότητα του νομοταγή πολίτη, του ατόμου με τα δικά του συμφέροντα, η εθνική ομοψυχία, η δικαιοσύνη και γενικότερα οτιδήποτε νομιμοποιεί και αναπαράγει την καπιταλιστική σχέση και το κράτος ως μηχανισμό κοινωνικής πειθάρχησης. Είναι λοιπόν αναγκαίο για τις δυνάμεις της Τάξης και της Ασφάλειας να αποκαταστήσουν την χαμένη τους τιμή. Δηλαδή να αποκαταστήσουν την εθνική ενότητα, το διαρρηγμένο μικρόκοσμο της ατομικότητας και το διασαλευμένο κύκλο της εργασίας-κατανάλωσης. Η δυνατότητα επαναφοράς της κανονικότητας περνάει σίγουρα μέσα από την ένταση της καταστολής και την προσπάθεια του θεάματος να διαμεσολαβήσει ξανά τις σχέσεις από τις οποίες πήρε πόδι.

Ζούμε σε νέες εποχές. Αυτό είναι σίγουρο. Οι «απόβλητοι της κοινωνίας», είναι στο προσκήνιο. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός δόθηκε από το δήμαρχο Θεσσαλονίκης, σε όσους του χάλασαν την φιλανθρωπική εκδηλωσούλα με το χαμόγελο της Βαρδινογιάννη, αλλά και τους χιλιάδες ανώνυμους που όλο αυτό τον καιρό βγήκαν από την αφάνεια. Ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός, συνοψίζει τα χίλια ονόματα, τους χίλιους χαρακτηρισμούς που επινοούνται για να συσκοτίσουν τις εκλάμψεις αυτού που είναι ίσως το ομορφότερο πράγμα που μπορεί να κάνει το προλεταριάτο, να αρνηθεί τον εαυτό του ως μέρος του κόσμου του κεφαλαίου.

Η κανονικότητα δε λέει να στεριώσει. Το φάντασμα της εξέγερσης συνεχίζει να πλανάται.





Η αστυνομία μας μιλάει μέσα από τα δελτία ειδήσεων

24 12 2008

Αρχίσανε τα όργανα. Αρχίσανε οι βρωμοδουλειές που το κράτος ξέρει καλά να κάνει, όταν η κανονικότητα δε στεριώνει με ασφυξιογόνα και ξύλο. Πυροβολισμός με καλάσνικοφ σε κλούβα. Τι ήταν; Τρομοκράτες νέας γενιάς; Τι μήνυμα θέλουν να στείλουν; Μα τι κάνει το κράτος, γιατί δεν μπαίνει στο άσυλο; Αναρωτιούνται οι μισθωτοί υπάλληλοι του κράτους που μας ενημερώνουν μέσα από τα κανάλια.

Ρε δεν πάτε στο διάολο.

Μέσα σε δώδεκα ώρες, κάνανε αυτοψία, βρήκαν πόσες σφαίρες ήταν, τι όπλο πυροβόλησε, βαλλιστική έρευνα στο άψε σβήσε, από που πυροβόλησε, που πέτυχε…

Ενώ στη δολοφονία του Γρηγορόπουλο ακόμα ψάχνουν, Τι; Πως; Που; Μάλλον εξοστρακίστηκε; Μήπως ο Κορκονέας είναι δαιμονισμένος και μια εσωτερική φωνή τον έσπρωξε να πυροβολήσει; Οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν εντελώς στραβάδια, δεν κατάλαβαν τι είδαν.

Ρε δεν πάτε στο διάολο.

«Μπροστά σε μια τρομοκρατία που την παρουσιάζουν πάντα σαν το απόλυτο κακό, σαν το κακό καθαυτό και για τον εαυτό του , όλα τα άλλα κακά, πολύ πιο πραγματικά, περνάνε σε δεύτερη μοίρα ή καλύτερα πρέπει να ξεχαστούν: μια και ο αγώνας ενάντια στην τρομοκρατία συμπίπτει με το κοινό συμφέρον, αποτελεί κιόλας το γενικό καλό και το Κράτος που γενναιόδωρα τον έχει αναλάβει είναι το καλό καθαυτό και για τον εαυτό του. Χωρίς την κακία του διαβόλου, η άπειρη αγαθοσύνη του Θεού δε θα μπορούσε να φανερωθεί και να εκτιμηθεί όσο πρέπει.»

Περί της τρομοκρατίας και του κράτους, Τζανφράνκο Σανγκουινέττι, 1979





Ιστορικό λάθος (μικρής σημασίας)

17 12 2008

aetna-exp

Ο Νόμπελ δεν ανακάλυψε την πυρίτιδα, αλλά το δυναμίτη. Δεν πειράζει, για τη δουλειά που το θέλουμε μας κάνει και αυτό.





Θερμός Δεκέμβρης

15 12 2008

fbw1

Τις μέρες αυτές, τις μέρες της εξέγερσης, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, σταλινικοί και φασίστες, έμποροι και τραπεζίτες, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι ενώθηκαν σε ένα κόμμα, το κόμμα της τάξης ενάντια στο προλεταριάτο, το κόμμα της αναρχίας, του κομμουνισμού. Πανικόβλητοι στριγγλίζουν για τις κατεστραμμένες περιουσίες τους, για την αποσταθεροποίηση του κράτους, για τη διατάραξη της θλιβερής τους κανονικότητας. Απέναντι σε ένα ανεξέλεγκτο προλεταριάτο που επιτίθεται, καταστρέφει και λεηλατεί οτιδήποτε εκφράζει υλικά την αποστέρηση μας από τον κοινωνικό πλούτο, την καθημερινή εκμετάλλευση και αλλοτρίωση μας, το κεφάλαιο και το κράτος του δεν έχουν τίποτα άλλο να αντιπαραθέσουν από την ωμή βία: ξύλο και ασφυξιογόνα, ψέματα και απειλές για στρατιωτική επέμβαση.

Δολοφονία: στις 6 Δεκεμβρίου, για μια ακόμη φορά, το κράτος μέσα από το χέρι ενός μπάτσου επιβεβαίωσε την βίαιη υπόσταση του. Ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος νεκρός. Όσοι αναρωτιούνται ακόμα για το αν ήταν ένα μεμονωμένο ή ατυχές γεγονός έχουν ήδη πάρει θέση στον κοινωνικό πόλεμο. Στο γλοιώδες υποκείμενο που ονομάζεται Κούγιας μαζί με όσους υποστηρίζουν τις εκδοχές περί εξοστρακισμού της σφαίρας, θα απονείμουμε το Νόμπελ για το σπάσιμο όλων των νόμων της κλασσικής μηχανικής. Θυμίζουμε όμως ότι ο Νόμπελ ανακάλυψε την πυρίτιδα.

Εξέγερση: Το γεγονός της δολοφονίας ήταν ο πυροκροτητής της κοινωνικής βόμβας που εδώ και καιρό κυοφορούσαμε στα μυαλά και στα σώματα μας. Νόμος-πλαίσιο και ασφαλιστικό, μισθοί της ξεφτίλας και εντατικοποίηση της εργασίας, απολύσεις εργαζομένων που σηκώνουν κεφάλι και επισφάλεια, περικοπές και ακρίβεια, ξεζούμισμα και περιθωριοποίηση των μεταναστών, ποινικοποίηση ακόμα και θεσμικών μορφών αγώνα και άγρια βία για όσους δεν είναι έλληνες πολίτες. Από την άλλη η αλαζονεία της κυρίαρχης τάξης που η συνεχής αποκάλυψη των «σκανδάλων» της είναι μόνο τροφή για την επικαιρότητα των μήντια χωρίς καμιά ουσιαστική επίπτωση για τους πρωταγωνιστές. Σε μια πραγματικότητα που o κλοιός της βίας του κεφαλαίου και του κράτους του γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, ήρθε η ώρα μας να απαντήσουμε. Μαθητές, φοιτητές, εργάτες και άνεργοι, σε ένα πολυεθνικό μίγμα (έλληνες, αλβανοί και ρώσσοι) συναντήθηκαν στη στιγμή της εξέγερσης, στιγμή που οι προλετάριοι έρχονται κοντά και ξεπερνούν πρακτικά τους διαχωρισμούς τους.

Πρακτική προλεταριακή κριτική: η επίθεση σε αστυνομικά τμήματα και υπουργεία, σε εμπορικά καταστήματα και τράπεζες είναι η υλική μορφή της κριτικής της ιδιοκτησίας και του εμπορεύματος. Οι καταστροφές και οι λεηλασίες δείχνουν την οργή απέναντι στα κάτεργα που είναι τα διάφορα εμπορικά καταστήματα και αποτελούν την επανοικειοποίηση του κοινωνικού πλούτου έξω από τον κύκλο του κεφαλαίου (εργασία-μισθός-κατανάλωση), κάτι απαράδεκτο για την έννομη τάξη και τη δημοκρατία και όλο το φάσμα των αστικών κόμματων. Βαρεθήκαμε τα κλαψουρίσματα για τα σπασμένα μαγαζιά και τα καμένα εμπορεύματα. Ωστόσο, κανένας από τους υπερασπιστές της ιδιοκτησίας και της τάξης δεν τολμά να μας πληροφορήσει για το γεγονός ότι τα καταστήματα και οι τράπεζες είναι ασφαλισμένες. Επίσης, θα θέλαμε να πληροφορήσουμε αυτούς που δεν διαφωνούν με την καταστροφή των τραπεζών και των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων αλλά στεναχωριούνται από το σπάσιμο των «μικρομάγαζων» ή το χάσιμο της δουλειάς εργαζομένων ότι πρώτον, τα μικρομάγαζα ως επί το πλείστον είναι κυψέλες απλήρωτης και ανασφάλιστης εργασίας και δεύτερον κανένας εργαζόμενος δεν έχει παραπονεθεί για το ότι θα χάσει μερικές μέρες από τη δουλειά του, αν ήδη δε συμμετέχει στην εξέγερση. Για την κατάντια των εργαζομένων φταίει η οικονομική πολιτική του κράτους και το κάθε λογής μικρό και μεγάλο αφεντικό. Να προσθέσουμε επίσης ότι από όσο γνωρίζουμε, οι στόχοι της προλεταριακής κριτικής σπάνια συμπεριλαμβάνουν τα καημένα τα μικρομάγαζα. Υπάρχουν άλλωστε και οι έμμισθοι κουκουλοφόροι ασφαλίτες και τα διάφορα παρακρατικά σκουλήκια που προσπαθούν να δυσφημίσουν την εξέγερση επιδιδόμενοι σε βανδαλισμούς και ξυλοδαρμούς που μπορούν να στρέψουν κομμάτια του προλεταριακού κινήματος ενάντια στο ίδιο το κίνημα.

Κριτική της πολιτικής: εντυπωσιακό στοιχείο της παρούσας προλεταριακής έκρηξης είναι η απουσία κάποια πολιτικής αντιπροσώπευσης ή πολιτικών αιτημάτων. Στην εξέγερση η συντριπτική πλειοψηφία δεν καθορίζεται από κάποια πολιτική ταυτότητα. Γι’ αυτό το λόγο οι διάφοροι γραφειοκράτες και πολιτικοί διαχειριστές έχουν χάσει την μπάλα. Γι’ αυτό το λόγο τα μήντια και οι πολιτικοί προσπαθούν να αποδώσουν κάποια πολιτική ταμπέλα στους εξεγερμένους μιλώντας για αναρχικούς ή αντεξουσιαστές. Γι’ αυτό το λόγο το ΚΚΕ και το ΛΑΟΣ μιλάνε για πράκτορες, νταβατζήδες και εμπόρους ναρκωτικών. Σε λίγο θα μας πούνε και για κουκουλοφόρους εξωγήινους. Για τον ίδιο λόγο το υπουργείο παιδείας έφτιαξε ιστοσελίδα όπου μπορεί ο κάθε μαθητής να εκθέσει τα παράπονα του και τις απόψεις τους. Λίγο αργά, βάλτε την ιστοσελίδα μαζί με το σέρβερ στον κώλο σας. Οι μαθητές μιλάνε εκτός των διαμεσολαβήσεων σας, στο δρόμο. Οι μόνοι που φαίνεται να έχουν πάρει μυρωδιά, είναι οι συνασπισμένοι, φυσικά για τους δικούς τους λόγους ψηφοθηρίας. Τέλος, έχουμε και μερικούς ηλίθιους ακαδημαϊκούς και ειδικούς αναλυτές που προσπαθούν δήθεν να αναλύσουν την εξέγερση χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, τα οποία θυμίζουν εκθέσεις πανελληνίων.

Το κόμμα της τάξης, έχει εξαπολύσει όλες τις μορφές καταστολής και ελέγχου που διαθέτει. Εκτός από τα ένστολα γουρούνια ξαμόλησαν και τα φασιστοειδή, βάλανε στο παιχνίδι μερικούς νοικοκυραίους, και φυσικά από τη συντριπτική πλειοψηφία τον μήντια, δεν ακούς τίποτα άλλο παρά τρόμολαγνεία και παράνοια: αλόγιστες και ανυπολόγιστες ζημιές, προσπάθεια διαχωρισμού εξτρεμιστών-ειρηνιστών, ρατσιστικός εμετός (έλληνες διαδηλωτές-αλλοδαποί πλιατσικολόγοι), μέχρι και το σοκ που υπέστησαν οι καημένοι τουρίστες που δεν μπορούν να βγουν από τα ξενοδοχεία τους μας παρουσίασαν. Έχουν φτάσει σε τέτοιο ζόρι που μπάτσοι και κανάλια στήσανε μια απίστευτη ιστορία: βάλανε μερικά γουρούνια να μοιράζουν τριαντάφυλλα σε περαστικούς. Όλα τα παραπάνω δείχνουν την τεράστια αδυναμία του κόμματος της τάξης να πείσει καθώς και την ισχύ της παρούσας προλεταριακής εξέγερσης. Εμείς βλέπουμε ανθρώπους να χειροκροτάνε τις πορείες, να περιθάλπουν διαδηλωτές, να βρίζουνε και να πετάνε γλάστρες στους μπάτσους. Βλέπουμε ανθρώπους που αναγνωρίζουν πλέον το κράτος ως τον ηθικό αυτουργό της βίας.

Σύντροφοι προλετάριοι, τώρα γράφουμε ιστορία, είναι στο χέρι μας να συνεχίσουμε να τη γράφουμε οδηγώντας σε συνθήκες όπου η επιστροφή στην κανονικότητα θα είναι αδύνατη.